LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Quirīnus1

Quirīnus m sg (genitive Quirīnī)
Classical[kʷɪˈriː.nʊs]Ecclesiastical[kʷiˈriː.nus]

Meaning

  1. a Roman god of the state
  2. Romanof Romulus after his deification; Quirinus
  3. Romanof Janus
  4. poeticof Augustus
  5. poeticof Mark Antony

Declension

declension
formsingularplural
nominativeQuirīnus—
genitiveQuirīnī—
dativeQuirīnō—
accusativeQuirīnum—
ablativeQuirīnō—
vocativeQuirīne—

Quĭrīnus, i, m. from Quiris for Cures, a Sabine town; falsely derived from curim, a Sabine word, = hasta, Macr. S. 1, 9, 16; cf. Ov. F. 2, 475 sqq., or from curia, Corss. Ausspr. 2, p. 357 sq.,
I. a proper name.
I. Of Romulus, after his deification: Quirine pater, veneror, Horamque Quirini, Enn. ap. Non. 120, 3 (Ann. v. 121 Vahl.); cf. Gell. 13, 22, 2: tertia (lux) dicta Quirino. Qui tenet hoc nomen, Romulus ante fuit. Sive quod hasta curis priscis est dicta Sabinis (Bellicus a telo venit in astra Deus): Sive suum regi nomen posuere Quirites: Seu quia Romanis junxerat ille Cures, Ov. F. 2, 475 sqq.; cf. Cic. Rep. 2, 10, 20: duos flamines adjecit. Marti unum, alterum Quirino, Liv. 1, 20: Remo cum fratre Quirinus, Verg. A. 1, 292; hence, populus Quirini, i. e. the Romans, Hor. C. 1, 2, 46: urbs Quirini, i. e. Rome, Ov. Tr. 1, 8, 37: turba Quirini, id. M. 14, 607.—Poet., transf.: gemini Quirini, i. e. Romulus and Remus, Juv. 11, 105. —
II. Of Janus: Janum Quirinum semel atque iterum a conditā Urbe clausum, i. e. the temple of Janus, Suet. Aug. 22; August. in Monum. Ancyr. ; Macr. S. 1, 9; Serv. Verg. A. 7, 610; cf.: Janus Quirini, Hor. C. 4, 15, 9. —
III. Of Augustus (poet.), Verg. G. 3, 27.—
IV. Of Antony (poet.): altera classis erat tenero damnata Quirino, Prop. 4 (5), 6, 21.

Origins

Proto-Italic *kusi-der. Sabine Curēsder. Latin quirīs Latin Quirinus From the Sabine town Curēs, or from quirīs (“citizen”). Falsely derived, some say, from curīs (“spear”) and cūria (“court”). See also Quirītēs.

Descendants
  • EnglishQuirinus
  • FrenchCorin
  • ItalianQuirino
  • PortugueseQuirino
  • SpanishQuirino

In the Academy Smith's classical dictionaries

adjectivefirst/second-declension adjective
quirīnus2
quirīnus (feminine quirīna, neuter quirīnum)
Classical[kʷɪˈriː.nʊs]Ecclesiastical[kʷiˈriː.nus]

Meaning

  1. adjectivededicated or pertaining to the god Quirinus

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativequirīnusquirīnaquirīnum
genitivequirīnīquirīnaequirīnī
dativequirīnōquirīnaequirīnō
accusativequirīnumquirīnamquirīnum
ablativequirīnōquirīnāquirīnō
vocativequirīnequirīnaquirīnum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativequirīnīquirīnaequirīna
genitivequirīnōrumquirīnārumquirīnōrum
dativequirīnīsquirīnīsquirīnīs
accusativequirīnōsquirīnāsquirīna
ablativequirīnīsquirīnīsquirīnīs
vocativequirīnīquirīnaequirīna

Quĭrīnus, a, um, adj. 1. Quirinus, I.,
I. of or belonging to Quirinus, i. e. Romulus, Quirinal (poet.): spolia ex umeris Quirinis (al. Quirini), Prop. 4 (5), 10, 11. collis, i. e. the Quirinal, Ov. M. 14, 836.—Hence, as subst.: Quĭrīna, q. v.—And hence, perh., subst., the poet. appellation Quirinus, given to Augustus and Antony, cited under 1. Quirinus.

Origins

Same as the name Quirīnus.

Descendants
  • Italianquirino

Quick answers

What does Quirīnus mean in Latin?
Quirīnus, a proper noun, means “a Roman god of the state; of Romulus after his deification; Quirinus”.
What is the genitive of Quirīnus?
The genitive singular is Quirīnī. Quirīnus is masculine, second declension.
How do you pronounce Quirīnus?
In classical Latin, [kʷɪˈriː.nʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kʷiˈriː.nus].