LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

rītō1

rītō (present infinitive rītāre, perfect active rītāvī, supine rītātum)
Classical[ˈriː.toː]Ecclesiastical[ˈriː.to]

Meaning

  1. Late Latinto excite

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.rītōrītābamrītābōrītāvīrītāveramrītāverō
2nd sg.rītāsrītābāsrītābisrītāvistīrītāverāsrītāveris
3rd sg.rītatrītābatrītābitrītāvitrītāveratrītāverit
1st pl.rītāmusrītābāmusrītābimusrītāvimusrītāverāmusrītāverimus
2nd pl.rītātisrītābātisrītābitisrītāvistisrītāverātisrītāveritis
3rd pl.rītantrītābantrītābuntrītāvērunt
rītāvēre
rītāverantrītāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.rītemrītāremrītāverimrītāvissem
2nd sg.rītēsrītārēsrītāverīsrītāvissēs
3rd sg.rītetrītāretrītāveritrītāvisset
1st pl.rītēmusrītārēmusrītāverīmusrītāvissēmus
2nd pl.rītētisrītārētisrītāverītisrītāvissētis
3rd pl.rītentrītārentrītāverintrītāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.rītorrītābarrītābor
2nd sg.rītāris
rītāre
rītābāris
rītābāre
rītāberis
rītābere
3rd sg.rītāturrītābāturrītābitur
1st pl.rītāmurrītābāmurrītābimur
2nd pl.rītāminīrītābāminīrītābiminī
3rd pl.rītanturrītābanturrītābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.rīterrītārer
2nd sg.rītēris
rītēre
rītārēris
rītārēre
3rd sg.rītēturrītārētur
1st pl.rītēmurrītārēmur
2nd pl.rītēminīrītārēminī
3rd pl.rītenturrītārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.rītārītāre
pres. 2nd pl.rītāterītāminī
fut. 2nd sg.rītātōrītātor
fut. 3rd sg.rītātōrītātor
fut. 2nd pl.rītātōte—
fut. 3rd pl.rītantōrītantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverītārerītārī
perfect infinitiverītāvisserītātum esse
future infinitiverītātūrum esserītātum īrī
present participlerītāns—
perfect participle—rītātus
future participlerītātūrusrītandus
gerundrītandī, rītandō, rītandumsupinerītātum, rītātū

Origins

Back-formation from irrītō

verbfirst conjugation
ritō2
ritō (present infinitive ritāre, perfect active ritāvī, supine ritātum)

Meaning

  1. Medieval Latinempty gloss(Medieval Latin)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.ritōritābamritābōritāvīritāveramritāverō
2nd sg.ritāsritābāsritābisritāvistīritāverāsritāveris
3rd sg.ritatritābatritābitritāvitritāveratritāverit
1st pl.ritāmusritābāmusritābimusritāvimusritāverāmusritāverimus
2nd pl.ritātisritābātisritābitisritāvistisritāverātisritāveritis
3rd pl.ritantritābantritābuntritāvērunt
ritāvēre
ritāverantritāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.ritemritāremritāverimritāvissem
2nd sg.ritēsritārēsritāverīsritāvissēs
3rd sg.ritetritāretritāveritritāvisset
1st pl.ritēmusritārēmusritāverīmusritāvissēmus
2nd pl.ritētisritārētisritāverītisritāvissētis
3rd pl.ritentritārentritāverintritāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.ritorritābarritābor
2nd sg.ritāris
ritāre
ritābāris
ritābāre
ritāberis
ritābere
3rd sg.ritāturritābāturritābitur
1st pl.ritāmurritābāmurritābimur
2nd pl.ritāminīritābāminīritābiminī
3rd pl.ritanturritābanturritābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.riterritārer
2nd sg.ritēris
ritēre
ritārēris
ritārēre
3rd sg.ritēturritārētur
1st pl.ritēmurritārēmur
2nd pl.ritēminīritārēminī
3rd pl.ritenturritārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.ritāritāre
pres. 2nd pl.ritāteritāminī
fut. 2nd sg.ritātōritātor
fut. 3rd sg.ritātōritātor
fut. 2nd pl.ritātōte—
fut. 3rd pl.ritantōritantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveritāreritārī
perfect infinitiveritāvisseritātum esse
future infinitiveritātūrum esseritātum īrī
present participleritāns—
perfect participle—ritātus
future participleritātūrusritandus
gerundritandī, ritandō, ritandumsupineritātum, ritātū

Origins

Probably from a Romance derivative of rēctus, compare Italian diritto.

Quick answers

What does rītō mean in Latin?
rītō, a verb, means “to excite”.
What are the principal parts of rītō?
rītō, rītāre, rītāvī, rītātum (first conjugation).
How do you pronounce rītō?
In classical Latin, [ˈriː.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈriː.to].