LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation, no passive, no perfect or supine stems

remūgiō

remūgiō (present infinitive remūgīre)
Classical[rɛˈmuː.ɡi.oː]Ecclesiastical[reˈmuː.d͡ʒi.o]

Meaning

  1. to moo or bellow in return
  2. to resound

Conjugation conjugation 4 perfect

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.remūgiōremūgiēbamremūgiam———
2nd sg.remūgīsremūgiēbāsremūgiēs———
3rd sg.remūgitremūgiēbatremūgiet———
1st pl.remūgīmusremūgiēbāmusremūgiēmus———
2nd pl.remūgītisremūgiēbātisremūgiētis———
3rd pl.remūgiuntremūgiēbantremūgient———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.remūgiamremūgīrem——
2nd sg.remūgiāsremūgīrēs——
3rd sg.remūgiatremūgīret——
1st pl.remūgiāmusremūgīrēmus——
2nd pl.remūgiātisremūgīrētis——
3rd pl.remūgiantremūgīrent——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.remūgī—
pres. 2nd pl.remūgīte—
fut. 2nd sg.remūgītō—
fut. 3rd sg.remūgītō—
fut. 2nd pl.remūgītōte—
fut. 3rd pl.remūgiuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveremūgīre—
present participleremūgiēns—
gerundremūgiendī, remūgiendō, remūgiendum

rĕ-mūgĭo, īre, v. n.,
I. to bellow back; to resound, re-echo (poet.): ad mea verba remugis, Ov. M. 1, 657: Sibylla antro remugit, Verg. A. 6, 99: totus remugit Mons, id. ib. 12, 928: Ionius remugiens sinus Noto, Hor. Epod. 10, 19: nemus ventis, id. C. 3, 10, 6: gemitu nemus, Verg. A. 12, 722: nemus alio bellatore (i. e. tauro), Stat. Th. 12, 602: nemus latratu, Sen. Thyest. 675; cf.: vox assensu nemornm ingeminata remugit, Verg. G. 3, 45: sequitur clamor caelumque remugit, id. A. 9, 504: leve tympanum remugit, Cat. 63, 29.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinremūgiō

Latin mūgiō Latin remūgiō From re- + mūgiō (“moo”).

Quick answers

What does remūgiō mean in Latin?
remūgiō, a verb, means “to moo or bellow in return; to resound”.
What are the principal parts of remūgiō?
remūgiō, remūgīre (fourth conjugation, no passive, no perfect or supine stems).
How do you pronounce remūgiō?
In classical Latin, [rɛˈmuː.ɡi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈmuː.d͡ʒi.o].
Where does remūgiō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin remūgiō.