verbthird (-iō variant) conjugation
recutiō
recutiō (present infinitive recutere, perfect active recussī, supine recussum)
Classical[rɛˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[reˈkut.t͡si.o]
Meaning
- to strike back or backwards, cause to rebound; startle
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | recutiō | recutiēbam | recutiam | recussī | recusseram | recusserō |
| 2nd sg. | recutis | recutiēbās | recutiēs | recussistī | recusserās | recusseris |
| 3rd sg. | recutit | recutiēbat | recutiet | recussit | recusserat | recusserit |
| 1st pl. | recutimus | recutiēbāmus | recutiēmus | recussimus | recusserāmus | recusserimus |
| 2nd pl. | recutitis | recutiēbātis | recutiētis | recussistis | recusserātis | recusseritis |
| 3rd pl. | recutiunt | recutiēbant | recutient | recussērunt recussēre | recusserant | recusserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | recutiam | recuterem | recusserim | recussissem |
| 2nd sg. | recutiās | recuterēs | recusserīs | recussissēs |
| 3rd sg. | recutiat | recuteret | recusserit | recussisset |
| 1st pl. | recutiāmus | recuterēmus | recusserīmus | recussissēmus |
| 2nd pl. | recutiātis | recuterētis | recusserītis | recussissētis |
| 3rd pl. | recutiant | recuterent | recusserint | recussissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | recutior | recutiēbar | recutiar |
| 2nd sg. | recuteris recutere | recutiēbāris recutiēbāre | recutiēris recutiēre |
| 3rd sg. | recutitur | recutiēbātur | recutiētur |
| 1st pl. | recutimur | recutiēbāmur | recutiēmur |
| 2nd pl. | recutiminī | recutiēbāminī | recutiēminī |
| 3rd pl. | recutiuntur | recutiēbantur | recutientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | recutiar | recuterer |
| 2nd sg. | recutiāris recutiāre | recuterēris recuterēre |
| 3rd sg. | recutiātur | recuterētur |
| 1st pl. | recutiāmur | recuterēmur |
| 2nd pl. | recutiāminī | recuterēminī |
| 3rd pl. | recutiantur | recuterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | recute | recutere |
| pres. 2nd pl. | recutite | recutiminī |
| fut. 2nd sg. | recutitō | recutitor |
| fut. 3rd sg. | recutitō | recutitor |
| fut. 2nd pl. | recutitōte | — |
| fut. 3rd pl. | recutiuntō | recutiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | recutere | recutī |
| perfect infinitive | recussisse | recussum esse |
| future infinitive | recussūrum esse | recussum īrī |
| present participle | recutiēns | — |
| perfect participle | — | recussus recussa, recussā, recussae, recussam, recussārum, recussās, recusse, recussīs, recussō, recussōrum, recussōs |
| future participle | recussūrus recussūra, recussūrā, recussūrae, recussūram, recussūrārum, recussūrās, recussūre, recussūrī, recussūrīs, recussūrō, recussūrōrum, recussūrōs, recussūrum | recutiendus recutiundus, recutienda, recutiendā, recutiendae, recutiendam, recutiendārum, recutiendās, recutiende, recutiendīs, recutiendōrum, recutiendōs |
gerundrecutiendī, recutiendō, recutiendumsupinerecussum, recussū
rĕ-cŭtĭo, no
I. perf., cussum, 3, v. a. quatio, to strike back or backwards, to cause to rebound (poet. and in post-Aug. prose):
aequor penitus, Val. Fl. 5, 167; jugum Christi, Aug. Civ. Dei, 2, 40: horrorem, id. Conf. 8, 11: uteroque recusso Insonuere cavae cavernae, being caused to reverberate, * Verg. A. 2, 52: recussus somno, aroused by shaking, startled, App. M. 5, p. 170, 27; 4, p. 153, 35.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
(recutiō) —, cussus, ere
re-+quatio, to shake again, shock (only P. perf .): utero recusso Insonuere cavernae, V.
Origins
- Proto-Italic*wre-
- Latinrecutiō
Latin quatiō Latin recutiō From re- (“back; again”) + quatiō (“shake”).
Descendants
- Portugueseacudir
- Spanishrecudir
- Spanishacudir
- Galicianrecudir
- Galicianacudir