LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

repugnō

repugnō (present infinitive repugnāre, perfect active repugnāvī, supine repugnātum)
Classical[rɛˈpʊŋ.noː]Ecclesiastical[reˈpuɲ.ɲo]

Meaning

  1. to fight against
  2. to oppose
  3. to resist or defend oneself
  4. to struggle (often with an "against oneself" implied)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.repugnōrepugnābamrepugnābōrepugnāvīrepugnāveramrepugnāverō
repugnārō
2nd sg.repugnāsrepugnābāsrepugnābisrepugnāvistī
repugnāstī
repugnāverās
repugnārās
repugnāveris
3rd sg.repugnatrepugnābatrepugnābitrepugnāvitrepugnāverat
repugnārat
repugnāverit
repugnārit
1st pl.repugnāmusrepugnābāmusrepugnābimusrepugnāvimusrepugnāverāmusrepugnāverimus
repugnārimus
2nd pl.repugnātisrepugnābātisrepugnābitisrepugnāvistis
repugnāstis
repugnāverātis
repugnārātis
repugnāveritis
repugnāritis
3rd pl.repugnantrepugnābantrepugnābuntrepugnāvērunt
repugnāvēre, repugnārunt
repugnāverant
repugnārant
repugnāverint
repugnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.repugnemrepugnāremrepugnāverim
repugnārim
repugnāvissem
repugnāssem
2nd sg.repugnēsrepugnārēsrepugnāverīsrepugnāvissēs
repugnāssēs
3rd sg.repugnetrepugnāretrepugnāverit
repugnārit
repugnāvisset
repugnāsset
1st pl.repugnēmusrepugnārēmusrepugnāverīmus
repugnārīmus
repugnāvissēmus
repugnāssēmus
2nd pl.repugnētisrepugnārētisrepugnāverītis
repugnārītis
repugnāvissētis
repugnāssētis
3rd pl.repugnentrepugnārentrepugnāverint
repugnārint
repugnāvissent
repugnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.repugnorrepugnābarrepugnābor
2nd sg.repugnāris
repugnāre
repugnābāris
repugnābāre
repugnāberis
repugnābere
3rd sg.repugnāturrepugnābāturrepugnābitur
1st pl.repugnāmurrepugnābāmurrepugnābimur
2nd pl.repugnāminīrepugnābāminīrepugnābiminī
3rd pl.repugnanturrepugnābanturrepugnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.repugnerrepugnārer
2nd sg.repugnēris
repugnēre
repugnārēris
repugnārēre
3rd sg.repugnēturrepugnārētur
1st pl.repugnēmurrepugnārēmur
2nd pl.repugnēminīrepugnārēminī
3rd pl.repugnenturrepugnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.repugnārepugnāre
pres. 2nd pl.repugnāterepugnāminī
fut. 2nd sg.repugnātōrepugnātor
fut. 3rd sg.repugnātōrepugnātor
fut. 2nd pl.repugnātōte—
fut. 3rd pl.repugnantōrepugnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverepugnārerepugnārī
perfect infinitiverepugnāvisse
repugnāsse
repugnātum esse
future infinitiverepugnātūrum esserepugnātum īrī
present participlerepugnāns—
perfect participle—repugnātus
repugnāta, repugnātā, repugnātae, repugnātam, repugnātārum, repugnātās, repugnātī, repugnātōrum, repugnātōs
future participlerepugnātūrus
repugnātūra, repugnātūrā, repugnātūrae, repugnātūram, repugnātūrārum, repugnātūrās, repugnātūre, repugnātūrī, repugnātūrīs, repugnātūrō, repugnātūrōrum, repugnātūrōs, repugnātūrum
repugnandus
repugnanda, repugnandā, repugnandae, repugnandam, repugnandārum, repugnandās, repugnande, repugnandīs, repugnandōrum, repugnandōs
gerundrepugnandī, repugnandō, repugnandumsupinerepugnātum, repugnātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

non repugno
I have nothing to say against it.
rationi repugnare
to be contrary to all reason.
inter se pugnare or repugnare
to be mutually contradictory.
secum pugnare (without sibi); sibi repugnare (of things)
to contradict oneself, be inconsistent.
adversante et repugnante natura or invitā Minervā (ut aiunt) aliquid facere (Off. 1. 31. 110)
to do a thing which is not one's vocation, which goes against the grain.

