LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

refringō

refringō (present infinitive refringere, perfect active refrēgī, supine refrāctum)
Classical[rɛˈfrɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[reˈfriŋ.ɡo]

Meaning

  1. to break up or open
  2. to refract

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.refringōrefringēbamrefringamrefrēgīrefrēgeramrefrēgerō
2nd sg.refringisrefringēbāsrefringēsrefrēgistīrefrēgerāsrefrēgeris
3rd sg.refringitrefringēbatrefringetrefrēgitrefrēgeratrefrēgerit
1st pl.refringimusrefringēbāmusrefringēmusrefrēgimusrefrēgerāmusrefrēgerimus
2nd pl.refringitisrefringēbātisrefringētisrefrēgistisrefrēgerātisrefrēgeritis
3rd pl.refringuntrefringēbantrefringentrefrēgērunt
refrēgēre
refrēgerantrefrēgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.refringamrefringeremrefrēgerimrefrēgissem
2nd sg.refringāsrefringerēsrefrēgerīsrefrēgissēs
3rd sg.refringatrefringeretrefrēgeritrefrēgisset
1st pl.refringāmusrefringerēmusrefrēgerīmusrefrēgissēmus
2nd pl.refringātisrefringerētisrefrēgerītisrefrēgissētis
3rd pl.refringantrefringerentrefrēgerintrefrēgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.refringorrefringēbarrefringar
2nd sg.refringeris
refringere
refringēbāris
refringēbāre
refringēris
refringēre
3rd sg.refringiturrefringēbāturrefringētur
1st pl.refringimurrefringēbāmurrefringēmur
2nd pl.refringiminīrefringēbāminīrefringēminī
3rd pl.refringunturrefringēbanturrefringentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.refringarrefringerer
2nd sg.refringāris
refringāre
refringerēris
refringerēre
3rd sg.refringāturrefringerētur
1st pl.refringāmurrefringerēmur
2nd pl.refringāminīrefringerēminī
3rd pl.refringanturrefringerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.refringerefringere
pres. 2nd pl.refringiterefringiminī
fut. 2nd sg.refringitōrefringitor
fut. 3rd sg.refringitōrefringitor
fut. 2nd pl.refringitōte—
fut. 3rd pl.refringuntōrefringuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiverefringererefringī
perfect infinitiverefrēgisserefrāctum esse
future infinitiverefrāctūrum esserefrāctum īrī
present participlerefringēns—
perfect participle—refrāctus
refrācta, refrāctā, refrāctae, refrāctam, refrāctārum, refrāctās, refrācte, refrāctī, refrāctīs, refrāctō, refrāctōrum, refrāctōs
future participlerefrāctūrus
refrāctūra, refrāctūrā, refrāctūrae, refrāctūram, refrāctūrārum, refrāctūrās, refrāctūre, refrāctūrī, refrāctūrīs, refrāctūrō, refrāctūrōrum, refrāctūrōs, refrāctūrum
refringendus
refringundus, refringenda, refringendā, refringendae, refringendam, refringendārum, refringendās, refringende, refringendīs, refringendōrum, refringendōs
gerundrefringendī, refringendō, refringendumsupinerefrāctum, refrāctū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

portas refringere
to break down the gates.
dominationem or dominatum refringere
to destroy a despotism, tyranny.

rē^-fringo, frēgi, fractum, 3, v. a. frango,
I. to break up, break open (class.; syn.: perfringo, dissicio).
I. Lit.: cellas, Plaut. Capt. 4, 4, 10: postes portasque, Enn. ap. Serv. ad Verg. A. 7, 622, and ap. Hor. S. 1, 4, 61 (Ann. v. 271 Vahl.); Caes. B. G. 2, 33; Liv. 10, 43; 24, 30; 25, 9 et saep. al.: januam, Tac. A. 14, 8: palatii fores, id. H. 1, 35: claustra, Cic. Mur. 8, 17; Val. Fl. 1, 595: carcerem, Liv. 34, 44 fin.: glaebam et revolvere in pulverem, Col. 11, 2, 60: totas refringere vestes, to tear open, Ov. M. 9, 208: radium solis refringi, is refracted, Plin. 2, 59, 60, § 150.—
B. In gen., to break, break in pieces, break off (poet. and in post-Aug. prose): quae demersa liquore obeunt, refracta videntur Omnia convorti sursumque supina revorti, Lucr. 4, 440: refringit virgulta pede vago, Cat. 63, 86: ramum, to break off, * Verg. A. 6, 210; so, mucronem, Plin. 8, 15, 17, § 41; cf. aculeos, Plin. Ep. 3, 15, 3: silvas (Hyleus), Stat. Th. 4, 139. —
II. Trop., to break, break in pieces, check, weaken, destroy, etc.: vim fluminis, Caes. B. G. 7, 56; cf. Liv. 5, 37: impotentem dominationem, Nep. Lys. 1, 4; cf.: Teutonicas opes, Frop. 3, 3 (4, 2), 44: nec Priami domus Achivos refringit, Hor. C. 3, 3, 28: ingeniorum impetus, Plin. Ep. 9, 26, 7: claustra pudoris et reverentiae, id. ib. 2, 14, 4: verba, to mutilate or mangle speech, like children, Stat. S. 2, 1, 123.

Origins

  1. Proto-Italic*wre-
  2. Latinrefringō

Proto-Indo-European *bʰreg- Proto-Indo-European *-né- Latin frangō Latin refringō From re- + frangō.

Borrowings
  • Catalanrefringir
  • Englishrefringe
  • Spanishrefringir

Quick answers

What does refringō mean in Latin?
refringō, a verb, means “to break up or open; to refract”.
What are the principal parts of refringō?
refringō, refringere, refrēgī, refrāctum (third conjugation).
How do you pronounce refringō?
In classical Latin, [rɛˈfrɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [reˈfriŋ.ɡo].
Where does refringō come from?
Proto-Italic *wre- → Latin refringō.