noun · masculinefourth declension
relātus
relātus m (genitive relātūs)
Classical[rɛˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[reˈlaː.tus]
Meaning
- a narration (telling of events)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | relātus | relātūs |
| genitive | relātūs | relātuum |
| dative | relātuī | relātibus |
| accusative | relātum | relātūs |
| ablative | relātū | relātibus |
| vocative | relātus | relātūs |
rĕlātus, a, um, Part., from refero.
rĕlātus, ūs, m. refero.
1. An official report:
abnuentibus consulibus eā de re relatum, Tac. A. 15, 22.— 2. In gen., a narration, recital:
carmina, quorum relatu, quem baritum vocant, accendunt animos, with the delivery of which, Tac. G. 3: virtutum, id. H. 1, 30: incredibilium relatu commendationem parare, Sen. Q. N. 7, 16, 1; Sedul. 1, 80; Symm. Ep. 5, 64.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
relātus
P. of refero.
relātus ūs, m
re-+STER-, a report, recital : virtutem, Ta.: carminum, declamation , Ta.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinrelātus
Proto-Indo-European *bʰer- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *bʰéreti Proto-Italic *ferō Latin ferō Latin referō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin relātus From referō (supine stem relāt-) + -tus (forming action nouns).
Descendants
- Catalanrelat
- Portugueserelato
- Occitanrelat
- Spanishrelato
- Asturianrellatu
- Galicianrelato
- Old Frenchrelat