adjectivefirst/second-declension adjective
resupīnus
resupīnus (feminine resupīna, neuter resupīnum)
Classical[rɛ.sʊˈpiː.nʊs]Ecclesiastical[re.s̬uˈpiː.nus]
Meaning
- adjectivelying on one's back, supine
Interea, sive illa toro resupina feretur,
In the meantime, if she shall be carried lying down upon her couch, Approach the litter of your mistress discreetly.2 CE, Ovidius, Ars Amatoria - adjectivebent back
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | resupīnus | resupīna | resupīnum |
| genitive | resupīnī | resupīnae | resupīnī |
| dative | resupīnō | resupīnae | resupīnō |
| accusative | resupīnum | resupīnam | resupīnum |
| ablative | resupīnō | resupīnā | resupīnō |
| vocative | resupīne | resupīna | resupīnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | resupīnī | resupīnae | resupīna |
| genitive | resupīnōrum | resupīnārum | resupīnōrum |
| dative | resupīnīs | resupīnīs | resupīnīs |
| accusative | resupīnōs | resupīnās | resupīna |
| ablative | resupīnīs | resupīnīs | resupīnīs |
| vocative | resupīnī | resupīnae | resupīna |
rĕ-sŭpīnus, a, um, adj.,
I. bent back or backwards, lying on one's back or with the face upwards, supine (not in Cic.).
I. Lit.: resupinum in caelo contueri, i. e. lying on one's back, face upwards, supine, Att. ap. Cic. Div. 1, 22, 44:
fertur equis curruque haeret resupinus inani, Verg. A. 1, 476: eque tuo pendet resupino spiritus ore, Lucr. 1, 37; Ov. H. 16, 255; id. M. 2, 267: jacuit resupinus humi, id. ib. 4, 121; 12, 324: hunc ego resupinum fudi, id. ib. 13, 86 al.: retro lentas tendo resupinus habenas, bent back, id. ib. 15, 520: collum, id. ib. 1, 730: pectus, id. ib. 12, 138: caput, Plin. 8, 25, 38, § 93 et saep. — Of an arrogant gait or manner: (Niobe) mediam tulerat gressus resupina per urbem, with head thrown back, i. e. proudly, Ov. M. 6, 275; cf. Sen. Ep. 80, 7; Cod. Th. 9, 3, 6: si non resupini spectantesque tectum expectaverimus, quid obveniat, Quint. 10, 3, 15: spectat resupino sidera vultu, Mart. 9, 44, 3.— B. Transf., of things turned or bent back:
Elis, spread out on a hill, Stat. Th. 4, 237: labra lilii, Plin. 21, 5, 11, § 23: vomer, id. 18, 18, 48, § 171.— II. Trop., lazy, slothful, effeminate, careless, negligent:
voluptas, Quint. 5, 12, 20; cf. id. 11, 3, 167: qui solvit, numquam ita resupinus est, ut facile suas pecunias jactet, Dig. 22, 3, 25: existimatio, ib. 43, 24, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
re-supīnus adj.,
bent back, thrown back, lying on the back, facing upward, supine: resupinum in caelo contueri: curru haeret resupinus inani, V.: cantabam resupinus amores, O.: tendo resupinus habenas, leaning backward, O.: tulerat gressūs resupina per urbem, i. e. arrogantly, O.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinresupīnus
Latin supīnus Latin resupīnus From re- + supīnus.