noun · masculinesecond declension
quaestiōnārius
quaestiōnārius m (genitive quaestiōnāriī or quaestiōnārī)
Classical[kʷae̯s.ti.oːˈnaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[kʷes.ti.oˈnaː.ri.us]
Meaning
- Late Latina torturer or executioner
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | quaestiōnārius | quaestiōnāriī |
| genitive | quaestiōnāriī quaestiōnārī | quaestiōnāriōrum |
| dative | quaestiōnāriō | quaestiōnāriīs |
| accusative | quaestiōnārium | quaestiōnāriōs |
| ablative | quaestiōnāriō | quaestiōnāriīs |
| vocative | quaestiōnārie | quaestiōnāriī |
quaestĭōnārĭus, ii, m. id.,
I. a torturer, executioner (post-class.), Cod. Th. 16, 12, 3; Hier. in Joel. 2, 21; Schol. Juv. 6, 480; Inscr. Grut. 545, 6.
Origins
Found in post-Augustan or Late Latin. From quaestiōnō, from quaestiō.
Descendants
- Englishquestionnaire
- Frenchquestionnaire
- Italianquestionario
- Portuguesequestionário
- Romanianchestionar
- Spanishcuestionario
- Copticⲕⲉⲥⲧⲱⲛⲁⲣⲓⲟⲥ
- Galiciancuestionario
- Galiciancosteiro
- Normantchestionnaithe
In English words that came into English from quaestiōnārius
- questionnairequaestiōnārius