LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

restinguō

restinguō (present infinitive restinguere, perfect active restīnxī, supine restīnctum)
Classical[rɛsˈtɪŋ.ɡʷoː]Ecclesiastical[resˈtiŋ.ɡʷo]

Meaning

  1. to put out, quench or extinguish
  2. to annihilate
  3. figurativelyto allay, mitigate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.restinguōrestinguēbamrestinguamrestīnxīrestīnxeramrestīnxerō
2nd sg.restinguisrestinguēbāsrestinguēsrestīnxistīrestīnxerāsrestīnxeris
3rd sg.restinguitrestinguēbatrestinguetrestīnxitrestīnxeratrestīnxerit
1st pl.restinguimusrestinguēbāmusrestinguēmusrestīnximusrestīnxerāmusrestīnxerimus
2nd pl.restinguitisrestinguēbātisrestinguētisrestīnxistisrestīnxerātisrestīnxeritis
3rd pl.restinguuntrestinguēbantrestinguentrestīnxērunt
restīnxēre
restīnxerantrestīnxerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.restinguamrestingueremrestīnxerimrestīnxissem
2nd sg.restinguāsrestinguerēsrestīnxerīsrestīnxissēs
3rd sg.restinguatrestingueretrestīnxeritrestīnxisset
1st pl.restinguāmusrestinguerēmusrestīnxerīmusrestīnxissēmus
2nd pl.restinguātisrestinguerētisrestīnxerītisrestīnxissētis
3rd pl.restinguantrestinguerentrestīnxerintrestīnxissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.restinguorrestinguēbarrestinguar
2nd sg.restingueris
restinguere
restinguēbāris
restinguēbāre
restinguēris
restinguēre
3rd sg.restinguiturrestinguēbāturrestinguētur
1st pl.restinguimurrestinguēbāmurrestinguēmur
2nd pl.restinguiminīrestinguēbāminīrestinguēminī
3rd pl.restinguunturrestinguēbanturrestinguentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.restinguarrestinguerer
2nd sg.restinguāris
restinguāre
restinguerēris
restinguerēre
3rd sg.restinguāturrestinguerētur
1st pl.restinguāmurrestinguerēmur
2nd pl.restinguāminīrestinguerēminī
3rd pl.restinguanturrestinguerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.restinguerestinguere
pres. 2nd pl.restinguiterestinguiminī
fut. 2nd sg.restinguitōrestinguitor
fut. 3rd sg.restinguitōrestinguitor
fut. 2nd pl.restinguitōte—
fut. 3rd pl.restinguuntōrestinguuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverestinguererestinguī
perfect infinitiverestīnxisserestīnctum esse
future infinitiverestīnctūrum esserestīnctum īrī
present participlerestinguēns—
perfect participle—restīnctus
restīncta, restīnctā, restīnctae, restīnctam, restīnctārum, restīnctās, restīncte, restīnctī, restīnctīs, restīnctō, restīnctōrum, restīnctōs
future participlerestīnctūrus
restīnctūra, restīnctūrā, restīnctūrae, restīnctūram, restīnctūrārum, restīnctūrās, restīnctūre, restīnctūrī, restīnctūrīs, restīnctūrō, restīnctūrōrum, restīnctūrōs, restīnctūrum
restinguendus
restinguenda, restinguendā, restinguendae, restinguendam, restinguendārum, restinguendās, restinguende, restinguendīs, restinguendōrum, restinguendōs
gerundrestinguendī, restinguendō, restinguendumsupinerestīnctum, restīnctū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

iram restinguere, sedare
to calm one's anger.
ardorem animi restinguere
to damp, chill enthusiasm.
odium restinguere, exstinguere
to stifle, drown one's hatred.

