rūmor
Meaning
- rumor, hearsay, gossip
Vivamus, mea Lesbia, atque amemus, rumoresque senum severiorum
Let us live, my Lesbia, and love, and account all the rumours of very grave old men as worth a single penny.c. 84 BCE – 54 BCE, Catullus, Carmina 5.1–3His rebus atque auditionibus permoti de summis saepe rebus consilia ineunt, quorum eos in vestigio paenitere necesse est, cum incertis rumoribus serviant et pleri ad voluntatem eorum ficta respondeant.
c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 4.5 - the voice of the people, the common opinion; (also) fame, reputation
Quid quaeris? Vivo et regno, simul ista reliqui Quae vos ad caelum fertis rumore secundo, Utque sacerdotis fugitivus liba recuso,
What do you want from me? I live, I am my own master, I left behind the self same things you by common approval so eagerly covet, like the fugitive I have no right to the priest's blessed cake, but bread will quench my hunger over any honeyed delicacy.20 BCE – 14 BCE, Horatius, Epistulae IX.9–11 - figurativelypoeticrustle, murmur, a murmuring
Latīnē defined in Latin in our graded readers
fāma nōn certa quae per ōra hominum it.fāma, sermō vulgīfāma incerta urbissermō populī incertusfāma incerta vulgīChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Rumor · Fama
Rumor (from ῥεῦμα), like report, is the uncertain, dark, often clandestine propagation of intelligence, in opp. to authentic assurance; fama (φήμη), like information, is the open and public propagation of intelligence, in opp. to ocular demonstration. The rumor interests only by its novelty, is an object of curiosity, and passes away with the generation in which it sprung up; the fama interests through its importance, is an object of research, and as a permanent property descends to posterity. (v. 233.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | rūmor | rūmōrēs |
| genitive | rūmōris | rūmōrum |
| dative | rūmōrī | rūmōribus |
| accusative | rūmōrem | rūmōrēs |
| ablative | rūmōre | rūmōribus |
| vocative | rūmor | rūmōrēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- rumorem spargere
- to spread a rumour.
- rumor, fama viget
- a rumour is prevalent.
- rumor increbrescit
- a report, an impression is gaining ground.
- rumor, fama, sermo est or manat
- report says; people say.
- dubii rumores afferuntur ad nos
- vague rumours reach us.
cum incertis rumoribus serviant, et plerique ad voluntatem eorum ficta respondeant, Caes. B. G. 4, 5; cf.: aliquid rumore ac famā accipere ... falsis rumoribus terreri, id. ib. 6, 20: multa rumor perferet, Cic. Fam. 2, 8, 1; cf. also, in the description of the house of Fame, in Ovid: mixtaque cum veris passim commenta vagantur Milia rumorum confusaque verba volutant, Ov. M. 12, 55 (v. the passage in its connection): rumoribus mecum pugnas, Cic. N. D. 3, 5, 9: rumores Africanos excipere, id. Deiot. 9, 25: senatus vulgi rumoribus exagitatus, Sall. C. 29, 1: multa rumor fingebat, Caes. B. C. 1, 53: addunt et affingunt rumoribus Galli, quod res poscere videbatur, id. B. G. 7, 1: frigidus a Rostris manat per compita rumor, Hor. S. 2, 6, 50 et saep. —crebri ad eum rumores afferebantur litterisque item Labieni certior fiebat, omnes Belgas contra populum Romanum conjurare, etc., Caes. B. G. 2, 1: meum gnatum rumor est amare, Ter. And. 1, 2, 14; cf.: rem te valde bene gessisse rumor erat, Cic. Fam. 1, 8, 7; id. Att. 16, 5, 1: serpit hic rumor: Scis tu illum accusationem cogitare? etc., id. Mur. 21, 45: crebro vulgi rumore lacerabatur, tamquam viros et insontes ob invidiam aut metum exstinxisset, Tac. A. 15, 73: subdito rumore, tamquam Mesopotamiam invasurus, id. ib. 6, 36.—nihil perfertur ad nos praeter rumores de oppresso Dolabellā, Cic. Fam. 12, 9, 1: de Aeduorum defectione rumores afferebantur, Caes. B. G. 7, 59: de vitā imperatoris dubii rumores allati sunt, Liv. 28, 24: graves de te rumores, Cic. Deiot. 9, 25: exstinctis rumoribus de auxiliis legionum, Caes. B. C. 1, 60 fin.— cenae rumor, Suet. Aug. 70: belli civilis rumores, Tac. H. 3, 45: rumor prostratae regi pudicitiae Suet. Caes. 2.—famam atque rumores pars altera consensum civitatis et velut publicum testimonium vocat: altera sermonem sine ullo certo auctore dispersum, cui malignitas initium dederit, incrementum credulitas, Quint. 5, 3, 1; cf.: adversus famam rumoresque hominum si satis firmus steteris, etc., Liv. 22, 39: qui erit rumor populi, si id feceris? Ter. Phorm. 5, 7, 18: totam opinionem (populi) parva nonnumquam commutat aura rumoris, Cic. Mur. 17, 35: rumoribus adversa in pravitatem, secunda in casum, fortunam in temeritatem, declinando corrumpebant, with their slanders, misrepresentations, Sall. Fragm. ap. Non. 385, 3: quos rumor asperserat, ii, etc., Curt. 10, 31, 18: rumorem quendam et plausum popularem esse quaesitum, Cic. Clu. 47, 131: rumori servire, Plaut. Trin, 3, 2, 14; cf. in the lusus verbb. with rumen: ego rumorem parvi facio, dum sit rumen qui impleam, Pompon. ap. Non. 18, 15: omnem infimae plebis rumorem affectavit, Tac. H. 2, 91: Marcellus adverso rumore esse, Liv. 27, 20: flagret rumore malo cum Hic atque ille, Hor. S. 1, 4, 125; Tac. H. 2, 93 fin.: invidiam alicui concitare secundo populi rumore, with the concurring or favorable judgment, with the approbation, Fenest. ap. Non. 385, 17; so, rumore secundo, Suev. ap. Macr. S. 6, 1; old poet in Cic. Div. 1, 16, 29; Verg. A. 8, 90; Hor. Ep. 1, 10, 9; cf.: aliquid accipere secundo rumore, Tac. A. 3, 29: claro apud volgum rumore erat, id. ib. 15, 48.—amoena fluenta Subterlabentis tacito rumore Mosellae, Aus. Mos. 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From earlier *rūmōs, from Proto-Italic *roumōs, from Proto-Indo-European *h₃rewH- (“to shout, to roar”).
- Catalanremor
- Catalanrumor
- Englishrumour
- Englishrumor
- Frenchrumeur
- Italianrumore
- Portugueserumor
- Romanianrumoare
- Spanishrumor
- Dutchrumoer