noun · femininethird declension
quaesītiō
quaesītiō f (genitive quaesītiōnis)
Classical[kʷae̯ˈsiː.ti.oː]Ecclesiastical[kʷeˈs̬it.t͡si.o]
Meaning
- inquisition, investigation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | quaesītiō | quaesītiōnēs |
| genitive | quaesītiōnis | quaesītiōnum |
| dative | quaesītiōnī | quaesītiōnibus |
| accusative | quaesītiōnem | quaesītiōnēs |
| ablative | quaesītiōne | quaesītiōnibus |
| vocative | quaesītiō | quaesītiōnēs |
quaesītĭo, ōnis, f. quaero,
I. a seeking or searching after (post-Aug.).
I. In gen.:
Psyche quaesitioni Cupidinis intenta, populos circuibat, App. M. 5, p. 171, 8.—II. In partic., a questioning by torture, the question, inquisition:
cum postero ad quaesitionem retraheretur, proripuit se custodibus, Tac. A. 4, 45; Inscr. Bertol. Antiq. Aquilei. p. 300, n. 419.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
quaesītiō ōnis, f
QVAES-, an investigation, inquisition : ad quaestionem retrahere, Ta.
Origins
From quaerō + -tiō. Compare with earlier quaestiō.