LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

repōnō

repōnō (present infinitive repōnere, perfect active reposuī or reposīvī, supine repositum or repostum)
Classical[rɛˈpoː.noː]Ecclesiastical[reˈpɔː.no]

Meaning

  1. to put back
  2. to put back, return a bone to its proper place, to reduce a dislocation
    Near-synonym: recompōnō
    ossa recompōnereto set bones back in their place
  3. to restore
  4. to store
  5. to reposit
  6. to replace
  7. to return

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.repōnōrepōnēbamrepōnamreposuī
reposīvī
reposueram
reposīveram, reposīram
reposuerō
reposīverō, reposīrō
2nd sg.repōnisrepōnēbāsrepōnēsreposuistī
reposīvistī, reposīstī
reposuerās
reposīverās, reposīrās
reposueris
reposīveris, reposīris
3rd sg.repōnitrepōnēbatrepōnetreposuit
reposīvit, reposīt
reposuerat
reposīverat, reposīrat
reposuerit
reposīverit, reposīrit
1st pl.repōnimusrepōnēbāmusrepōnēmusreposuimus
reposīvimus, reposīmus
reposuerāmus
reposīverāmus, reposīrāmus
reposuerimus
reposīverimus, reposīrimus
2nd pl.repōnitisrepōnēbātisrepōnētisreposuistis
reposīvistis, reposīstis
reposuerātis
reposīverātis, reposīrātis
reposueritis
reposīveritis, reposīritis
3rd pl.repōnuntrepōnēbantrepōnentreposuērunt
reposuēre, reposīvērunt, reposīrunt, reposīvēre
reposuerant
reposīverant, reposīrant
reposuerint
reposīverint, reposīrint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.repōnamrepōneremreposuerim
reposīverim, reposīrim
reposuissem
reposīvissem, reposīssem
2nd sg.repōnāsrepōnerēsreposuerīs
reposīverīs, reposīrīs
reposuissēs
reposīvissēs, reposīssēs
3rd sg.repōnatrepōneretreposuerit
reposīverit, reposīrit
reposuisset
reposīvisset, reposīsset
1st pl.repōnāmusrepōnerēmusreposuerīmus
reposīverīmus, reposīrīmus
reposuissēmus
reposīvissēmus, reposīssēmus
2nd pl.repōnātisrepōnerētisreposuerītis
reposīverītis, reposīrītis
reposuissētis
reposīvissētis, reposīssētis
3rd pl.repōnantrepōnerentreposuerint
reposīverint, reposīrint
reposuissent
reposīvissent, reposīssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.repōnorrepōnēbarrepōnar
2nd sg.repōneris
repōnere
repōnēbāris
repōnēbāre
repōnēris
repōnēre
3rd sg.repōniturrepōnēbāturrepōnētur
1st pl.repōnimurrepōnēbāmurrepōnēmur
2nd pl.repōniminīrepōnēbāminīrepōnēminī
3rd pl.repōnunturrepōnēbanturrepōnentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.repōnarrepōnerer
2nd sg.repōnāris
repōnāre
repōnerēris
repōnerēre
3rd sg.repōnāturrepōnerētur
1st pl.repōnāmurrepōnerēmur
2nd pl.repōnāminīrepōnerēminī
3rd pl.repōnanturrepōnerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.repōnerepōnere
pres. 2nd pl.repōniterepōniminī
fut. 2nd sg.repōnitōrepōnitor
fut. 3rd sg.repōnitōrepōnitor
fut. 2nd pl.repōnitōte—
fut. 3rd pl.repōnuntōrepōnuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverepōnererepōnī
perfect infinitivereposuisse
reposīvisse, reposīsse
repositum esse
repostum esse
future infinitiverepositūrum esse
repostūrum esse
repositum īrī
repostum īrī
present participlerepōnēns—
perfect participle—repositus
repostus
future participlerepositūrus
repostūrus, repositūra, repositūrā, repositūrae, repositūram, repositūrārum, repositūrās, repositūre, repositūrī, repositūrīs, repositūrō, repositūrōrum, repositūrōs, repositūrum
repōnendus
repōnundus, repōnenda, repōnendā, repōnendae, repōnendam, repōnendārum, repōnendās, repōnende, repōnendīs, repōnendōrum, repōnendōs
gerundrepōnendī, repōnendō, repōnendumsupinerepositum, repositū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

aliquem in deorum numerum referre, reponere
to deify a person.

