adjectivefirst/second-declension adjective
residuus
residuus (feminine residua, neuter residuum)
Classical[rɛˈsɪ.du.ʊs]Ecclesiastical[reˈs̬iː.du.us]
Meaning
- adjectiveremaining or left (to be done)
- adjectiveresiduary
- adjectivepersisting, surviving
- adjectivesurplus
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | residuus | residua | residuum |
| genitive | residuī | residuae | residuī |
| dative | residuō | residuae | residuō |
| accusative | residuum | residuam | residuum |
| ablative | residuō | residuā | residuō |
| vocative | residue | residua | residuum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | residuī | residuae | residua |
| genitive | residuōrum | residuārum | residuōrum |
| dative | residuīs | residuīs | residuīs |
| accusative | residuōs | residuās | residua |
| ablative | residuīs | residuīs | residuīs |
| vocative | residuī | residuae | residua |
rĕsĭdŭus, a, um, adj. resideo,
I. that is left behind, that remains over and above, remaining, residuary; subst., the remainder, residue, rest (class.; cf.:
reliquus, superstes): odium, Cic. Fam. 1, 9, 20: sollicitudo, Planc. ap. Cic. Fam. 10, 11, 3: ex residuā vetere simultate, Liv. 29, 37; cf. Suet. Calig. 15: irae bellorum, Liv. 1, 30; cf. bellum, Suet. Ner. 13: nomen libertatis (with reliqua umbra), Plin. Ep. 8, 24, 4: residuae integraeque etiam nunc (copiae), Suet. Oth. 9; cf.: manus Spartaci et Catilinae, id. Aug. 3; and: stirps horum, id. Vit. 1: quid potest esse in calamitate residui, quod, etc., Cic. Verr. 2, 3, 97, § 226; cf.: ne cui residui spiritus quicquam inesset, Suet. Tib. 62: residui nobilium, Tac. A. 11, 23: paucos comites residuos fortuna fecit, Just. 27, 2, 2; 7, 6, 2: residuum cibariorum, Suet. Galb. 7; cf.: nihil residuum crudelitatis, Flor. 3, 4, 2: residua diurni actūs conficere, Suet. Aug. 78.—b. In business lang., of a payment, outstanding, due:
pecuniae, Cic. Clu. 34, 94; Liv. 33, 47; so, summae, Dig. 26, 7, 7, § 9: quid relatum, quid residuum sit, Cic. Agr. 2, 22, 59.— Plur. subst.: rĕsĭdŭae, ārum, f. (sc. pecuniae), arrears, dues: vectigalium, Suet. Aug. 101: lege Juliā de residuis tenetur, qui publicam pecuniam delegatam in usum aliquem retinuit neque in eum consumpsit, Dig. 48, 13, 2; cf. ib. 48, 13, 5 and 16.?*! In the fragment of Attius ap. Fest. p. 280 Müll. (Trag. Rel. p. 192 Rib.), perh. = reses, slothfui, inactive; cf.: residuus quasi tardus, Placid. Gloss.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
residuus adj.
re-+SED-, left behind, over and above, remaining, residuary : odium: sollicitudo: ex residuā vetere simultate, L.—As subst n., the remainder, rest : quid potest esse in calamitate residui, quod, etc.—In business, outstanding, due : pecuniae: residuis pecuniis exactis, L.
Origins
Proto-Indo-European *-wós Proto-Italic *-wos Latin -uus Latin residuus From resid(eō) + -uus.
Descendants
- Catalanresidu
- Englishresiduum
- Englishresiduefrom Old French residu
- Frenchrésidufrom Old French residu
- Italianresiduo
- Portugueserossio
- Portugueseresíduo
- Romanianreziduu
- Spanishresiduo
- Galicianresío
In English words that came into English from residuus
- residueresiduum
- residualresiduum
- residuumresiduum
- residuousresiduus