rē-stinguo, nxi, nctum, 3, v. a.,
I. to put out, quench, extinguish (class.).
I. Lit.: ignem restinguunt aquā, Plaut. Cas. 4, 1, 16; so, ignem, Cic. Rosc. Com. 6, 17 (with refrigerare); id. Cat. 3, 1, 2; id. Top. 12, 52; Verg. A. 2, 686; Plin. 20, praef. 1, § 1; Ov. R. Am. 807 al.: flammam, Lucr. 4, 1087; Cic. Sull. 30, 83; Liv. 28, 23: incendium, Catil. ap. Sall. C. 31, 9; id ap. Cic. Mur. 25, 51; Liv. 28, 42: restincto aggere, Caes. B. G. 7, 25 fin.; Hirt. B. G. 8, 43: aes accensum, Plin. 33, 3, 20, § 65: lucernam, id. 31, 3, 27, § 46: fulminis ictum, id. 37, 10, 55, § 150: solem, Lucr. 5, 120: favillas ardentes lacte, Stat. S. 5, 5, 17: faces, id. Th. 11, 413.— Absol.: ut omnis ex castris multitudo ad restinguendum concurreret, to extinguish the flames, Caes. B. G. 7, 24 fin.: aquam ad restinguendum ferre, Liv. 1, 39; cf.: omnes restinguere velle videres, Hor. S. 1, 5, 76.—
2. Transf., to quench, slake, assuage, allay, mitigate, counteract, etc.: sitim, Cic. Fin. 2, 3, 9; Verg. E. 5, 47: pocula ardentis Falerni lymphā, Hor. C. 2, 11, 19: venena, Plin. 20, 21, 84, § 223; 28, 10, 45, § 158; 29, 4, 23, § 76: ictus scorpionis, id. 24, 8, 29, § 45 et saep.—
II. Trop., to extinguish, exterminate, annihilate, destroy: tum igitur tibi aquae erit cupido, genus qui restinguas tuom, Plaut. Trin. 3, 2, 50: haustas sanguisugas, i. e. to kill, Plin. 29, 4, 17, § 62: pilos spumā inlitā, id. 28, 19, 77, § 252: morbum, id. 26, 1, 5, § 8; cf. nauseam, id. 8, 27, 41, § 99: haec verba una mehercle falsa lacrimula Restinguet, Ter. Eun. 1, 1, 24: illam Ut ne restinguas lacrimis, id. Phorm. 5, 7, 82: animos hominum sensusque morte restingui, Cic. Sest. 21, 47: mentes inflammatas, id. de Or. 1, 51, 219; cf.: bellum restinctum (opp. inflammatum), id. Fam. 11, 12, 1: oriens incendium belli sanguine suo, id. Rep. 1, 1, 1: omnium cupiditatum ardorem, id. Fin. 1, 13, 43; cf.: illā tertiā parte animi, in quā irarum exsistit ardor, sedatā atque restinctā, appeased, id. Div. 1, 29, 61: cupiditates iracundiasque (eloquentiā), id. N. D. 2, 59, 148 Orell. N. cr.: odium, id. Rab. Post. 6, 13: studia, id. Or. 1, 5; Liv. 10, 13: animorum incendia, Cic. Or. 8, 27: sermunculum omnem aut restinxerit aut sedarit, id. Att. 13, 10, 3: ardentem Italiam, Sil. 16, 619: rabies restinguitur, id. 13, 576.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrestinguō

Proto-Indo-European *stengʷ- Proto-Indo-European *sténgʷeti Proto-Italic *stengʷō Latin stinguō Latin restinguō From re- + stinguō.

Quick answers

What does restinguō mean in Latin?
restinguō, a verb, means “to put out, quench or extinguish; to annihilate; to allay, mitigate”.
What are the principal parts of restinguō?
restinguō, restinguere, restīnxī, restīnctum (third conjugation).
How do you pronounce restinguō?
In classical Latin, [rɛsˈtɪŋ.ɡʷoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [resˈtiŋ.ɡʷo].
Where does restinguō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin restinguō.