LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

relātus

relātus m (genitive relātūs)
Classical[rɛˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[reˈlaː.tus]

Meaning

  1. a narration (telling of events)

Declension

declension
formsingularplural
nominativerelātusrelātūs
genitiverelātūsrelātuum
dativerelātuīrelātibus
accusativerelātumrelātūs
ablativerelātūrelātibus
vocativerelātusrelātūs

rĕlātus, a, um, Part., from refero.
rĕlātus, ūs, m. refero.
1. An official report: abnuentibus consulibus eā de re relatum, Tac. A. 15, 22.—
2. In gen., a narration, recital: carmina, quorum relatu, quem baritum vocant, accendunt animos, with the delivery of which, Tac. G. 3: virtutum, id. H. 1, 30: incredibilium relatu commendationem parare, Sen. Q. N. 7, 16, 1; Sedul. 1, 80; Symm. Ep. 5, 64.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrelātus

Proto-Indo-European *bʰer- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *bʰéreti Proto-Italic *ferō Latin ferō Latin referō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin relātus From referō (supine stem relāt-) + -tus (forming action nouns).

Descendants
  • Catalanrelat
  • Portugueserelato
  • Occitanrelat
  • Spanishrelato
  • Asturianrellatu
  • Galicianrelato
  • Old Frenchrelat

Quick answers

What does relātus mean in Latin?
relātus, a noun, means “a narration (telling of events)”.
What is the genitive of relātus?
The genitive singular is relātūs. relātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce relātus?
In classical Latin, [rɛˈɫaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈlaː.tus].
Where does relātus come from?
Proto-Italic *wre- → Latin relātus.