LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

resignō

resignō (present infinitive resignāre, perfect active resignāvī, supine resignātum)
Classical[rɛˈsɪŋ.noː]Ecclesiastical[reˈs̬iɲ.ɲo]

Meaning

  1. to resign, give up to
  2. to unseal, open
  3. to annul, cancel, invalidate, rescind

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.resignōresignābamresignābōresignāvīresignāveram
resignāram
resignāverō
resignārō
2nd sg.resignāsresignābāsresignābisresignāvistī
resignāstī
resignāverās
resignārās
resignāveris
resignāris
3rd sg.resignatresignābatresignābitresignāvit
resignāt
resignāverat
resignārat
resignāverit
resignārit
1st pl.resignāmusresignābāmusresignābimusresignāvimus
resignāmus
resignāverāmus
resignārāmus
resignāverimus
resignārimus
2nd pl.resignātisresignābātisresignābitisresignāvistis
resignāstis
resignāverātis
resignārātis
resignāveritis
resignāritis
3rd pl.resignantresignābantresignābuntresignāvērunt
resignārunt, resignāvēre
resignāverant
resignārant
resignāverint
resignārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.resignemresignāremresignāverim
resignārim
resignāvissem
resignāssem
2nd sg.resignēsresignārēsresignāverīs
resignārīs
resignāvissēs
resignāssēs
3rd sg.resignetresignāretresignāverit
resignārit
resignāvisset
resignāsset
1st pl.resignēmusresignārēmusresignāverīmus
resignārīmus
resignāvissēmus
resignāssēmus
2nd pl.resignētisresignārētisresignāverītis
resignārītis
resignāvissētis
resignāssētis
3rd pl.resignentresignārentresignāverint
resignārint
resignāvissent
resignāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.resignorresignābarresignābor
2nd sg.resignāris
resignāre
resignābāris
resignābāre
resignāberis
resignābere
3rd sg.resignāturresignābāturresignābitur
1st pl.resignāmurresignābāmurresignābimur
2nd pl.resignāminīresignābāminīresignābiminī
3rd pl.resignanturresignābanturresignābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.resignerresignārer
2nd sg.resignēris
resignēre
resignārēris
resignārēre
3rd sg.resignēturresignārētur
1st pl.resignēmurresignārēmur
2nd pl.resignēminīresignārēminī
3rd pl.resignenturresignārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.resignāresignāre
pres. 2nd pl.resignāteresignāminī
fut. 2nd sg.resignātōresignātor
fut. 3rd sg.resignātōresignātor
fut. 2nd pl.resignātōte—
fut. 3rd pl.resignantōresignantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveresignāreresignārī
perfect infinitiveresignāvisse
resignāsse
resignātum esse
future infinitiveresignātūrum esseresignātum īrī
present participleresignāns—
perfect participle—resignātus
resignāta, resignātā, resignātae, resignātam, resignātārum, resignātās, resignātī, resignātōrum, resignātōs
future participleresignātūrus
resignātūra, resignātūrā, resignātūrae, resignātūram, resignātūrārum, resignātūrās, resignātūre, resignātūrī, resignātūrīs, resignātūrō, resignātūrōrum, resignātūrōs, resignātūrum
resignandus
resignanda, resignandā, resignandae, resignandam, resignandārum, resignandās, resignande, resignandīs, resignandōrum, resignandōs
gerundresignandī, resignandō, resignandumsupineresignātum, resignātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

testamentum resignare
to open a will.
epistulam solvere, aperire, resignare (of Romans also linum incīdere)
to open a letter.

rĕ-signo, āvi, ātum, 1, v. a.
I. To unseal, open (class.).
A. Lit.: litteras, Plaut. Trin. 3, 3, 65; Cic. Att. 11, 9, 2: testamenta, Hor. Ep. 1, 7, 9; Dig. 28, 1, 23; 29, 3, 6: loculos, Plin. 14, 13, 14, § 89.—Poet.: perjuria Graia resignat, breaks through the faithless band, Sil. 17, 426: (Mercurius) lumina morte resignat, opens the eyes of the dead whom he is about to conduct to Orcus, Verg. A. 4, 244.—
B. Trop.
1. To annul, cancel, invalidate, rescind, destroy (syn.: rescindere, dissolvere): tabularum fidem, Cic. Arch. 5, 9: ne quid ex constituti fide resignaret, violate, Flor. 4, 7, 14 Duker: pacta, Sil. 4, 790: jura leti (Mercurius), Prud. adv. Symm. 1, 90: quorum mors resignata est, Lact. 7, 22 fin.—
2. To disclose, reveal (only poet.): venientia fata, Ov. F. 6, 535: hoc, quod latet, etc., Pers. 5, 28: verba, Mart. 9, 36, 5. —
II. Ante-class. and in Hor. = rescribere (I. B. 2.), to transfer in an account; to assign to one: resignare antiqui dicebant pro rescribere, ut adhuc subsignare dicimus pro subscribere, Fest. p. 281, 31 Müll.: resignatum aes dicitur militi, cum ob delictum aliquod jussu tribuni militum, ne stipendium ei detur, in tabulas refertur. Signare enim dicebant pro scribere, id. pp. 284 and 285 ib.; Cato ap. Serv. Verg. A. 4, 244. — Hence, to give back, resign, = reddere: laudo manentem (Fortunam): si celeres quatit Pennas, resigno quae dedit, Hor. C. 3, 29, 54: cuncta resigno, id. Ep. 1, 7, 34.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinresignō

Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-nóm Proto-Italic *segnom Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *segnāō Latin signō Latin resignō From re- + signō (“mark”).

Descendants
  • Catalanressenyar
  • Catalanresignar
  • Frenchrésignerfrom Middle French resigner
  • Romanianresignafrom Middle French resigner
  • Englishresignfrom Middle French resigner
  • Italianrassegnare
  • Portugueseresenhar
  • Portugueseresignar
  • Romanianresemna
  • Spanishreseñar

In English words that came into English from resignō

  • resignresignāre

Quick answers

What does resignō mean in Latin?
resignō, a verb, means “to resign, give up to; to unseal, open; to annul, cancel, invalidate, rescind”.
What are the principal parts of resignō?
resignō, resignāre, resignāvī, resignātum (first conjugation).
How do you pronounce resignō?
In classical Latin, [rɛˈsɪŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈs̬iɲ.ɲo].
Where does resignō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin resignō.