verbthird conjugation
quaesō1
quaesō (present infinitive quaesere, perfect active quaesīvī or quaesiī, supine quaesītum)
Classical[ˈkʷae̯.soː]Ecclesiastical[ˈkʷɛː.s̬o]
Meaning
- to beg or ask (for)
Mirumst me ut redeam te opere tanto quaesere,[…]
c. 190 BCE, Plautus, Bacchides 2.2.1Quaeso hercle ut liceat, pace quod fiat tua,
161 BCE, Publius Terentius Afer, Eunuchus 3.466–467 - Old Latinto seek
Quaeso, ut significat idem, quod rogo, ita quaesere ponitur ab antiquis pro quaerere, ut est apud Ennium I. II.: "Ostia munita est; idem loca navibus pulchris mundo† facit, nautisque mari quaesentibus vitam." et in Chresponte†: "ducit me uxorem liberorum sibi quaesendum gratia." et in Andromeda: "liberum quaesendum causa familiae matrem tuae."
2nd century CE, Sextus Pompeius Festus, edited by Karl Otfried Müller, De Significatione Verborum, published 1839, page 258; epitomized by Paul the Deacon, 8th c.:quaese adveniente morbo medicari tibi.
c. 280 CE, Nonius Marcellus, De compendiosa doctrina I 61 (fragments from Plautius' Amphithryo)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
rogō (verbum urbānum)quaesō — in IVLIANVS I: Gallia, ch. 12
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | quaesō | quaesēbam | quaesam | quaesīvī quaesiī | quaesīveram quaesieram | quaesīverō quaesierō |
| 2nd sg. | quaesis | quaesēbās | quaesēs | quaesīvistī quaesiistī | quaesīverās quaesierās | quaesīveris quaesieris |
| 3rd sg. | quaesit | quaesēbat | quaeset | quaesīvit quaesiit | quaesīverat quaesierat | quaesīverit quaesierit |
| 1st pl. | quaesumus quaesimus | quaesēbāmus | quaesēmus | quaesīvimus quaesiimus | quaesīverāmus quaesierāmus | quaesīverimus quaesierimus |
| 2nd pl. | quaesitis | quaesēbātis | quaesētis | quaesīvistis quaesiistis | quaesīverātis quaesierātis | quaesīveritis quaesieritis |
| 3rd pl. | quaesunt | quaesēbant | quaesent | quaesīvērunt quaesīvēre, quaesiērunt, quaesiēre | quaesīverant quaesierant | quaesīverint quaesierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | quaesam | quaeserem | quaesīverim quaesierim | quaesīvissem quaesiissem |
| 2nd sg. | quaesās | quaeserēs | quaesīverīs quaesierīs | quaesīvissēs quaesiissēs |
| 3rd sg. | quaesat | quaeseret | quaesīverit quaesierit | quaesīvisset quaesiisset |
| 1st pl. | quaesāmus | quaeserēmus | quaesīverīmus quaesierīmus | quaesīvissēmus quaesiissēmus |
| 2nd pl. | quaesātis | quaeserētis | quaesīverītis quaesierītis | quaesīvissētis quaesiissētis |
| 3rd pl. | quaesant | quaeserent | quaesīverint quaesierint | quaesīvissent quaesiissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | quaesor | quaesēbar | quaesar |
| 2nd sg. | quaeseris quaesere | quaesēbāris quaesēbāre | quaesēris quaesēre |
| 3rd sg. | quaesitur | quaesēbātur | quaesētur |
| 1st pl. | quaesimur | quaesēbāmur | quaesēmur |
| 2nd pl. | quaesiminī | quaesēbāminī | quaesēminī |
| 3rd pl. | quaesuntur | quaesēbantur | quaesentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | quaesar | quaeserer |
| 2nd sg. | quaesāris quaesāre | quaeserēris quaeserēre |
| 3rd sg. | quaesātur | quaeserētur |
| 1st pl. | quaesāmur | quaeserēmur |
| 2nd pl. | quaesāminī | quaeserēminī |
| 3rd pl. | quaesantur | quaeserentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | quaese | quaesere |
| pres. 2nd pl. | quaesite | quaesiminī |
| fut. 2nd sg. | quaesitō | quaesitor |
| fut. 3rd sg. | quaesitō | quaesitor |
| fut. 2nd pl. | quaesitōte | — |
| fut. 3rd pl. | quaesuntō | quaesuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | quaesere | quaesī |
| perfect infinitive | quaesīvisse quaesiisse | quaesītum esse |
| future infinitive | quaesītūrum esse | quaesītum īrī |
| present participle | quaesēns | — |
| perfect participle | — | quaesītus |
| future participle | quaesītūrus | quaesendus quaesundus |
gerundquaesendī, quaesendō, quaesendumsupinequaesītum, quaesītū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- quaesītor
- the examining judge.
quaeso, īvi or ĭi, 3, v. a. old form of quaero; root kis-; Sanscr. cish-, to hunt out.
