proper noun · masculinesecond declension
Quirīnus1
Quirīnus m sg (genitive Quirīnī)
Classical[kʷɪˈriː.nʊs]Ecclesiastical[kʷiˈriː.nus]
Meaning
- a Roman god of the state
- Romanof Romulus after his deification; Quirinus
- Romanof Janus
- poeticof Augustus
- poeticof Mark Antony
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Quirīnus | — |
| genitive | Quirīnī | — |
| dative | Quirīnō | — |
| accusative | Quirīnum | — |
| ablative | Quirīnō | — |
| vocative | Quirīne | — |
Quĭrīnus, i, m. from Quiris for Cures, a Sabine town;
falsely derived from curim, a Sabine word, = hasta, Macr. S. 1, 9, 16; cf. Ov. F. 2, 475 sqq., or from curia, Corss. Ausspr. 2, p. 357 sq., I. a proper name.
I. Of Romulus, after his deification: Quirine pater, veneror, Horamque Quirini, Enn. ap. Non. 120, 3 (Ann. v. 121 Vahl.); cf. Gell. 13, 22, 2:
tertia (lux) dicta Quirino. Qui tenet hoc nomen, Romulus ante fuit. Sive quod hasta curis priscis est dicta Sabinis (Bellicus a telo venit in astra Deus): Sive suum regi nomen posuere Quirites: Seu quia Romanis junxerat ille Cures, Ov. F. 2, 475 sqq.; cf. Cic. Rep. 2, 10, 20: duos flamines adjecit. Marti unum, alterum Quirino, Liv. 1, 20: Remo cum fratre Quirinus, Verg. A. 1, 292; hence, populus Quirini, i. e. the Romans, Hor. C. 1, 2, 46: urbs Quirini, i. e. Rome, Ov. Tr. 1, 8, 37: turba Quirini, id. M. 14, 607.—Poet., transf.: gemini Quirini, i. e. Romulus and Remus, Juv. 11, 105. — II. Of Janus:
Janum Quirinum semel atque iterum a conditā Urbe clausum, i. e. the temple of Janus, Suet. Aug. 22; August. in Monum. Ancyr. ; Macr. S. 1, 9; Serv. Verg. A. 7, 610; cf.: Janus Quirini, Hor. C. 4, 15, 9. — Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Quirīnus ī, m
Quiris, i. e. Cures, of Cures, of the Quirites ; hence, the deified Romulus : Quirinus vocatur Romulus: duos flamines adiecit, Marti unum, alterum Quirino, L.: Remo cum fratre Quirinus, V.: populus Quirini, the Romans , H.: turba Quirini, O.: gemini Quirini, i. e. Romulus and Remus , Iu.: Ianum Quirini clausit, H.
Origins
Proto-Italic *kusi-der. Sabine Curēsder. Latin quirīs Latin Quirinus From the Sabine town Curēs, or from quirīs (“citizen”). Falsely derived, some say, from curīs (“spear”) and cūria (“court”). See also Quirītēs.
Descendants
- EnglishQuirinus
- FrenchCorin
- ItalianQuirino
- PortugueseQuirino
- SpanishQuirino