noun · femininethird declension
respīrātiō
respīrātiō f (genitive respīrātiōnis)
Classical[rɛs.piːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[res.piˈrat.t͡si.o]
Meaning
- exhaling
- breathing, respiration
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | respīrātiō | respīrātiōnēs |
| genitive | respīrātiōnis | respīrātiōnum |
| dative | respīrātiōnī | respīrātiōnibus |
| accusative | respīrātiōnem | respīrātiōnēs |
| ablative | respīrātiōne | respīrātiōnibus |
| vocative | respīrātiō | respīrātiōnēs |
rēspīrātĭo, ōnis, f. respiro.
I. Lit., a breathing out, exhaling; hence, in gen., breathing, respiration, Cic. Univ. 6; Plin. 9, 7, 6, § 18; Quint. 9, 4, 67 (with spiritus); 11, 3, 39; 53; 63; Cael. Aur. Acut. 2, 3, 16; 2, 32, 167.—*
II. Trop., a breathing in the course of an action, i. e. a taking breath, resting; an intermission, pause:
in suo quisque gradu obnixi sine respiratione ac respectu pugnabant, Liv. 8, 38.—So of a pause in speaking: morae respirationesque delectant, Cic. Or. 16, 53; cf. Quint. 7, 9, 11; 11, 3, 49.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
respīrātiō ōnis, f
respiro, a breathing out, breathing, respiration : respirationem requirere: aquarum, exhalation .—Fig., a breathing, taking breath, rest, intermission, pause : sine respiratione pugnabant, L.: morae respirationesque delectant.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin respīrātiō From respīrō, respīrāre + -tiō.
Descendants
- Catalanrespiració
- Englishrespiration
- Frenchrespiration
- Italianrespirazione
- Occitanrespiracion
- Portugueserespiração
- Romanianrespirație
- Spanishrespiración
- Dutchrespiratie
- Irishriospráid