I. To seek, to seek to obtain any thing (ante-class.):
quaeso, ut significat idem, quod rogo, ita quaesere ponitur ab antiquis pro quaerere, Fest. p. 258 Müll.: nautisque mari quaesentibus vitam, Enn. ap. Fest. l. l: quaese adveniente morbo nunc medicum tibi, Plaut. ap. Non. 44, 30. — II. To beg, pray, beseech, entreat (class.; mostly in first pers. sing.; syn.: rogo, oro, obsecro, peto, precor).
(a). With ut: Mars pater, te precor quaesoque, uti sies volens propitius mihi, etc., an ancient formula of prayer in Cato, R. R. 141, 2:
aliquem ut redeat, Plaut. Bacch. 2, 2, 1: te, Juppiter, quaeso, Amphitruoni ut semper iratus sies, id. Am. 3, 2, 52; id. Rud. 4, 7, 30; id. Trin. 1, 2, 52: deos, ut, Ter. Ad. 2, 4, 11; Naev. ap. Donat. ad Ter. Ad. 4, 1, 5: peto quaesoque, ut, etc., Cic. Fam. 5, 4, 2: quaeso, ut eum diem memoriae mandetis, id. Quint. 6, 24: a te quaeso et peto, ut, etc., id. Fam. 3, 2, 1: quaeso a vobis, ut, in hac causā, etc., id. Arch. 2, 3: quaeso, hercle, ut liceat, Ter. Eun. 3, 2, 13; Caecil. ap. Non. 154, 13; 515, 1: quaeso obtestorque, ne, Cic. Red. in Sen. 1, 1; Liv. 10, 13: id uti permittatis, quaesumus, id. 28, 39: precor quaesoque, ne, etc., id. 23, 9, 2. —(b). With simple subj.:
P. Decium quaeso mecum consulem faciatis, Liv. 10, 13.—(g). Absol. (thrown parenthetically into the sentence): quaeso, quaesumus, I (or we) pray, beg, beseech; freq. as a mere intensive expression, prithee:
quaeso, quotiens dicendumst tibi? Plaut. Most. 4, 2, 33: ubinam est, quaeso? Ter. Heaut. 3, 1, 21: bona verba, quaeso, id. And. 1, 2, 33: tu, quaeso, crebro ad me scribe, Cic. Att. 7, 10, 10: nunc eadem illa, quaeso, audite, Cic. Verr. 2, 4, 46, § 102: ipsum decretum, quaeso, cognoscite, id. Rosc. Am. 9, 25; id. Att. 7, 1, 2; 12, 29, 1; 12, 30, 2; 12, 35, 2; 12, 44, 3: hoc, quaeso, judices, diligenter attendite, id. Quint. 9, 2, 56; id. Mil. 9, 23; id. Att. 15, 8, 2: quid, quaeso, interest inter unum et plures, si, etc., id. Rep. 1, 39, 61: quamobrem aggredere, quaesumus, etc., id. Leg. 1, 2, 6: quaeso, etiamne tu has ineptias, I beseech you, for Heaven's sake, id. Fam. 3, 7, 5. — (d). With acc. of object sought:
non divom pacem votis adit ac prece quaesit, Lucr. 5, 1229.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
quaesō —, — (ere)
QVAES-.—Only 1st pers. indic. praes., sing. and plur, to beg, pray, beseech, entreat : quaeso, ut eum diem memoriae mandetis: quaeso a vobis, ut, in hac causā, etc.: id uti permittatis, quaesumus, L.: quaeso obtestorque, ne: Decium quaeso mecum consulem faciatis, L.: deos quaeso, ut istaec prohibeant, T.: te precor et quaeso, ut liceret, etc.: hoc quaeso, Svre, Ut, etc., T.—Parenthet., I beg, I pray, prithee, please : ubinam est, quaeso? prithee , T.: tu, quaeso, crebro ad me scribe: quam ob rem aggredere, quaesumus, etc.
Origins
Related to quaerō. Perhaps for *quaessō, desiderative formation with Proto-Indo-European *-(h₁)seti (as in vīsō).