requiēs
Meaning
- rest, repose, respite, cessation
“Tempus ināne petō, requiem spatiumque furōrī,
“I ask for an empty time, a respite and space for my passion, until my fortune teaches me — defeated — to grieve.”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.433–434Grant them eternal rest, Lord; and may perpetual light shine on them.
Requiem aeternam dōnā eīs, Domine; et lūx perpetua lūceat eīs. (First line of the introit of the Requiem mass) - a place of rest
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quiēs, ōtium ā labōrequiēs post labōremōtium post labōremChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Quies · Tranquillitas · Requies
1. Quies (from κεῖσθαι?) denotes absolute rest, in opp. to activity in general, like ἡσυχία; tranquillitas, quietness in acting, in opp. to hasty or passionate activity, like ἑκηλία. Sen. Ep. 3. Et quiescenti agendum et agenti quiescendum est; comp. with Cic. Top. 3. Ut aut perturbentur animi aut tranquillentur. Hence is quietus allied in sense with otiosus, segnis, languidus; whereas tranquillus with lenis, placidus, moderatus. 2. Quies is rest in itself; requies, rest after activity and exertion. Curt. ix. 6. § 2. Ne quies corpori invalido adhuc necessaria pulsu remorum impediretur: comp. with § 3. Placuit hic locus ad suam et militum requiem. (i. 80.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | requiēs | requiētēs |
| genitive | requiētis requiēī, requiē | requiētum |
| dative | requiētī requiēī | requiētibus |
| accusative | requiētem requiem | requiētēs |
| ablative | requiēte requiē | requiētibus |
| vocative | requiēs | requiētēs |
otium, quies): nec requies erat ulla mali, Lucr. 6, 1178: requies curarum, Cic. Off. 2, 2, 6: requies plena oblectationis, id. Lael. 27, 103: nec mora, nec requies, Verg. G. 3, 110; id. A. 5, 458; 12, 553; 9, 482: requies pedum, Hor. C. 1, 36, 12: curae requies medicina mali, Ov. Tr. 4, 10, 118: bellorum, Stat. Th. 3, 295: nec requies (est), quia, etc., Val. Fl. 5, 602; cf. infra, Lucr. 4, 227.—Gen.: ut tantum requietis habeam, Cic. Att. 1, 18, 1: intervalla requietis, id. Fin. 1, 15, 49. — Acc. requietem, Cic. Sen. 15, 52; id. Fin. 5, 19, 54; id. ap. Charis. p. 52 P.: requiem, id. de Or. 1, 52, 224 (with otium); id. Arch. 6, 13; Sall. C. 51, 20; id. H. 3, 61, 17; Tac. A. 1, 35; 2, 23; 4, 25; Suet. Caes. 4; id. Tib. 10; 24; Tib. 1, 7, 41; Verg. A. 4, 433; 12, 241; Hor. Ep. 1, 7, 79; Ov. M. 1, 541; 4, 628; Lact. 7, 17, 12; 7, 27, 2; Curt. 9, 6, 3; Sen. Ira, 3, 39, 3; id. Ep. 30, 12; Luccei. ap. Cic. Fam. 5, 14, 1 B. and K.— Voc.: requies (hominum, Calliope), Lucr. 6, 94.— Abl. requiete, Cic. poët. Div. 1, 13, 22: requiē, Liv. 22, 9, 5; Ov. M. 13, 317; 15, 16; id. H. 4, 89. — Dat. sing. and the plur. do not occur.— nec mora nec requies inter datur ulla fluendi, Lucr. 4, 227; 6, 934: nunc nimirum requies data principiorum Corporibus nulla est, id. 1, 991: requie sine ullā Corpora vertuntur, Ov. M. 15, 214.— hic locus urbis erit, requies ea certa laborum, Verg. A. 3, 393. Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
From re- (“again”) + quiēs (“quiet, rest”).
- Catalanrèquiem
- Frenchrequiem
- GermanRequiem
- Italianrequie
- Italianrequiem
- Englishrequiemfrom Middle English requiem
- Occitanrequièmfrom Old Occitan requiem
- Portugueseréquiem
- Romanianrecviem
- Spanishréquiem
- Middle Frenchrecoifrom Old French recoi
- Middle Frenchrequoifrom Old French recoi