LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
numeralfirst/second-declension numeral

quīntus1

quīntus (feminine quīnta, neuter quīntum)
Classical[ˈkʷiːn.tʊs]Ecclesiastical[ˈkʷin.tus]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. numeralfifth

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativequīntusquīntaquīntum
genitivequīntīquīntaequīntī
dativequīntōquīntaequīntō
accusativequīntumquīntamquīntum
ablativequīntōquīntāquīntō
vocativequīntequīntaquīntum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativequīntīquīntaequīnta
genitivequīntōrumquīntārumquīntōrum
dativequīntīsquīntīsquīntīs
accusativequīntōsquīntāsquīnta
ablativequīntīsquīntīsquīntīs
vocativequīntīquīntaequīnta

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

quinto quoque anno
every fifth year.
anno ab urbe condita quinto
in the fifth year from the founding of the city.

quintus (old form quinctus, Plaut. Trin. 2, 4, 123), a, um, num. adj. quinque,
I. the fifth: quarta invidia, quinta ambitio, Plaut. Pers. 4, 4, 8: locus, Cic. Inv. 1, 53, 102; 1, 55, 107: natura, id. Tusc. 1, 17, 41: quinta pars, quintessence, essence, Hor. C. 1, 13, 16: quinto mense, quinto die, Liv. 31, 7.— Advv.
A. quintum, for the fifth time: declarati consules Q. Fabius Maximus quintum, Q. Fabius Flaccus quartum, Liv. 27, 6; 6, 42; Vell. 1, 14, 6. —
B. quintō, for the fifth time: eodem anno lectisternium Romae, quinto post conditam Urbem, habitum est, Liv. 8, 25.

Origins

  1. Proto-Indo-European*pénkʷe
  2. Proto-Indo-European*penkʷtós
  3. Proto-Italic*kʷenktos
  4. Latinquīntus

Latin quīntus From earlier quīnctus, from Proto-Italic *kʷenktos, from Proto-Indo-European *penkʷtós, from *pénkʷe + *-tós. By surface analysis, quīnque (“five”) + -tus. Compare Ancient Greek πέμπτος (pémptos), Proto-Germanic *fimftô, Proto-Balto-Slavic *pénktas.

Descendants
  • Catalanquint
  • Italianquinto
  • Frenchquintfrom Old French quint
  • Englishquintfrom Old French quint
  • Occitanquintfrom Old Occitan quint
  • Portuguesequinto
  • Sardinianquíntu
  • Spanishquinto
  • Englishquintate
  • Asturianquintu
proper noun · masculinesecond declension
Quīntus2
Quīntus m (genitive Quīntī)
Classical[ˈkʷiːn.tʊs]Ecclesiastical[ˈkʷin.tus]

Meaning

  1. a masculine praenomen, originally used for a fifth-born son (not counting daughters).

Declension

declension
formsingularplural
nominativeQuīntusQuīntī
genitiveQuīntīQuīntōrum
dativeQuīntōQuīntīs
accusativeQuīntumQuīntōs
ablativeQuīntōQuīntīs
vocativeQuīnteQuīntī

Quintus, i, m., and Quinta, ae, f.,
I. Roman prænomen; the former usually abbreviated Q.: Quintus Arrius, Cic. Mil. 17, 46: Q. Scaevola, id. Phil. 8, 10, 31.—Quinta, Cic. Cael. 14, 34; id. Har. Resp. 13, 27; Liv. 29, 14, 12.

Origins

From quīntus (“fifth”), itself from quīnque (“five”).

Descendants
  • EnglishQuint
  • FrenchQuint
  • FrenchQuentin
  • ItalianQuinto
  • PortugueseQuinto
  • SpanishQuinto
  • CorsicanQuintu
  • DutchKwint
  • DutchKwinten
  • DutchQuint

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does quīntus mean in Latin?
quīntus, a numeral, means “fifth”.
How do you pronounce quīntus?
In classical Latin, [ˈkʷiːn.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkʷin.tus].
Where does quīntus come from?
Proto-Indo-European *pénkʷe → Proto-Indo-European *penkʷtós → Proto-Italic *kʷenktos → Latin quīntus.