LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

questus

questus m (genitive questūs)
Classical[ˈkʷɛs.tʊs]Ecclesiastical[ˈkʷɛs.tus]

Meaning

  1. masculinea complaining; a complaint

Declension

declension
formsingularplural
nominativequestusquestūs
genitivequestūsquestuum
dativequestuīquestibus
accusativequestumquestūs
ablativequestūquestibus
vocativequestusquestūs

questus, a, um, Part., from queror.
questus, ūs, m. queror,
I. a complaining, complaint, plaint (class.).
I. Lit.
A. In gen., Cic. Quint. 30, 94: caelum questibus implet, Verg. A. 9, 480: tantos illa suo rumpebat pectore questus, id. ib. 4, 553: tales effundit in aëra questus, Ov. M. 9, 370: edere questus, id. ib. 4, 587: in questus effundi, Tac. A. 1, 11: creber, id. ib. 3, 7: quaestu vano clamitare, Phaedr. 1, 9, 7.—
B. In partic., a complaint, accusation (poet.): questuque Jovem testatur acerbo, Val. Fl. 5, 624; 1, 113; Luc. 1, 247; 9, 880.—
II. Transf., of the soft, plaintive note of the nightingale: maestis late loca questibus implet, Verg. G. 4, 515.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin questus From queror + -tus (forming action nouns).

Quick answers

What does questus mean in Latin?
questus, a noun, means “a complaining; a complaint”.
What is the genitive of questus?
The genitive singular is questūs. questus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce questus?
In classical Latin, [ˈkʷɛs.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkʷɛs.tus].