LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

remoror

remoror (present infinitive remorārī, perfect active remorātus sum)
Classical[ˈrɛ.mɔ.rɔr]Ecclesiastical[ˈrɛː.mo.ror]

Meaning

  1. deponentto stay, tarry, linger, loiter
  2. deponentto delay, detain, obstruct, hinder
  3. deponentto keep (one) waiting

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.remororremorābarremorābor———
2nd sg.remorāris
remorāre
remorābāris
remorābāre
remorāberis
remorābere
———
3rd sg.remorāturremorābāturremorābitur———
1st pl.remorāmurremorābāmurremorābimur———
2nd pl.remorāminīremorābāminīremorābiminī———
3rd pl.remoranturremorābanturremorābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.remorerremorārer——
2nd sg.remorēris
remorēre
remorārēris
remorārēre
——
3rd sg.remorēturremorārētur——
1st pl.remorēmurremorārēmur——
2nd pl.remorēminīremorārēminī——
3rd pl.remorenturremorārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.remorāre—
pres. 2nd pl.remorāminī—
fut. 2nd sg.remorātor—
fut. 3rd sg.remorātor—
fut. 3rd pl.remorantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveremorārī—
perfect infinitiveremorātum esse—
future infinitiveremorātūrum esse—
present participleremorāns—
perfect participleremorātus
remorāta, remorātā, remorātae, remorātam, remorātārum, remorātās, remorāte, remorātī, remorātīs, remorātō, remorātōrum, remorātōs
—
future participleremorātūrus
remorātūra, remorātūrā, remorātūrae, remorātūram, remorātūrārum, remorātūrās, remorātūre, remorātūrī, remorātūrīs, remorātūrō, remorātūrōrum, remorātūrōs, remorātūrum
remorandus
remoranda, remorandā, remorandae, remorandam, remorandārum, remorandās, remorande, remorandīs, remorandōrum, remorandōs
gerundremorandī, remorandō, remorandumsupineremorātum, remorātū

rĕ-mŏror, ātus, 1,
I. v. dep. n. and a.
I. Neutr., to stay, tarry, linger, loiter, delay (so rarely): nam quid illaec nunc tam diu intus remorantur remeligines? Plaut. Cas. 4, 3, 7: ibi corpora, Lucr. 2, 75: res nulla foris, id. 2, 158: in concilio, id. 2, 564; cf.: in Italiā, Liv. 27, 12, 3: sed postquam remorata suos cognovit amores, Ov. M. 4, 137: perge, ne remorare. Non diu remoratus es: Jam venis, Cat. 61, 200 sq.: Etesiae contra fluvium flantes remorantur, Lucr. 6, 717.—
II. Act., to hold back, stay, detain, obstruct, hinder, delay, defer (syn. retardare; freq. and class.): aliquem, Plaut. Mil. 3, 3, 46: haec edepol remorata med est, id. Ep. 5, 1, 23; id. Rud. 4, 6, 4 et saep.: di illum perdant, qui me hodie remoratus est, Ter. Eun. 2, 3, 11: eae res, quae ceteros remorari solent, non retardarunt, Cic. Imp. Pomp. 14, 40: nox atque praeda castrorum hostes quominus victoriā uterentur remorata sunt, Sall. J. 38, 8; Prop. 1, 6, 5: quamvis te longae remorentur fata senectae, i. e. should preserve you to a good old age, id. 1, 19, 17: num unum diem postea L. Saturninum tribunum plebis et C. Servilium praetorem mors ac poena remorata est? i. e. was it put off, deferred? Cic. Cat. 1, 2, 4; cf. Auct. Her. 4, 36, 48: cur non remoratur ituros, Ov. M. 13, 220.—Absol.: ab negotiis numquam voluptas remorata, Sall. J. 95, 3.—With inanimate and abstract objects: alicujus commodum, Ter. And. 4, 3, 24: scio te me iis epistulis potius et meas spes solitum esse remorari, Cic. Att. 3, 14, 1: alicujus iter, Sall. J. 50, 1; so, iter, Ov. M. 11, 233.—Absol.: fugiunt, freno non remorante, dies, Ov. F. 6, 772.?*! rĕmŏrātus, a, um, in a pass. signif.: remorandust gradus, Plaut. Pers. 1, 2, 28: pomi jactu remorata (Atalanta), Ov. M. 10, 671.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinremoror

Latin moror Latin remoror From re- + moror.

Quick answers

What does remoror mean in Latin?
remoror, a verb, means “to stay, tarry, linger, loiter; to delay, detain, obstruct, hinder; to keep (one) waiting”.
What are the principal parts of remoror?
remoror, remorārī, remorātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce remoror?
In classical Latin, [ˈrɛ.mɔ.rɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.mo.ror].
Where does remoror come from?
Proto-Italic *wre- → Latin remoror.