LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

queritor

queritor (present infinitive queritārī, perfect active queritātus sum)
Classical[ˈkʷɛ.rɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈkʷɛː.ri.tor]

Meaning

  1. deponentto complain
  2. deponentto complain excessively
  3. deponentto make a public outcry, cry out in protest

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.queritorqueritābarqueritābor———
2nd sg.queritāris
queritāre
queritābāris
queritābāre
queritāberis
queritābere
———
3rd sg.queritāturqueritābāturqueritābitur———
1st pl.queritāmurqueritābāmurqueritābimur———
2nd pl.queritāminīqueritābāminīqueritābiminī———
3rd pl.queritanturqueritābanturqueritābunturqueritāvēre——
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.queriterqueritārer——
2nd sg.queritēris
queritēre
queritārēris
queritārēre
——
3rd sg.queritēturqueritārētur——
1st pl.queritēmurqueritārēmur——
2nd pl.queritēminīqueritārēminī——
3rd pl.queritenturqueritārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.queritāre—
pres. 2nd pl.queritāminī—
fut. 2nd sg.queritātor—
fut. 3rd sg.queritātor—
fut. 3rd pl.queritantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivequeritārī—
perfect infinitivequeritātum esse—
future infinitivequeritātūrum esse—
present participlequeritāns—
perfect participlequeritātus
queritāta, queritātā, queritātae, queritātam, queritātārum, queritātās, queritāte, queritātī, queritātīs, queritātō, queritātōrum, queritātōs
—
future participlequeritātūrus
queritātūra, queritātūrā, queritātūrae, queritātūram, queritātūrārum, queritātūrās, queritātūre, queritātūrī, queritātūrīs, queritātūrō, queritātūrōrum, queritātūrōs, queritātūrum
queritandus
queritanda, queritandā, queritandae, queritandam, queritandārum, queritandās, queritande, queritandīs, queritandōrum, queritandōs
gerundqueritandī, queritandō, queritandumsupinequeritātum, queritātū

quĕrĭtor, āri (
I. gen. plur. part. queritantūm, Paul. Nol. Carm. 10, 147), v. freq. n. [id.], to complain vehemently (post-Aug.): queritantibus sociis, Plin. Pan. 29, 4: flentes queritantesque, Tac. A. 16, 34.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin queritor From queror + -tō.

Quick answers

What does queritor mean in Latin?
queritor, a verb, means “to complain; to complain excessively; to make a public outcry, cry out in protest”.
What are the principal parts of queritor?
queritor, queritārī, queritātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce queritor?
In classical Latin, [ˈkʷɛ.rɪ.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkʷɛː.ri.tor].