LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

revīvīscō

revīvīscō (present infinitive revīvīscere, perfect active revīxī)
Classical[rɛ.wiːˈwiːs.koː]Ecclesiastical[re.viˈvis.ko]

Meaning

  1. to revive (be restored to life)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.revīvīscōrevīvīscēbamrevīvīscamrevīxīrevīxeramrevīxerō
2nd sg.revīvīscisrevīvīscēbāsrevīvīscēsrevīxistīrevīxerāsrevīxeris
3rd sg.revīvīscitrevīvīscēbatrevīvīscetrevīxitrevīxeratrevīxerit
1st pl.revīvīscimusrevīvīscēbāmusrevīvīscēmusrevīximusrevīxerāmusrevīxerimus
2nd pl.revīvīscitisrevīvīscēbātisrevīvīscētisrevīxistisrevīxerātisrevīxeritis
3rd pl.revīvīscuntrevīvīscēbantrevīvīscentrevīxērunt
revīxēre
revīxerantrevīxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.revīvīscamrevīvīsceremrevīxerimrevīxissem
2nd sg.revīvīscāsrevīvīscerēsrevīxerīsrevīxissēs
3rd sg.revīvīscatrevīvīsceretrevīxeritrevīxisset
1st pl.revīvīscāmusrevīvīscerēmusrevīxerīmusrevīxissēmus
2nd pl.revīvīscātisrevīvīscerētisrevīxerītisrevīxissētis
3rd pl.revīvīscantrevīvīscerentrevīxerintrevīxissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.revīvīsce—
pres. 2nd pl.revīvīscite—
fut. 2nd sg.revīvīscitō—
fut. 3rd sg.revīvīscitō—
fut. 2nd pl.revīvīscitōte—
fut. 3rd pl.revīvīscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverevīvīscere—
perfect infinitiverevīxisse—
present participlerevīvīscēns—
gerundrevīvīscendī, revīvīscendō, revīvīscendum

rĕ-vīvisco (rĕvīvesco; v. Orell. Cic. Fam. 6, 10, 5), vixi, 3,
I. v. inch. n., to come to life again, to be restored to life, to revive (class.; a favorite word with Cic., esp. in the trop. signif.).
I. Lit.: reviviscat M'. Curius aut eorum aliquis, etc., Cic. Par. 5, 2, 38; id. Fin. 4, 22, 61; id. Mil. 29, 79; id. Pis. 27, 67; id. N. D. 2, 38, 96: ille reviviscet jam nunquam, Ter. Hec. 3, 5, 15: apes, Varr. R. R. 3, 16, 38: ut revixisse aut renatum sibi quisque Scipionem imperatorem dicat, Liv. 26, 41, 25: conchae, Plin. 9, 37, 61, § 132.—
B. Transf., to grow again: gramina, nisi manu eliguntur, revivescunt, Col. 4, 5: avulsae pennae (insectorum), Plin. 11, 28, 33, § 96.—
II. Trop., to revive, recover, gather strength, renew vigor, etc.: ipsa causa ea est, ut jam simul cum re publicā, necessario reviviscat atque recreetur, Cic. Fam. 6, 10, 5; cf. Cic. Verr. 2, 5, 61, § 160: omnes (civitatis) suis legibus et judiciis usae revixerunt, id. Att. 6, 2, 4: res publica, id. Fam. 4, 4, 3: adventu nostro revivescunt justitia, abstinentia, id. Att. 5, 16, 3: quo facilius reviviscat Pompeianorum causa toties jugulata, Anton. ap. Cic. Phil. 13, 18, 38: cum venisset mandatum, peccatum revixit, Vulg. Rom. 7, 9.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrevīvīscō

Proto-Indo-European *gʷeyh₃- Proto-Indo-European *-wós Proto-Indo-European *gʷih₃wós Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *gʷíh₃weti Proto-Italic *gʷīwō Latin vīvō Latin revīvō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin -īscō Latin revīvīscō From revīvō + -īscō.

Descendants
  • Catalanreviscolar
  • Occitanreviscolar

In English words that came into English from revīvīscō

  • reviviscentreviviscens

Quick answers

What does revīvīscō mean in Latin?
revīvīscō, a verb, means “to revive (be restored to life)”.
What are the principal parts of revīvīscō?
revīvīscō, revīvīscere, revīxī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce revīvīscō?
In classical Latin, [rɛ.wiːˈwiːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.viˈvis.ko].
Where does revīvīscō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin revīvīscō.