LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent, no passive

reliquor

reliquor (present infinitive reliquārī, perfect active reliquātus sum)
Classical[ˈrɛ.lɪ.kʷɔr]Ecclesiastical[ˈrɛː.li.kʷor]

Meaning

  1. deponentto leave a balance
  2. deponentto be in the red (owe money on account)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.reliquorreliquābarreliquābor———
2nd sg.reliquāris
reliquāre
reliquābāris
reliquābāre
reliquāberis
reliquābere
———
3rd sg.reliquāturreliquābāturreliquābitur———
1st pl.reliquāmurreliquābāmurreliquābimur———
2nd pl.reliquāminīreliquābāminīreliquābiminī———
3rd pl.reliquanturreliquābanturreliquābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.reliquerreliquārer——
2nd sg.reliquēris
reliquēre
reliquārēris
reliquārēre
——
3rd sg.reliquēturreliquārētur——
1st pl.reliquēmurreliquārēmur——
2nd pl.reliquēminīreliquārēminī——
3rd pl.reliquenturreliquārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.reliquāre—
pres. 2nd pl.reliquāminī—
fut. 2nd sg.reliquātor—
fut. 3rd sg.reliquātor—
fut. 3rd pl.reliquantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivereliquārī—
perfect infinitivereliquātum esse—
future infinitivereliquātūrum esse—
present participlereliquāns—
perfect participlereliquātus—
future participlereliquātūrus—
gerundreliquandī, reliquandō, reliquandumsupinereliquātum, reliquātū

rĕlĭquor, ātus, 1,
I. v. dep. n. and a. (act. collat. form reliquavit, Dig. 34, 3, 9) [reliquus], to be in arrears, to leave a balance, to owe a balance, remain indebted (jurid. Lat.).
I. Neutr.: eos debitores rerum publicarum accipere debemus, qui ex administratione reipublicae reliquantur, Dig. 50, 4, 6: si filius in muneribus publicis reliquatus est, ib. 10, 2, 20, § 6; 33, 8, 23 pr.—
II. Act.: reliquatus est amplam summam, Dig. 33, 7, 20: debitum ex conductione, ib. 26, 7, 46.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin reliquor From reliquus + -or.

Quick answers

What does reliquor mean in Latin?
reliquor, a verb, means “to leave a balance; to be in the red (owe money on account)”.
What are the principal parts of reliquor?
reliquor, reliquārī, reliquātus sum (first conjugation, deponent, no passive).
How do you pronounce reliquor?
In classical Latin, [ˈrɛ.lɪ.kʷɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.li.kʷor].