LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininevariously declined, third declension, fifth declension

requiēs

requiēs f (genitive requiētis or requiēī or requiē)
Classical[ˈrɛ.kʷi.eːs]Ecclesiastical[ˈrɛː.kʷi.es]

Meaning

  1. rest, repose, respite, cessation
    “Tempus ināne petō, requiem spatiumque furōrī,“I ask for an empty time, a respite and space for my passion, until my fortune teaches me — defeated — to grieve.”29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 4.433–434
    Grant them eternal rest, Lord; and may perpetual light shine on them.Requiem aeternam dōnā eīs, Domine; et lūx perpetua lūceat eīs. (First line of the introit of the Requiem mass)
  2. a place of rest

Latīnē defined in Latin in our graded readers

quiēs post labōrem
requiēs -ētis (f) — in Epistulae, ch. 10

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Quies · Tranquillitas · Requies

1. Quies (from κεῖσθαι?) denotes absolute rest, in opp. to activity in general, like ἡσυχία; tranquillitas, quietness in acting, in opp. to hasty or passionate activity, like ἑκηλία. Sen. Ep. 3. Et quiescenti agendum et agenti quiescendum est; comp. with Cic. Top. 3. Ut aut perturbentur animi aut tranquillentur. Hence is quietus allied in sense with otiosus, segnis, languidus; whereas tranquillus with lenis, placidus, moderatus. 2. Quies is rest in itself; requies, rest after activity and exertion. Curt. ix. 6. § 2. Ne quies corpori invalido adhuc necessaria pulsu remorum impediretur: comp. with § 3. Placuit hic locus ad suam et militum requiem. (i. 80.)

Declension

declension
formsingularplural
nominativerequiēsrequiētēs
genitiverequiētis
requiēī, requiē
requiētum
dativerequiētī
requiēī
requiētibus
accusativerequiētem
requiem
requiētēs
ablativerequiēte
requiē
requiētibus
vocativerequiēsrequiētēs

rĕ-quĭes, ētis (
I. gen. requieï, Ambros. Parad. 3, 19; cf. Prisc. p. 704 P., and Val. Prob. II. p. 1460 ib.: requie, Sall. Fragm. ap. Prisc. p. 781 ib., or id. H. 1, 97 Dietsch), f., qs. after-rest, i. e. rest, repose from labor, suffering, care, etc.; relaxation, respite, intermission, recreation (freq. and class.; not in Cæs.; cf.: otium, quies): nec requies erat ulla mali, Lucr. 6, 1178: requies curarum, Cic. Off. 2, 2, 6: requies plena oblectationis, id. Lael. 27, 103: nec mora, nec requies, Verg. G. 3, 110; id. A. 5, 458; 12, 553; 9, 482: requies pedum, Hor. C. 1, 36, 12: curae requies medicina mali, Ov. Tr. 4, 10, 118: bellorum, Stat. Th. 3, 295: nec requies (est), quia, etc., Val. Fl. 5, 602; cf. infra, Lucr. 4, 227.—Gen.: ut tantum requietis habeam, Cic. Att. 1, 18, 1: intervalla requietis, id. Fin. 1, 15, 49. — Acc. requietem, Cic. Sen. 15, 52; id. Fin. 5, 19, 54; id. ap. Charis. p. 52 P.: requiem, id. de Or. 1, 52, 224 (with otium); id. Arch. 6, 13; Sall. C. 51, 20; id. H. 3, 61, 17; Tac. A. 1, 35; 2, 23; 4, 25; Suet. Caes. 4; id. Tib. 10; 24; Tib. 1, 7, 41; Verg. A. 4, 433; 12, 241; Hor. Ep. 1, 7, 79; Ov. M. 1, 541; 4, 628; Lact. 7, 17, 12; 7, 27, 2; Curt. 9, 6, 3; Sen. Ira, 3, 39, 3; id. Ep. 30, 12; Luccei. ap. Cic. Fam. 5, 14, 1 B. and K.— Voc.: requies (hominum, Calliope), Lucr. 6, 94.— Abl. requiete, Cic. poët. Div. 1, 13, 22: requiē, Liv. 22, 9, 5; Ov. M. 13, 317; 15, 16; id. H. 4, 89. — Dat. sing. and the plur. do not occur.—
B. Poet., in gen., = quies, rest, repose: nec mora nec requies inter datur ulla fluendi, Lucr. 4, 227; 6, 934: nunc nimirum requies data principiorum Corporibus nulla est, id. 1, 991: requie sine ullā Corpora vertuntur, Ov. M. 15, 214.—
2. A place of rest: hic locus urbis erit, requies ea certa laborum, Verg. A. 3, 393.

Origins

From re- (“again”) + quiēs (“quiet, rest”).

Elsewhere
  • Catalanrèquiem
  • Frenchrequiem
  • GermanRequiem
  • Italianrequie
  • Italianrequiem
  • Englishrequiemfrom Middle English requiem
  • Occitanrequièmfrom Old Occitan requiem
  • Portugueseréquiem
  • Romanianrecviem
  • Spanishréquiem
Gallo-Romance
  • Middle Frenchrecoifrom Old French recoi
  • Middle Frenchrequoifrom Old French recoi

Quick answers

What does requiēs mean in Latin?
requiēs, a noun, means “rest, repose, respite, cessation; a place of rest”.
What is the genitive of requiēs?
The genitive singular is requiētis. requiēs is feminine, variously declined, third declension, fifth declension.
How do you pronounce requiēs?
In classical Latin, [ˈrɛ.kʷi.eːs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.kʷi.es].