LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

rīvālis1

rīvālis (neuter rīvāle)
Classical[riːˈwaː.lɪs]Ecclesiastical[riˈvaː.lis]

Meaning

  1. two terminationOf or pertaining to a brook.

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativerīvālisrīvālisrīvāle
genitiverīvālisrīvālisrīvālis
dativerīvālīrīvālīrīvālī
accusativerīvālemrīvālemrīvāle
ablativerīvālīrīvālīrīvālī
vocativerīvālisrīvālisrīvāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativerīvālēsrīvālēsrīvālia
genitiverīvāliumrīvāliumrīvālium
dativerīvālibusrīvālibusrīvālibus
accusativerīvālīs
rīvālēs
rīvālīs
rīvālēs
rīvālia
ablativerīvālibusrīvālibusrīvālibus
vocativerīvālēsrīvālēsrīvālia

rīvālis, e, adj. rivus.
I. Of or belonging to a brook, brook-: alecula, Col. 8, 15, 6. — Hence,
II. Subst.: rīvāles, ium, m., those who have or use the same brook, neighbors.
A. Lit.: si inter rivales, id est qui per eundem rivum aquam ducunt, sit contentio de aquae usu, Dig. 43, 20, 1, § 26; 43, 20, 3, § 5; Gell. 14, 1, 4.—
B. Trop.: rī-vālis, is, m., one who has the same mistress as another; a competitor in love, a rival: eadem est amica ambobus; plur.: rivales sumus, Plaut. Stich. 3, 1, 30; 5, 4, 47; id. Bacch. Grex 4; Cat. 57, 9.—Sing., Naev. ap. Charis. p. 214 P. (Com. Rel. p. 10 Rib.); Ter. Eun. 2, 2, 37; 2, 3, 63: militem ego rivalem recipiendum censeo, id. ib. 5, 8, 42; Ov. Am. 2, 19, 60; id. A. A. 2, 539; Suet. Oth. 3 al.— Abl.: rivale, Ov. R. Am. 791.— Of animals, Col. 7, 3, 4.—
b. Prov.: se amare sine rivali, to be fond of one's self without a rival, i. e. to be alone in esteeming one's self: o di, quam ineptus! quam se ipse amans sine rivali! Cic. Q. Fr. 3, 8, 5; so, sine rivali te et tua solus amares, Hor. A. P. 444.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₃er-
  2. Proto-Indo-European*h₃reyH-
  3. Proto-Indo-European*h₃riHwós
  4. Proto-Italic*rīwos
  5. Archaic Latinrīvos
  6. Latinrīvālis

Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin rīvālis From rīvus (“brook; channel”) + -ālis.

Descendants
  • Italianrivale
  • Italianriale
  • ItalianRiale
  • GalicianRial
noun · masculinethird declension
rīvālis2
rīvālis m (genitive rīvālis)
Classical[riːˈwaː.lɪs]Ecclesiastical[riˈvaː.lis]

Meaning

  1. Someone who uses the same brook or stream as another; someone who has the same mistress as another; competitor (in love); rival.

Declension

declension
formsingularplural
nominativerīvālisrīvālēs
genitiverīvālisrīvālium
dativerīvālīrīvālibus
accusativerīvālemrīvālēs
rīvālīs
ablativerīvālerīvālibus
vocativerīvālisrīvālēs

Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.

rīvālis is, m
rivus, of the same brook, a neighbor, competitor, rival suitor, rival, adversary in love : Rivalis servos, T.—Prov.: quam se ipse amans sine rivali! i. e. alone in self-esteem : sine rivali te amare, H.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₃er-
  2. Proto-Indo-European*h₃reyH-
  3. Proto-Indo-European*h₃riHwós
  4. Proto-Italic*rīwos
  5. Archaic Latinrīvos
  6. Latinrīvālis

Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin rīvālis From rīvus (“brook; channel”) + -ālis.

Descendants
  • Catalanrival
  • Englishrival
  • Frenchrival
  • Italianrivale
  • Spanishrival
  • Norwegian Bokmålrivalfrom French rival
  • Hungarianrivális

Quick answers

What does rīvālis mean in Latin?
rīvālis, a adjective, means “Of or pertaining to a brook.”.
How do you pronounce rīvālis?
In classical Latin, [riːˈwaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [riˈvaː.lis].
Where does rīvālis come from?
Proto-Indo-European *h₃er- → Proto-Indo-European *h₃reyH- → Proto-Indo-European *h₃riHwós → Proto-Italic *rīwos → Archaic Latin rīvos → Latin rīvālis.