rĕ-pugno, āvi, ātum, 1, v. n.,
I. to fight against, oppose; to make resistance, resist, defend one's self (class.; syn.: adversor, resisto, renitor).
I. Lit.: nostri primo integris viribus fortiter repugnare, Caes. B. G. 3, 4; so in milit. lang.: repugnantes noctem diemque obsident, id. ib. 7, 42; id. B. C. 3, 67 fin.; cic. Verr. 2, 5, 35, § 91; Pompei. ap. Cic. Att. 8, 12, C, §§ 1 and 3: in repugnando telis obruta est, Liv. 29, 33; Verg. A. 11, 749: oppidanis non repugnantibus, Just. 12, 7, 8.—
II. Transf., in gen., to resist, make resistance; to oppose, contend against.
(a). Absol.: catuli pantherarum unguibus ac pedibus morsuque repugnant, Lucr. 5, 1037; cf.: de praedā (volucres), id. 5, 1082: Catone acerrime repugnante, Caes. B. C. 1, 32: consules neque concedebant neque valde repugnabant, Cic. Fam. 1, 2, 2; cf. id. Ac. 2, 13, 41: haec bene dicuntur, nec ego repugno, id. Fin. 2, 28, 90: adversante et repugnante naturā, id. Off. 1, 31, 110; so (with adversari) id. ib. 3, 19, 78; id. de Or. 2, 44, 187; with resistere, Hirt. B. G. 8, 22 fin.: nec ego repugno: sed inter sese ipsa pugnant, Cic. Fin. 2, 28, 90.—
(b). With dat.: ego omnibus meis opibus ... repugnarim et restiterim crudelitati, Cic. Rab. Perd. 5, 15: fortunae (with obsistere), id. Fin. 4, 7, 17: fratri tuo (preceded by resistere fratri tuo), id. Fam. 5, 2, 10: his perturbationibus, id. Tusc. 3, 11, 25: dictis, Ov. M. 2, 103: amori, id. ib. 10, 319: patronis, Quint. 6, 1, 38: historiae cuidam tamquam vanae, id. 1, 8, 20: cui in ullā re, Plin. Ep. 8, 6, 12; cf.: tibi in hoc uno, id. ib. 7, 14, 2: alicujus voluntati, id. ib. 8, 6, 10: precibus, Sen. Med. 294: his omnibus rebus unum repugnabat, quod, etc., one consideration opposed itself, Caes. B. G. 1, 19.—
(g). Other constructions: resistere et repugnare contra veritatem non audet, Cic. Rosc. Com. 17, 51: circa quae si is, qui instituetur, non repugnaverit, etc., i. e. shows himself not indocile, Quint. 8 prooem. § 8.—Poet., with ne: si quis, ne fias nostra, repugnat, Ov. H. 20, 121; Col. 7, 10, 7 (al. ut).—With obj.-clause: mulier prohibet se concipere atque repugnat, and opposes it, Lucr. 4, 1269; 1088: amare repugno Illum, quem fieri vix puto posse meum, Ov. H. 17, 137; cf. once in pass.: et a vobis diversitas defendenda est, sicuti et a nobis repugnanda, to be opposed, Tert. adv. Marc. 3, 16 fin.—
B. In partic.
1. To oppose with words, advise against, object: cum id censuisset Cassius, Brutus repugnaverat, Vell. 2, 58, 2.—
2. To hinder, be in the way: sed syllaba contumax repugnas, Mart. 9, 11, 12: repugnat invidia furiosa, Vop. Prob. 22.—
3. To oppose from natural incongruity, i. e. to disagree with, be contrary to; of several things compared together, to be contradictory, inconsistent, incompatible, repugnant (so mostly only in Cic.): quidquid antecedit quamque rem, id cohaeret cum re necessario: et quicquid repugnat id ejusmodi est, ut cohaerere numquam possit, Cic. Top. 12, 53: simulatio amicitiae repugnat maxime, id. Lael. 25, 92: sed haec inter se quam repugnent, plerique non vident, id. Tusc. 3, 29, 72; so, inter se, id. N. D. 1, 12, 30; Quint. 1, 5, 65: repugnat recte accipere et invitum reddere, Cic. Top. 4, 21; cf.: nam illud vehementer repugnat, eundem et beatum esse et multis malis oppressum. Haec quomodo conveniant, non sane intellego, id. Fin. 5, 26, 77: sensus moresque repugnant, Hor. S. 1, 3, 97.— Hence, rĕpugnans, antis, P. a. (acc. to II. B.), contrary, opposed, repugnant; comp.: quo quid repugnantius dici possit, non video, Lact. Ira Dei, 9.— As subst.: rĕpugnantĭa, ĭum, n.; in rhet., contradictions (syn. contraria): locus ex repugnantibus, Cic. de Or. 2, 40, 170; id. Top. 4, 19; 12, 53; Quint. 5, 8, 5; 5, 10, 2; 5, 11, 31; 6, 3, 66.—Adv.: rĕpugnanter (acc. to repugno, II. A.), unwillingly, with repugnance (very rare): aliquid patienter accipere, non repugnanter, Cic. Lael. 25, 91; Amm. 20, 8, 4.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrepugnō

Proto-Indo-European *pewǵ-der. Proto-Indo-European *puǵnos Proto-Italic *pugnos Latin pugnus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin pugno Latin repugnō From re- (“against”) + pugno (“fight”).

Descendants
  • Catalanrepugnar
  • Englishrepugn
  • Englishrepugnate
  • Frenchrépugner
  • Italianripugnare
  • Portugueserepugnar
  • Romanianrepugna
  • Spanishrepugnar

In English words that came into English from repugnō

  • repugnantrepugnans
  • repugnrepugnō

Quick answers

What does repugnō mean in Latin?
repugnō, a verb, means “to fight against; to oppose; to resist or defend oneself”.
What are the principal parts of repugnō?
repugnō, repugnāre, repugnāvī, repugnātum (first conjugation).
How do you pronounce repugnō?
In classical Latin, [rɛˈpʊŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈpuɲ.ɲo].
Where does repugnō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin repugnō.