rĕ-pōno, pŏsŭi, pŏsĭtum, 3 (
I. perf. reposivi, Plaut. As. 3, 1, 16; part. sync. repostus, a, um, on account of the metre, Lucr. 1, 35; 3, 346; Verg. G. 3, 527; id. A. 1, 26; 6, 59; 655; 11, 149; Hor. Epod. 9, 1; Sil. 7, 507 al.), v. a., to lay, place, put, or set back, i. e.,
I. With the idea of the re predominant.
A. To lay, place, put, or set a thing back in its former place; to replace, restore, etc. (class.; syn. remitto).
1. Lit.: cum suo quemque loco lapidem reponeret, Cic. Verr. 2, 1, 56, § 146: quicque suo loco, Col. 12, 3, 4: humum, the earth dug from a pit, Verg. G. 2, 231: pecuniam in thesauris, Liv. 29, 18, 15 Weissenb.; 31, 13; cf.: ornamenta templorum in pristinis sedibus, Val. Max. 5, 1, 6: infans repositus in cunas, Suet. Aug. 94: ossa in suas sedes, Cels. 8, 10, 1: femur ne difficulter reponatur vel repositum excidat, set again, id. 8, 20; 8, 10, 7: se in cubitum, to lean on the elbow again (at table), Hor. S. 2, 4, 39: insigne regium, quod ille de suo capite abjecerat, reposuit, Cic. Sest. 27, 58: columnas, Cic. Verr. 2, 1, 56, § 147: tantundem inaurati aeris, Suet. Caes. 54: togam, to gather up again, Quint. 6, 3, 54; 11, 3, 149: capillum, id. 11, 3, 8, prooem. § 22: excussus curru ac rursus repositus, Suet. Ner. 24: nos in sceptra, to reinstate, Verg. A. 1, 253; cf.: reges per bella pulsos, Sil. 10, 487: aliquem solio, Val. Fl. 6, 742: veniet qui nos in lucem reponat dies, Sen. Ep. 36, 10: ut mihi des nummos sexcentos quos continuo tibi reponam hoc triduo aut quadriduo, Plaut. Pers. 1, 1, 38; Sen. Ben. 4, 32 fin.: quosdam nihil reposuisse, Plin. Ep. 8, 2, 6: donata, Hor. Ep. 1, 7, 39: flammis ambesa reponunt Robora navigiis, to replace, restore, Verg. A. 5, 752: aris ignem, id. ib. 3, 231: molem, Sil. 1, 558: ruptos vetustate pontes, Tac. A. 1, 63: fora templaque, id. H. 3, 34: amissa urbi, id. A. 16, 13: statuas a plebe disjectas, Suet. Caes. 65: cenam, Mart. 2, 37, 10; so esp. freq. in Vergil, of the serving up of a second course, as of a renewed banquet: sublata pocula, Verg. A. 8, 175: plena pocula, id. G. 4, 378: vina mensis (soon after, instaurare epulas), id. A. 7, 134: epulas, id. G. 3, 527: festas mensas, Stat. Th. 2, 88: cibi frigidi et repositi, Quint. 2, 4, 29.—
2. Trop., to put or bring back; to replace, restore, renew: ut, si quid titubaverint (testes), opportuna rursus interrogatione velut in gradum reponantur, Quint. 5, 7, 11; cf.: excidentes unius admonitione verbi in memoriam reponuntur, id. 11, 2, 19: nec vera virtus, cum semel excidit, Curat reponi deterioribus, Hor. C. 3, 5, 30.—
(b). To represent or describe again, to repeat: fabula quae posci vult et spectata reponi, Hor. A. P. 190: Achillem (after Homer), id. ib. 120; cf.: dicta paterna, Pers. 6, 66.—
(g). To repay, requite, return: cogitemus, alios non facere injuriam, sed reponere, Sen. Ira, 2, 28; cf. Cic. Fam. 1, 9, 19: semper ego auditor tantum? nunquamne reponam? repay, Juv. 1, 1.—
