LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, impersonal in the passive

resiliō

resiliō (present infinitive resilīre, perfect active resiluī, supine resultum)
Classical[rɛˈsɪ.li.oː]Ecclesiastical[reˈs̬iː.li.o]

Meaning

  1. impersonalto leap or spring back; rebound, recoil, retreat
  2. impersonalto start back, shrink from, retreat

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.resiliōresiliēbamresiliamresiluī
resilīvī
resilueramresiluerō
2nd sg.resilīsresiliēbāsresiliēsresiluistī
resilīvisti
resiluerāsresilueris
3rd sg.resilitresiliēbatresilietresiluit
resilīvit
resilueratresiluerit
1st pl.resilīmusresiliēbāmusresiliēmusresiluimus
resilīvimus
resiluerāmusresiluerimus
2nd pl.resilītisresiliēbātisresiliētisresiluistis
resilīvistis
resiluerātisresilueritis
3rd pl.resiliuntresiliēbantresilientresiluērunt
resiluēre, resilīvērunt
resiluerantresiluerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.resiliamresilīremresiluerimresiluissem
2nd sg.resiliāsresilīrēsresiluerīsresiluissēs
3rd sg.resiliatresilīretresilueritresiluisset
1st pl.resiliāmusresilīrēmusresiluerīmusresiluissēmus
2nd pl.resiliātisresilīrētisresiluerītisresiluissētis
3rd pl.resiliantresilīrentresiluerintresiluissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.———
2nd sg.———
3rd sg.resilīturresiliēbāturresiliētur
1st pl.———
2nd pl.———
3rd pl.———
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.——
2nd sg.——
3rd sg.resiliāturresilīrētur
1st pl.——
2nd pl.——
3rd pl.——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.resilī—
pres. 2nd pl.resilīte—
fut. 2nd sg.resilītō—
fut. 3rd sg.resilītōresilītor
fut. 2nd pl.resilītōte—
fut. 3rd pl.resiliuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveresilīreresilīrī
perfect infinitiveresiluisseresultum esse
future infinitiveresultūrum esseresultum īrī
present participleresiliēns
resiliente, resilientem, resilientēs, resilientī, resilientia, resilientibus, resilientis, resilientīs, resilientium
—
perfect participle—resultum
resulta, resultā, resultae, resultam, resultārum, resultās, resulte, resultī, resultīs, resultō, resultōrum, resultōs, resultus
future participleresultūrus
resultūra, resultūrā, resultūrae, resultūram, resultūrārum, resultūrās, resultūre, resultūrī, resultūrīs, resultūrō, resultūrōrum, resultūrōs, resultūrum
resiliendum
resiliundum, resilienda, resiliendā, resiliendae, resiliendam, resiliendārum, resiliendās, resiliende, resiliendīs, resiliendōrum, resiliendōs, resiliendus
gerundresiliendī, resiliendō, resiliendumsupineresultum, resultū

rĕ-sĭlĭo, ŭi (resiliit, Quadrig. ap. Prisc. p. 906 P.;
I. resilivi, Sen. Contr. 1, 3, 4), 4, v. n., to leap or spring back (rare but class.).
I. Lit.: (exit in terram) in Indiae fluminibus certum genus piscium, ac deinde resilit, Plin. 9, 19, 35, § 71: recedere sensim datur (oratoribus): Quidam et resiliunt, quod est plane ridiculum, Quint. 11, 3, 127: (ranae) saepe In gelidos resilire lacus, Ov. M. 6, 374: piratae in aquas suas, Flor. 3, 6, 6: velites ad manipulos, Liv. 30, 33 fin.: a taetro veneno, Lucr. 4, 685: polypus ab odore cunilae, Plin. 10, 70, 90, § 195; 34, 8, 19, § 75.—
b. Transf., of things as subjects, to spring back, start back, rebound, recoil, retreat, Lucr. 4, 347: juvenis ferit ora sarissā. Non secus haec resilit, quam tecti a culmine grando, Ov. M. 12, 480: ignis ab ictu, Plin. 2, 54, 55, § 142: (cervices) ab imposito nuper jugo, Flor. 4, 12, 2: resilire guttas, Plin. 11, 15, 15, § 39: radii infracti, id. 2, 38, 38, § 103: vulvae tactu, id. 22, 13, 15, § 31: (Taurus mons) resilit ad Septentriones, retreats, recedes, id. 5, 27, 27, § 97: in spatium resilire manus breve vidit, to shrink, contract, Ov. M. 3, 677; cf.: (mamma) detracto alumno suo sterilescit ilice ac resilit, Plin. 11, 40, 95, § 234. —
II. Trop., to recoil, start back, shrink from: ubi scopulum offendis ejusmodi ut ab hoc crimen resilire videas, Cic. Rosc. Am. 29, 79: instandum iis, quae placere intellexeris, resiliendum ab iis, quae non recipientur, Quint. 12, 10, 56: ut liceret resilire emptori, meliore conditione allatā, to withdraw, recede, Dig. 18, 2, 9.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinresiliō

Latin saliō Latin resiliō From re- (“again”) + saliō (“to leap”).

Descendants
  • Englishresult
  • Frenchrésilierfrom Middle French resiler
  • Englishresilefrom Middle French resiler
  • Englishresiliatefrom Middle French resiler

In English words that came into English from resiliō

  • resultresulto
  • resilientresiliēns
  • resilienceresiliō
  • resileresiliō
  • resiliencyresiliō
  • resiliateresiliō

Quick answers

What does resiliō mean in Latin?
resiliō, a verb, means “to leap or spring back; rebound, recoil, retreat; to start back, shrink from, retreat”.
What are the principal parts of resiliō?
resiliō, resilīre, resiluī, resultum (fourth conjugation, impersonal in the passive).
How do you pronounce resiliō?
In classical Latin, [rɛˈsɪ.li.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈs̬iː.li.o].
Where does resiliō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin resiliō.
Which English words come from resiliō?
English words that go back to Latin resiliō include result, resilient, resilience, resile, resiliency and resiliate.