noun · masculinefourth declension
questus
questus m (genitive questūs)
Classical[ˈkʷɛs.tʊs]Ecclesiastical[ˈkʷɛs.tus]
Meaning
- masculinea complaining; a complaint
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | questus | questūs |
| genitive | questūs | questuum |
| dative | questuī | questibus |
| accusative | questum | questūs |
| ablative | questū | questibus |
| vocative | questus | questūs |
questus, a, um, Part., from queror.
questus, ūs, m. queror,
I. a complaining, complaint, plaint (class.).
I. Lit.
A. In gen., Cic. Quint. 30, 94:
caelum questibus implet, Verg. A. 9, 480: tantos illa suo rumpebat pectore questus, id. ib. 4, 553: tales effundit in aëra questus, Ov. M. 9, 370: edere questus, id. ib. 4, 587: in questus effundi, Tac. A. 1, 11: creber, id. ib. 3, 7: quaestu vano clamitare, Phaedr. 1, 9, 7.—B. In partic., a complaint, accusation (poet.):
questuque Jovem testatur acerbo, Val. Fl. 5, 624; 1, 113; Luc. 1, 247; 9, 880.—II. Transf., of the soft, plaintive note of the nightingale:
maestis late loca questibus implet, Verg. G. 4, 515.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
questus
P. of queror.
questus ūs, m
QVES-, a complaining, complaint, plaint : qui questus: caelum questibus implet, V.: talīs effundit in aëra questūs, O.: quaestu vano clamitare, Ph.—Of the nightingale: maestis late loca questibus implet, V.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin questus From queror + -tus (forming action nouns).