noun · masculinefourth declension
recubitus
recubitus m (genitive recubitūs)
Classical[rɛˈkʊ.bɪ.tʊs]Ecclesiastical[reˈkuː.bi.tus]
Meaning
- masculinea falling down
- masculinea reclining (at table)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
locus discumbendī in cēnārecubitus -ūs (m) — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 21
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | recubitus | recubitūs |
| genitive | recubitūs | recubituum |
| dative | recubituī | recubitibus |
| accusative | recubitum | recubitūs |
| ablative | recubitū | recubitibus |
| vocative | recubitus | recubitūs |
rĕcŭbĭtus, ūs, m. recumbo,
I. a falling down; reclining at table, Plin. 24, 13, 72, § 116; Hier. in Cantic. Hom. 1, 1.— Plur., Vulg. Matt. 23, 6.
Origins
From recumbō + -tus (forming action nouns).