LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininefirst declension

repulsa

repulsa f (genitive repulsae)
Classical[rɛˈpʊɫ.sa]Ecclesiastical[reˈpul.sa]

Meaning

  1. femininerejection, denial, refusal, repulse, rebuff
  2. femininea spurning, exclusion, refutation

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativerepulsarepulsae
genitiverepulsaerepulsārum
dativerepulsaerepulsīs
accusativerepulsamrepulsās
ablativerepulsārepulsīs
vocativerepulsarepulsae

rĕpulsa, ae, f. repello; prop. Part., sc. petitio; publicists' t. t.,
I. a refusal, denial, repulse in soliciting for an office: Catonem veteres inimicitiae Caesaris incitant et dolor repulsae, Caes. B. C. 1, 4: omnes magistratus sine repulsā assequi, Cic. Pis. 1, 2; cf.: qui sine repulsā consules facti sunt, id. Agr. 2, 2, 3; so, sine repulsā, id. Planc. 21, 51; and, on the other hand: Laelii unum consulatum fuisse cum repulsā, id. Tusc. 5, 19, 54: repulsam ferre, to be rejected, to lose one's election, id. de Or. 2, 69, 280; so (the class. technical phrase) id. Phil. 11, 8, 19; id. Att. 5, 19, 3 al.; cf.: a populo repulsam ferre, id. Tusc. 5, 19, 54: repulsam referre, id. Off. 1, 39, 138; cf.: Mamerco praetermissio aedilitatis consulatus repulsam attulit, id. ib. 2, 17, 58: repulsam consulatūs pati, Pac. Pan. Theod. 12: nunciatā fratris repulsā in consulatus petitione, Plin. 7, 36, 36, § 122: turpis repulsa, Hor. Ep. 1, 1, 43: virtus, repulsae nescia sordidae, id. C. 3, 2, 17: repulsam solari, Tac. A. 2, 36: repulsā notatus, Val. Max. 7, 5, 1.—In plur.: quid ego aedilicias repulsas colligo? Cic. Planc. 21, 52 (cf. shortly before: C. Marius duabus aedilitatibus repulsus): videntur offensionum et repulsarum quasi quandam ignominiam timere et infamiam, id. Off. 1, 21, 71: nobis reliquere pericula, repulsas, judicia, egestatem, Sall. C. 20, 8.—
II. Transf., in gen., a rejection, denial, refusal, repulse (mostly poet. and in post-Aug. prose): Echedemus fatigatos tot repulsis Aetolos ad spem revocavit, Liv. 37, 7, 4: posce aliquid; nullam patiere repulsam, Ov. M. 2, 97: elige; nullam patiere repulsam, id. ib. 3, 289; cf.: sint tua vota secura repulsae, id. ib. 12, 199: amor crescit dolore repulsae, id. ib. 3, 395; cf. Veneris, id. ib. 14, 42: longae nulla repulsa morae, no repulse caused by long delays, Prop. 3, 14 (4, 13), 26: in hanc (tristitiam) omnis ira post repulsam revolvitur, Sen. Ira, 2, 6, 2: indignatio repulsae, App. M. 10, p. 255, 35.

Origins

Clipping of repulsa petītiō, from repellō.

Quick answers

What does repulsa mean in Latin?
repulsa, a noun, means “rejection, denial, refusal, repulse, rebuff; a spurning, exclusion, refutation”.
What is the genitive of repulsa?
The genitive singular is repulsae. repulsa is feminine, first declension.
How do you pronounce repulsa?
In classical Latin, [rɛˈpʊɫ.sa]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈpul.sa].