LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

recūsātiō

recūsātiō f (genitive recūsātiōnis)
Classical[rɛ.kuːˈsaː.ti.oː]Ecclesiastical[re.kuˈs̬at.t͡si.o]

Meaning

  1. refusal, declining
  2. objection, protest
  3. plea in defence, counter plea

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

declension
formsingularplural
nominativerecūsātiōrecūsātiōnēs
genitiverecūsātiōnisrecūsātiōnum
dativerecūsātiōnīrecūsātiōnibus
accusativerecūsātiōnemrecūsātiōnēs
ablativerecūsātiōnerecūsātiōnibus
vocativerecūsātiōrecūsātiōnēs

rĕcūsātĭo, ōnis, f. id..
I. In gen., a declining, refusal.
A. Lit. (good prose): disputationis, Cic. de Or. 2, 7, 26: cotidiana mea recusatio, Hirt. B. G. prooem. § 1: sine ullā recusatione, Cic. Phil. 7, 4, 13: sine recusatione, id. Cat. 3, 2, 5; * Caes. B. C. 3, 90. —
B. Transf.: stomachi, loathing, nausea, Petr. 141, 6.—
II. In partic., in jurid. lang.,
A. An objection, protest: neque haec tua recusatio confessio sit captae pecuniae, Cic. Clu. 53, 148: poena violatae religionis justam recusationem non habet, id. Leg. 2, 16, 41. —
B. A plea in defence, counter-plea (opp. petitio): judiciale (genus orationum) habet in se accusationem et defensionem, aut petitionem et recusationem, Cic. Inv. 1, 5, 7; 2, 4, 11; Quint. 4, 4, 6; 5, 6, 5.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tio Latin recūsātiō From recuso + -tio.

Descendants
  • Englishrecusation
  • Frenchrécusation
  • Italianricusazione
  • Portugueserecusação
  • Spanishrecusación

In English words that came into English from recūsātiō

  • recusationrecūsātiō

Quick answers

What does recūsātiō mean in Latin?
recūsātiō, a noun, means “refusal, declining; objection, protest; plea in defence, counter plea”.
What is the genitive of recūsātiō?
The genitive singular is recūsātiōnis. recūsātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce recūsātiō?
In classical Latin, [rɛ.kuːˈsaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [re.kuˈs̬at.t͡si.o].