verbfirst conjugation, deponent
queritor
queritor (present infinitive queritārī, perfect active queritātus sum)
Classical[ˈkʷɛ.rɪ.tɔr]Ecclesiastical[ˈkʷɛː.ri.tor]
Meaning
- deponentto complain
- deponentto complain excessively
- deponentto make a public outcry, cry out in protest
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | queritor | queritābar | queritābor | — | — | — |
| 2nd sg. | queritāris queritāre | queritābāris queritābāre | queritāberis queritābere | — | — | — |
| 3rd sg. | queritātur | queritābātur | queritābitur | — | — | — |
| 1st pl. | queritāmur | queritābāmur | queritābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | queritāminī | queritābāminī | queritābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | queritantur | queritābantur | queritābuntur | queritāvēre | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | queriter | queritārer | — | — |
| 2nd sg. | queritēris queritēre | queritārēris queritārēre | — | — |
| 3rd sg. | queritētur | queritārētur | — | — |
| 1st pl. | queritēmur | queritārēmur | — | — |
| 2nd pl. | queritēminī | queritārēminī | — | — |
| 3rd pl. | queritentur | queritārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | queritāre | — |
| pres. 2nd pl. | queritāminī | — |
| fut. 2nd sg. | queritātor | — |
| fut. 3rd sg. | queritātor | — |
| fut. 3rd pl. | queritantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | queritārī | — |
| perfect infinitive | queritātum esse | — |
| future infinitive | queritātūrum esse | — |
| present participle | queritāns | — |
| perfect participle | queritātus queritāta, queritātā, queritātae, queritātam, queritātārum, queritātās, queritāte, queritātī, queritātīs, queritātō, queritātōrum, queritātōs | — |
| future participle | queritātūrus queritātūra, queritātūrā, queritātūrae, queritātūram, queritātūrārum, queritātūrās, queritātūre, queritātūrī, queritātūrīs, queritātūrō, queritātūrōrum, queritātūrōs, queritātūrum | queritandus queritanda, queritandā, queritandae, queritandam, queritandārum, queritandās, queritande, queritandīs, queritandōrum, queritandōs |
gerundqueritandī, queritandō, queritandumsupinequeritātum, queritātū
quĕrĭtor, āri (
I. gen. plur. part. queritantūm, Paul. Nol. Carm. 10, 147), v. freq. n. [id.], to complain vehemently (post-Aug.):
queritantibus sociis, Plin. Pan. 29, 4: flentes queritantesque, Tac. A. 16, 34.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
queritor —, ārī, intens.
queror, to complain vehemently , Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin queritor From queror + -tō.