noun · femininethird declension
sānctiō
sānctiō f (genitive sānctiōnis)
Classical[ˈsaːŋk.ti.oː]Ecclesiastical[ˈsaŋk.t͡si.o]
Meaning
- law, decree
- penalty, sanction
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | sānctiō | sānctiōnēs |
| genitive | sānctiōnis | sānctiōnum |
| dative | sānctiōnī | sānctiōnibus |
| accusative | sānctiōnem | sānctiōnēs |
| ablative | sānctiōne | sānctiōnibus |
| vocative | sānctiō | sānctiōnēs |
sanctĭo, ōnis, f. sancio,
I. an establishing, ordaining, or decreeing as inviolable under penalty of a curse; a decree, ordinance, sanction:
sanctiones sacrandae sunt ...poenā, cum caput ejus qui contra fecerit consecratur, Cic. Balb. 14, 33; 16, 36; cf.: legis sanctio poenaque, Cic. Verr. 2, 4, 66, § 149: sanctio legum, quae novissime certam poenam irrogat iis, qui praeceptis legis non obtemperaverint, Dig. 48, 19, 41; cf.: interdum in sanctionibus adicitur, ut qui ibi aliquid commisit, capite puniatur, ib. 1, 8, 9: neque vero leges Porciae quicquam praeter sanctionem attulerunt novi, Cic. Rep. 2, 31, 54: plus valet sanctio permissione, Auct. Her. 2, 10, 15: jacere irritas sanctiones, Liv. 4, 51: pragmatica, Cod. Just. 1, 2, 10.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
sānctiō ōnis, f
sancio, a consecration, confirming as inviolable, confirmation : foederis sanctione defendi.—In a law, a penal clause, declaration of a penalty, sanction : sanctiones sacrandae sunt . . . poenā: neque vero leges Porciae quicquam praeter sanctionem attulerunt novi.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin sānctiō From sanciō + -tiō.
Descendants
- Catalansanció
- Englishsanction
- Frenchsanction
- Italiansanzione
- Portuguesesanção
- Romaniansancțiune
- Spanishsanción
- Dutchsanctie
- Galiciansanción
- Piedmontesesansion
In English words that came into English from sānctiō
- sanctionsānctiō