LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

rigēscō

rigēscō (present infinitive rigēscere, perfect active riguī)
Classical[rɪˈɡeːs.koː]Ecclesiastical[riˈd͡ʒɛs.ko]

Meaning

  1. to stiffen, harden
  2. to grow numb

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.rigēscōrigēscēbamrigēscamriguīrigueramriguerō
2nd sg.rigēscisrigēscēbāsrigēscēsriguistīriguerāsrigueris
3rd sg.rigēscitrigēscēbatrigēscetriguitrigueratriguerit
1st pl.rigēscimusrigēscēbāmusrigēscēmusriguimusriguerāmusriguerimus
2nd pl.rigēscitisrigēscēbātisrigēscētisriguistisriguerātisrigueritis
3rd pl.rigēscuntrigēscēbantrigēscentriguērunt
riguēre
riguerantriguerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.rigēscamrigēsceremriguerimriguissem
2nd sg.rigēscāsrigēscerēsriguerīsriguissēs
3rd sg.rigēscatrigēsceretrigueritriguisset
1st pl.rigēscāmusrigēscerēmusriguerīmusriguissēmus
2nd pl.rigēscātisrigēscerētisriguerītisriguissētis
3rd pl.rigēscantrigēscerentriguerintriguissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.rigēsce—
pres. 2nd pl.rigēscite—
fut. 2nd sg.rigēscitō—
fut. 3rd sg.rigēscitō—
fut. 2nd pl.rigēscitōte—
fut. 3rd pl.rigēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverigēscere—
perfect infinitiveriguisse—
present participlerigēscēns—
gerundrigēscendī, rigēscendō, rigēscendum

rĭgesco, gui, 3,
I. v. inch. n. [rigeo], to grow stiff or numb; to stiffen, harden (poet.).
I. Lit.
1. With cold: vestes indutae, Verg. G. 3, 363: aquae in grandines, Plin. 2, 63, 63, § 155.—
2. From other causes: oratori eloquentissimo, dum ad dicendum componitur, summa riguerunt, Sen. Ira, 2, 3, 3: stillata sole rigescunt electra, Ov. M. 2, 364: ubera, id. ib. 9, 357: lacerti, id. ib. 4, 554: Gorgone corpora visā, id. ib. 5, 209 et saep.: si Parthi vos nihil calficiunt, nos non nihil frigore rigescimus, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 6, 4.—
II. Transf., to stand erect, stand up, to bristle up: sensi metu riguisse capillos, Ov. F. 1, 97.—
III. Trop.: numquam corrupta rigescent Saecula? i. e. will grow serious or manly, Claud. in Eutr. 2, 113.

Origins

Proto-Indo-European *Hreyǵ-der. Proto-Italic *rigēō Latin rigeō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin rigēscō From rigeō (“to be stiff”) + -scō.

Quick answers

What does rigēscō mean in Latin?
rigēscō, a verb, means “to stiffen, harden; to grow numb”.
What are the principal parts of rigēscō?
rigēscō, rigēscere, riguī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce rigēscō?
In classical Latin, [rɪˈɡeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [riˈd͡ʒɛs.ko].