(d). To put back, put to rest, quiet: pontum et turbata litora, Val. Fl. 1, 682; cf.: post otiosam et repositam vitam, Amm. 29, 1, 44.—
B. To bend backwards, lay back: (grues) mollia crura reponunt, bend back (in walking), Enn. ap. Serv. ad Verg. G. 3, 76 (Ann. v. 545 Vahl.); imitated by Virgil: pullus mollia crura reponit, Verg. G. 3, 76: cervicem reponunt et bracchium in latus jactant, Quint. 4, 2, 39: tereti cervice repostā, Lucr. 1, 35: interim quartus (digitus) oblique reponitur, Quint. 11, 3, 99: hic potissimum et vocem flectunt et cervicem reponunt, id. 4, 2, 39: membra (mortui) toro, Verg. A. 6, 220: membra stratis, id. ib. 4, 392.—
C. To lay aside or away for preservation; to lay up, store up, keep, preserve, reserve (class.; cf.: regero, reservo).
1. Lit.: nec tempestive demetendi percipiendique fructūs neque condendi ac reponendi ulla pecudum scientia est, Cic. N. D. 2, 62, 156: cibum, Quint. 2, 4, 29: formicae farris acervum tecto reponunt, Verg. A. 4, 403: Caecubum ad festas dapes, Hor. Epod. 9, 1: mella in vetustatem, Col. 12, 11, 1; 12, 44, 7: alimenta in hiemem, Quint. 2, 16, 16: (caseum) hiemi, Verg. G. 3, 403: omnia quae multo ante memor provisa repones, id. ib. 1, 167: thesaurum, Quint. 2, 7, 4: scripta in aliquod tempus, id. 10, 4, 2.—Poet.: eadem (gratia) sequitur tellure repostos, i. e. conditos, buried, Verg. A. 6, 655; cf.: an poteris siccis mea fata reponere ocellis? (= me mortuum), Prop. 1, 17, 11: tu pias laetis animas reponis Sedibus, Hor. C. 1, 10, 17: repono infelix lacrimas, et tristia carmina servo, Stat. S. 5, 5, 47.—
2. Trop.: opus est studio praecedente et acquisitā facultate et quasi repositā, Quint. 8, prooem. § 29: aliquid scriptis, id. 11, 2, 9: manet altā mente repostum Judicium Paridis, Verg. A. 1, 26: reponere odium, Tac. Agr. 39 fin.: sensibus haec imis ... reponas, Verg. E. 3, 54.—
D. To put in the place of, to substitute one thing for another (class.).
1. Lit.: non puto te meas epistulas delere, ut reponas tuas, Cic. Fam. 7, 18, 2: Aristophanem pro Eupoli, id. Att. 12, 6, 2; Quint. 11, 2, 49: eorumque in vicem idonea reponenda, Col. 4, 26, 2: dira ne sedes vacet, monstrum repone majus, Sen. Phoen. 122.—
2. Trop.: at vero praeclarum diem illis reposuisti, Verria ut agerent, Cic. Verr. 2, 2, 21, § 52.—
E. To lay aside, to lay down, lay by, put away.
1. Lit.: remum, Plaut. As. 3, 1, 16: arma omnia, Caes. B. C. 2, 14: caestus artemque, Verg. A. 5, 484: feretro reposto, id. ib. 11, 149: onus, Cat. 31, 8: telasque calathosque infectaque pensa, Ov. M. 4, 10; Sil. 7, 507: rursus sumptas figuras, Ov. M. 12, 557: bracchia, to let down, Val. Fl. 4, 279.—Poet.: jam falcem arbusta reponunt, i. e. permit to be laid aside, Verg. G. 2, 416.—
2. Trop.: brevem fugam, to end the flight, Stat. Th. 6, 592: iram, Manil. 2, 649.—
II. With the idea of the verb predominant, to lay, place, put, set a thing anywhere (freq. and class.; syn. colloco).
