reminīscor
Meaning
- deponentto recollect or remember
sin bello persequi perseveraret, reminisceretur et veteris incommodi populi Romani et pristinae virtutis Helvetiorum
If on the other hand, he continued to follow them with war, he was urged to remember the earlier disasters of the Roman people and the ancient virtue of the Helvetii.c. 52 BCE, Julius Caesar, Commentarii de bello Gallico 1.13
Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Meminisse · Reminisci · Recordari
Meminisse denotes remembrance as a state of mind, like μεμνῆσθαι, in as far as one has retained something in memory, without ever having forgotten it, like memorem esse; whereas reminisci and recordari denote remembrance as an act of the mind, in as far as one again brings to one’s mind what had already been driven out of one’s thoughts, like ἀναμιμνήσκεσθαι. But reminisci denotes this act of the mind as momentary, like in memoriam revocare; whereas recordari denotes it as of some duration, like revocata in memoriam contemplari. Cic. Lig. 12, 35. Equidem, cum tuis omnibus negotiis interessem, memoria teneo, qualis T. Ligarius, quæstor urbanus, fuerit erga te et dignitatem tuam; sed parum est, me hoc meminisse; spero etiam te, qui oblivisci nihil soles, nisi injurias, quoniam hoc est animi, quoniam etiam ingenii tui, te aliquid de hujus illo quæstorio officio cogitantem, etiam de aliis quibusdam quæstoribus reminiscentem recordari. This passage shows, that memoria tenere is only a circumlocution for meminisse: there is another passage where recordari is employed as the consequence of reminisci, but there is no instance of the converse; for reminisci and recordari have the same relation to each other as intueri and conspicere. Cic. Sen. 21. Pueri . . . . ita celeriter res innumerabiles arripiunt, ut eas non tum primum accipere videantur, sed reminisci et recordari: he might have added, Quæ non satis meminerint, sed in aliquantum temporis obliti sint. Tusc. i. 24, 58. Animus, quum se collegit atque recreavit, tum agnoscit illa reminiscendo; ita nihil aliud est discere, quam recordari. Senec. Ep. 100. Magis reminiscor quam teneo. (i. 166.)
Conjugation conjugation 3 deponent perfect
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | reminīscor | reminīscēbar | reminīscar | — | — | — |
| 2nd sg. | reminīsceris reminīscere | reminīscēbāris reminīscēbāre | reminīscēris reminīscēre | — | — | — |
| 3rd sg. | reminīscitur | reminīscēbātur | reminīscētur | — | — | — |
| 1st pl. | reminīscimur | reminīscēbāmur | reminīscēmur | — | — | — |
| 2nd pl. | reminīsciminī | reminīscēbāminī | reminīscēminī | — | — | — |
| 3rd pl. | reminīscuntur | reminīscēbantur | reminīscentur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | reminīscar | reminīscerer | — | — |
| 2nd sg. | reminīscāris reminīscāre | reminīscerēris reminīscerēre | — | — |
| 3rd sg. | reminīscātur | reminīscerētur | — | — |
| 1st pl. | reminīscāmur | reminīscerēmur | — | — |
| 2nd pl. | reminīscāminī | reminīscerēminī | — | — |
| 3rd pl. | reminīscantur | reminīscerentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | reminīscere | — |
| pres. 2nd pl. | reminīsciminī | — |
| fut. 2nd sg. | reminīscitor | — |
| fut. 3rd sg. | reminīscitor | — |
| fut. 3rd pl. | reminīscuntor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | reminīscī | — |
| present participle | reminīscēns | — |
| perfect participle | rementa rementā, rementae, rementam, rementārum, rementās, remente, rementī, rementīs, rementō, rementōrum, rementōs, rementum, rementus | — |
| future participle | — | reminīscendus reminīscundus |
reminisci, quom ea quae tenuit mens ac memoria, cogitando repetuntur, Varr. L. L. 6, § 44 Müll.: se non tum illa discere, sed reminiscendo recognoscere, Cic. Tusc. 1, 24, 57; cf. id. Sen. 21, 78: te de aliis quibusdam quaestoribus reminiscentem recordari, id. Lig. 12, 35.— With gen.: reminisceretur veteris incommodi populi Romani, * Caes. B. G. 1, 13: veteris famae, Nep. Phoc. 4, 1: Satyri, Ov. M. 6, 383: facti, Suet. Claud. 41: reminiscere quae traduntur mysteriis, Cic. Tusc. 1, 13, 29. — With acc.: ea potius reminiscere, quae, etc., Sulp. ap. Cic. Fam. 4, 5, 5: acerbitatem pristini temporis, Nep. Alcib. 6, 3: dulces Argos, Verg. A. 10, 782: animo dulces amicos, Ov. P. 1, 8, 31: tempus illud, id. Tr. 5, 4, 31: acta, id. M. 11, 714; Vulg. 2 Cor. 7, 15.—With obj.-clause: reminiscere, totius imum Nil esse in summā, Lucr. 2, 90; 6, 649; Ov. M. 1, 256; cf. id. ib. 7, 293. —With rel.-clause: reminiscerentur quam majestatem accepissent, Liv. 4, 2, 4; Nep. Dat. 5, 1.—ut, si ipse fingere vellet, neque plura bona reminisci, neque majora posset consequi, quam vel fortuna vel natura tribuerat, Nep. Alcib. 2, 1 dub. (al. comminisci): reminiscimini quod respondeatis, App. Mag. p. 338, 38: finge quidvis, reminiscere, excogita, quid possit magicum videri, id. ib. p. 308, 33.?*! Act. collat. form rĕmĭnisco, ĕre, acc. to Prisc. p. 799 P.; censured by Aus. Epigr. 48 and 49.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
By surface analysis, re- + miniscor. The precise etymology is uncertain, although it probably derives from the affixation of re- + to a term derived from the addition of the inchoative suffix -sco to a term derived from Proto-Indo-European *mn̥yétor. Ultimately from the root *men-.
- Englishreminisce
In English words that came into English from reminīscor
- reminiscereminīscēns
- reminiscentreminīscēns
- reminiscencereminīscentiae
- reminiscentialreminiscentia