LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

relātiō

relātiō f (genitive relātiōnis)
Classical[rɛˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[reˈlat.t͡si.o]

Meaning

  1. carrying or bringing back
  2. narration, recital (especially of evidence)
  3. repayment
  4. relation

Declension

declension
formsingularplural
nominativerelātiōrelātiōnēs
genitiverelātiōnisrelātiōnum
dativerelātiōnīrelātiōnibus
accusativerelātiōnemrelātiōnēs
ablativerelātiōnerelātiōnibus
vocativerelātiōrelātiōnēs

rĕlātĭo, ōnis, f. refero,
I. a carrying back, bringing back. *
I. Lit.: membranae ut juvant aciem, ita crebrā relatione, quoad intinguntur calami, morantur manum, through the frequent carrying of the hand back to the inkstand, i.e. by often stopping to dip the pen in the ink, Quint. 10, 3, 31.—
II. Trop.
A. In law t. t., a throwing back, retorting: relatio criminis, est cum ideo jure factum dicitur, quod aliquis ante injuriā lacessierit, Cic. Inv. 1, 11, 15; so Dig. 48, 1, 5: jurisjurandi, ib. 12, 2, 34 fin.—
B. In partic.
1. A returning, repaying: gratiae, Sen. Ben. 5, 11; id. Ep. 74, 13.—
2. In publicists' lang., a report; a proposition, motion: ecquis audivit non modo actionem aliquam aut relationem, sed vocem omnino aut querellam tuam? Cic. Pis. 13, 29: relatio illa salutaris, id. ib. 7, 14; Liv. 3, 39: relationem approbare, id. 32, 22: incipere, Tac. A. 5, 4; 13, 26: mutare, id. ib. 14, 49: egredi, id. ib. 2, 38: postulare in aliquid, id. ib. 13, 49: relationi intercedere, id. ib. 1, 13 al.: jus quartae relationis, the right accorded to the emperor, without being consul, of making communications in the Senate (this right was simply jus relationis; tertiae, quartae, etc., denote the number of subjects he might introduce at each meeting, which varied at different periods), Capitol. Pert. 5; Vop. Prob. 12 fin. — Hence,
b. Transf., in gen., a report, narration, relation (only post-Aug.): dictorum, Quint. 2, 7, 4; cf. id. 9, 2, 59: causarum, id. 6, 3, 77: meritorum, id. 4, 1, 13: rerum ab Scythis gestarum, Just. 2, 1, 1: gentium, Plin. 7, 1, 1, § 6.— Of military reports to the general-in-chief or emperor: addens quaedam relationibus supervacua, quas subinde dimittebat ad principem, Amm. 14, 7, 10; 20, 4, 7; 28, 1, 10. —
3. A rhetorical figure mentioned by Cicero, of the nature of which Quintilian was ignorant, Cic. de Or. 3, 54, 207; Quint. 9, 3, 97: epanaphora est relatio; quotiens per singula membra eadem pars orationis repetitur, hoc modo: Verres calumniatores apponebat, Verres de causā cognoscebat; Verres pronunciabat? i. e. the repetition of a word for rhetorical effect, Mart. Cap. 5, § 534 init.; cf. Quint. 9, 1, 33. —
4. In philos. and gram. lang., reference, regard, respect, relation: illud quoque est ex relatione ad aliquid, Quint. 8, 4, 21: relatione factā non ad id, Dig. 1, 1, 11.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin relatio From referō (supine stem relāt-) + -tiō.

Descendants
  • Catalanrelació
  • Englishrelation
  • Frenchrelation
  • GermanRelation
  • Italianrelazione
  • Occitanrelacion
  • Portugueserelação
  • Romanianrelație
  • Spanishrelación
  • Dutchrelatie

Quick answers

What does relātiō mean in Latin?
relātiō, a noun, means “carrying or bringing back; narration, recital (especially of evidence); repayment”.
What is the genitive of relātiō?
The genitive singular is relātiōnis. relātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce relātiō?
In classical Latin, [rɛˈɫaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈlat.t͡si.o].