numeralfirst/second-declension numeral
quīntus1
quīntus (feminine quīnta, neuter quīntum)
Classical[ˈkʷiːn.tʊs]Ecclesiastical[ˈkʷin.tus]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- numeralfifth
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | quīntus | quīnta | quīntum |
| genitive | quīntī | quīntae | quīntī |
| dative | quīntō | quīntae | quīntō |
| accusative | quīntum | quīntam | quīntum |
| ablative | quīntō | quīntā | quīntō |
| vocative | quīnte | quīnta | quīntum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | quīntī | quīntae | quīnta |
| genitive | quīntōrum | quīntārum | quīntōrum |
| dative | quīntīs | quīntīs | quīntīs |
| accusative | quīntōs | quīntās | quīnta |
| ablative | quīntīs | quīntīs | quīntīs |
| vocative | quīntī | quīntae | quīnta |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- quinto quoque anno
- every fifth year.
- anno ab urbe condita quinto
- in the fifth year from the founding of the city.
quintus (old form quinctus, Plaut. Trin. 2, 4, 123), a, um, num. adj. quinque,
I. the fifth:
quarta invidia, quinta ambitio, Plaut. Pers. 4, 4, 8: locus, Cic. Inv. 1, 53, 102; 1, 55, 107: natura, id. Tusc. 1, 17, 41: quinta pars, quintessence, essence, Hor. C. 1, 13, 16: quinto mense, quinto die, Liv. 31, 7.— Advv. A. quintum, for the fifth time:
declarati consules Q. Fabius Maximus quintum, Q. Fabius Flaccus quartum, Liv. 27, 6; 6, 42; Vell. 1, 14, 6. — B. quintō, for the fifth time:
eodem anno lectisternium Romae, quinto post conditam Urbem, habitum est, Liv. 8, 25.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
quīntus or V num adj.
quinque, the fifth : bellum quintum civile: ante diem, V.: quinta pars vectigalium: quinto decimo die, fifteenth : quintis decimis castris, L.: pars nectaris, quintessence , H.
Origins
- Proto-Indo-European*pénkʷe
- Proto-Indo-European*penkʷtós
- Proto-Italic*kʷenktos
- Latinquīntus
Latin quīntus From earlier quīnctus, from Proto-Italic *kʷenktos, from Proto-Indo-European *penkʷtós, from *pénkʷe + *-tós. By surface analysis, quīnque (“five”) + -tus. Compare Ancient Greek πέμπτος (pémptos), Proto-Germanic *fimftô, Proto-Balto-Slavic *pénktas.
Descendants
- Catalanquint
- Italianquinto
- Frenchquintfrom Old French quint
- Englishquintfrom Old French quint
- Occitanquintfrom Old Occitan quint
- Portuguesequinto
- Sardinianquíntu
- Spanishquinto
- Englishquintate
- Asturianquintu