A. Lit.: grues in tergo praevolantium colla et capita reponunt, Cic. N. D. 2, 49, 125: colla in plumis, Ov. M. 10, 269: litteras in gremio, Liv. 26, 15: hunc celso in ostro, Val. Fl. 3, 339: ligna super foco Large reponens, Hor. C. 1, 9, 6: (nidum) ante fores sacras reponit, Ov. M. 15, 407.— With in and acc.: uvas in vasa nova, Col. 12, 16: data sunt legatis, quae in aerarium reposuerant, Val. Max. 4, 3, 9: anulos in locellum, id. 7, 8, 9; cf.: mergum altius in terram, Plin. 17, 23, 35, § 205.—
B. Trop., to place, put, set; to place, count, reckon among: in vestrā mansuetudine atque humanitate causam totam repono, Cic. Sull. 33, 92: vos meam defensionem in aliquo artis loco reponetis, id. de Or. 2, 48, 198: suos hortatur, ut spem omnem in virtute reponant, Caes. B. C. 2, 41: in se omnem spem, Cic. Tusc. 5, 12, 36: nihil spei in caritate civium, Liv. 1, 49; 2, 39: salutem ac libertatem in illorum armis dextrisque, id. 27, 45: verum honorem non in splendore titulorum, sed in judiciis hominum, Plin. Pan. 84, 8; id. Ep. 1, 3, 3: plus in duce quam in exercitu, Tac. G. 30; Liv. 24, 37: plus in deo quam in viribus reponentes, Just. 24, 8, 2: fiduciam in re reponere, Plin. Ep. 3, 9, 16; 1, 8, 14: ea facta, quae in obscuritate et silentio reponuntur, id. ib. 1, 8, 6: quos equidem in deorum immortalium coetu ac numero repono, place, count, reckon among, Cic. Sest. 68, 143; so, sidera in deorum numero, id. N. D. 2, 21, 54; cf. id. ib. 3, 19, 47 Mos. N. cr.: Catulum in clarissimorum hominum numero, Cic. Verr. 2, 3, 90, § 210: aliquem in suis, Antonius ap. Cic. Att. 10, 8, A, 1.— With in and acc.: homines morte deletos in deos, Cic. N. D. 1, 15, 38: in deorum numerum reponemus, id. ib. 3, 19, 47: Isocratem hunc in numerum non repono, id. Opt. Gen. 6, 17: aliquid in fabularum numerum, id. Inv. 1, 26, 39; and: hanc partem in numerum, id. ib. 1, 51, 97: in ejus sinum rem publicam, Suet. Aug. 94.—Hence, rĕpŏsĭ-tus (rĕpostus), a, um, P. a.
I. Remote, distant (syn. remotus; very rare): penitusque repostas Massylum gentes, Verg. A. 6, 59: terrae, id. ib. 3, 364: populi, Sil. 3, 325 : convalles, App. M. 4, p. 145, 6.—
II. Laid aside, stored up: spes, Vulg. Col. 1, 5: corona justitiae, id. 2, Tim. 4, 8.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrepōnō

Latin pōnō Latin repōnō From re- + pōnō (“put”).

Descendants
  • Englishrepone
  • Englishrepose
  • Englishreposit
  • Frenchreposer
  • Germanreponieren
  • Italianriporre
  • Occitanrepondre
  • Portugueserepor
  • Romanianrăpune
  • Romanianrepune

Quick answers

What does repōnō mean in Latin?
repōnō, a verb, means “to put back; to put back, return a bone to its proper place, to reduce a dislocation; to restore”.
What are the principal parts of repōnō?
repōnō, repōnere, reposuī, repositum (third conjugation).
How do you pronounce repōnō?
In classical Latin, [rɛˈpoː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈpɔː.no].
Where does repōnō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin repōnō.