adjectivethird-declension two-termination adjective
quirīnālis
quirīnālis (neuter quirīnāle)
Classical[kʷɪ.riːˈnaː.lɪs]Ecclesiastical[kʷi.riˈnaː.lis]
Meaning
- two terminationdedicated or pertaining to the god Quirinus
- two terminationQuirinal (hill)
Etruscos saepe domuit, collem Quirinalem et Viminalem et Esquilias urbi addidit [...]
He often tamed the Etruscans, and added the Quirinal, Viminal and Esquiline hills to the city …3rd century, Sextus Aurelius Victor, De viris illustribus urbis Romae (Franz Pichlmayr, Teubner (1911))
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | quirīnālis | quirīnālis | quirīnāle |
| genitive | quirīnālis | quirīnālis | quirīnālis |
| dative | quirīnālī | quirīnālī | quirīnālī |
| accusative | quirīnālem | quirīnālem | quirīnāle |
| ablative | quirīnālī | quirīnālī | quirīnālī |
| vocative | quirīnālis | quirīnālis | quirīnāle |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | quirīnālēs | quirīnālēs | quirīnālia |
| genitive | quirīnālium | quirīnālium | quirīnālium |
| dative | quirīnālibus | quirīnālibus | quirīnālibus |
| accusative | quirīnālīs quirīnālēs | quirīnālīs quirīnālēs | quirīnālia |
| ablative | quirīnālibus | quirīnālibus | quirīnālibus |
| vocative | quirīnālēs | quirīnālēs | quirīnālia |
Quĭrīnālis, e (abl. QVIRINALE, Kalend. in lnscr. Orell. 2, p. 396), adj. Quirinus.
I. Of or belonging to Quirinus (Romulus), Quirinal:
Quirinalis flamen, priest of Romulus, Varr. L. L. 7, § 45 Müll.: lituus, such as Romulus bore (an historical prolepsis), Verg. A. 7, 187: trabea, id. ib. 7, 612: collis Quirinalis, the Quirinal Hill, the Quirinal, one of the seven hills of Rome, now Monte Cavallo: collis Quirinalis ob Quirini fanum: sunt qui a Quiritibus, qui cum T. Tatio Curibus venerunt Romam, quod ibi habuerunt castra, Varr. L. L. 5, § 51 Müll.; cf.: Quirinalis collis qui nunc dicitur, olim Agonus appellabatur, ante quam in eum commigrarent fere Sabini Curibus venientes, post foedus inter Romulum et Tatium ictum: a quo hanc appellationem sortitus est: quamvis existiment quidam quod in eo factum sit templum Quirino, ita dictum, Fest. p. 254 Müll.; and: templa Deo (Quirino) fiunt: collis quoque dictus ab illo, Ov. F. 2, 511: collis Quirinalis terticeps cis aedem Quirini, an ancient formula in Varr. L. L. 5, § 51 Müll.; also, Quirinale jugum, Ov. F. 6, 218: Quirinalis porta dicta sive quod ea in collem Quirinalem itur, seu quod proxime eam est Quirini sacellum, Paul. ex Fest. p. 255 Müll.—II. Subst.: Quĭrīnā-lĭa, ĭum, n., the festival in honor of Romulus, celebrated annually on the 17th of February (XIII. Cal. Mart.), the Quirinal festival, Cic. Q. Fr. 2, 3, 4; 2, 13, 3.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Quirīnālis e, adj.
Quirinus, of Quirinus, of Romulus, Quirinal : lituus, like that of Romulus , V.: collis, the Quirinal Hill, now Monte Cavallo (in Rome): iugum, O.—Plur n . as subst, a festival in honor of Romulus, the Quirinalia .
Origins
Derived from Quirīnus (a Roman deity) + -ālis (“-al”, adjective-forming derivational suffix).
Descendants
- ItalianQuirinale