LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

reprobus

reprobus (feminine reproba, neuter reprobum)
Classical[ˈrɛ.prɔ.bʊs]Ecclesiastical[ˈrɛː.pro.bus]

Meaning

  1. adjectivefalse, spurious
  2. adjectiverejected
  3. adjectivereprobated

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativereprobusreprobareprobum
genitivereprobīreprobaereprobī
dativereprobōreprobaereprobō
accusativereprobumreprobamreprobum
ablativereprobōreprobāreprobō
vocativereprobereprobareprobum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativereprobīreprobaereproba
genitivereprobōrumreprobārumreprobōrum
dativereprobīsreprobīsreprobīs
accusativereprobōsreprobāsreproba
ablativereprobīsreprobīsreprobīs
vocativereprobīreprobaereproba

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

rĕ-prŏbus, a, um, adj.,
I. false, spurious (late Lat.): nummi, pecunia, Dig. 13, 7, 24: homines circa fidem, Vulg. 2 Tim. 3, 8.

Origins

Back-formation from reprobō.

Descendants
  • Catalanrèprobe
  • Italianreprobo
  • Portugueseréprobo
  • Spanishréprobo
  • Galicianréprobo

Quick answers

What does reprobus mean in Latin?
reprobus, a adjective, means “false, spurious; rejected; reprobated”.
How do you pronounce reprobus?
In classical Latin, [ˈrɛ.prɔ.bʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.pro.bus].