LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

religō

religō (present infinitive religāre, perfect active religāvī, supine religātum)
Classical[ˈrɛ.lɪ.ɡoː]Ecclesiastical[ˈrɛː.li.ɡo]

Meaning

  1. to bind fast
  2. to moor
  3. rareto unbind

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.religōreligābamreligābōreligāvīreligāveramreligāverō
2nd sg.religāsreligābāsreligābisreligāvistīreligāverāsreligāveris
3rd sg.religatreligābatreligābitreligāvitreligāveratreligāverit
1st pl.religāmusreligābāmusreligābimusreligāvimusreligāverāmusreligāverimus
2nd pl.religātisreligābātisreligābitisreligāvistisreligāverātisreligāveritis
3rd pl.religantreligābantreligābuntreligāvērunt
religāvēre
religāverantreligāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.religemreligāremreligāverimreligāvissem
2nd sg.religēsreligārēsreligāverīsreligāvissēs
3rd sg.religetreligāretreligāveritreligāvisset
religāsset
1st pl.religēmusreligārēmusreligāverīmusreligāvissēmus
2nd pl.religētisreligārētisreligāverītisreligāvissētis
3rd pl.religentreligārentreligāverintreligāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.religorreligābarreligābor
2nd sg.religāris
religāre
religābāris
religābāre
religāberis
religābere
3rd sg.religāturreligābāturreligābitur
1st pl.religāmurreligābāmurreligābimur
2nd pl.religāminīreligābāminīreligābiminī
3rd pl.religanturreligābanturreligābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.religerreligārer
2nd sg.religēris
religēre
religārēris
religārēre
3rd sg.religēturreligārētur
1st pl.religēmurreligārēmur
2nd pl.religēminīreligārēminī
3rd pl.religenturreligārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.religāreligāre
pres. 2nd pl.religātereligāminī
fut. 2nd sg.religātōreligātor
fut. 3rd sg.religātōreligātor
fut. 2nd pl.religātōte—
fut. 3rd pl.religantōreligantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivereligārereligārī
perfect infinitivereligāvissereligātum esse
future infinitivereligātūrum essereligātum īrī
present participlereligāns
religante, religantem, religantēs, religantī, religantia, religantibus, religantis, religantīs, religantium
—
perfect participle—religātus
religāta, religātā, religātae, religātam, religātārum, religātās, religātī, religātōrum, religātōs
future participlereligātūrus
religātūra, religātūrā, religātūrae, religātūram, religātūrārum, religātūrās, religātūre, religātūrī, religātūrīs, religātūrō, religātūrōrum, religātūrōs, religātūrum
religandus
gerundreligandī, religandō, religandumsupinereligātum, religātū

rĕ-lĭgo, āvi, ātum, 1, v. a.
I. To bind back or behind, to bind or fasten up, to bind fast (freq. and class.).
A. Lit.: aspicite (Prometheum) religatum asperis Vinctumque saxis, Cic. poët. Tusc. 2, 10, 23; cf.: trahit Hectorem ad currum religatum Achillis, id. ib. 1, 44, 105; and: (Andromedam) ad duras religatam bracchia cautes Vidit, Ov. M. 4, 671; 683: manus post terga, Suet. Vit. 17: aliquem inter duos currus, Flor. 1, 3, 8: remos struppis, Liv. Andron. ap. Isid. 19, 4, 9: flavam comam, Hor. C. 1, 5, 4; cf.: religata comas in nodum, id. ib. 2, 11, 24: religata crines, id. ib. 4, 11, 5: navem ferreis manibus injectis, fastened with grapplingirons, grappled, Caes. B. C. 2, 6: transversas trabes axibus, id. ib. 2, 9, 2; cf. id. ib. § 5; 2, 10: restim ad pinnam muri, Liv. 8, 16: religato pro foribus cane, Suet. Vit. 16: religatos rite videbat Carpere gramen equos, Verg. A. 9, 352: capillum in vertice, Tac. G. 38: desectam herbam, to bind together, tie up, Col. 2, 18, 5; cf.: folia lactucae, Plin. 19, 8, 39, § 131: robora catenis, Luc. 2, 671: catenā religari, Ov. H. 10, 89: catenā aliquem, id. Am. 1, 6, 1; Flor. 3, 19: religavit (Raphael) illud (daemonium) in deserto, Vulg. Tob. 8, 3. —
2. In partic., nautical t. t., to fasten or moor a ship to the shore: naves ad terram religare, Caes. B. C. 3, 15; Plin. Pan. 82, 2 (with revincire): ab aggere classem, Verg. A. 7, 106: litore Threïcio classem, Ov. M. 13, 439: religata in litore pinus, id. ib. 14, 248; Hor. C. 1, 32, 7; id. S. 1, 5, 19; cf.: funem (navis) in Cretam, Cat. 64, 174: ab Emathio litore funem, Luc. 7, 860: funes ex arboribus ripae, Dig. 1, 8, 5 pr.—
B. Trop., to bind, fasten, chain, fetter: quae (prudentia) si extrinsecus religata pendeat, etc., bound to external things, Cic. Tusc. 3, 17, 37: hoc vinculo pietatis obstricti Deo et religati, Lact. 4, 28, 3; cf. id. 4, 28, 12: dapibusque simul religataque somno agmina, Claud. VI. Cons. Hon. 472.—
II. To unbind (only poet. and in post-class. prose): Cybele religat juga manu, Cat. 63, 84 (for which id. 63, 76: resolvens juga): vitem resolvere ac religare, Pall. 3, 13, 2.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinreligō

Proto-Indo-European *leyǵ-der. Latin ligō Latin religō From re- + ligō.

Descendants
  • Catalanrelligar
  • Italianrilegare
  • Frenchrelierfrom Old French reloier
  • Englishrelyfrom Old French reloier
  • Englishreligate
  • Portuguesereligar
  • Spanishreligar
  • Sicilianrilijari

In English words that came into English from religō

  • religionreligiō
  • relyreligō
  • religiousreligiōsus
  • religatereligātus
  • religiophobiareligiō

Quick answers

What does religō mean in Latin?
religō, a verb, means “to bind fast; to moor; to unbind”.
What are the principal parts of religō?
religō, religāre, religāvī, religātum (first conjugation).
How do you pronounce religō?
In classical Latin, [ˈrɛ.lɪ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈrɛː.li.ɡo].
Where does religō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin religō.
Which English words come from religō?
English words that go back to Latin religō include rely, religate, religion, religiophobia and religious.