verbfirst conjugation
quaeritō
quaeritō (present infinitive quaeritāre, perfect active quaeritāvī, supine quaeritātum)
Classical[ˈkʷae̯.rɪ.toː]Ecclesiastical[ˈkʷɛː.ri.to]
Meaning
- to seek, search, or look for earnestly
- to ask, inquire, or demand earnestly
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | quaeritō | quaeritābam | quaeritābō | quaeritāvī | quaeritāveram | quaeritāverō |
| 2nd sg. | quaeritās | quaeritābās | quaeritābis | quaeritāvistī | quaeritāverās | quaeritāveris |
| 3rd sg. | quaeritat | quaeritābat | quaeritābit | quaeritāvit | quaeritāverat | quaeritāverit |
| 1st pl. | quaeritāmus | quaeritābāmus | quaeritābimus | quaeritāvimus | quaeritāverāmus | quaeritāverimus |
| 2nd pl. | quaeritātis | quaeritābātis | quaeritābitis | quaeritāvistis | quaeritāverātis | quaeritāveritis |
| 3rd pl. | quaeritant | quaeritābant | quaeritābunt | quaeritāvērunt quaeritāvēre | quaeritāverant | quaeritāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | quaeritem | quaeritārem | quaeritāverim | quaeritāvissem |
| 2nd sg. | quaeritēs | quaeritārēs | quaeritāverīs | quaeritāvissēs |
| 3rd sg. | quaeritet | quaeritāret | quaeritāverit | quaeritāvisset |
| 1st pl. | quaeritēmus | quaeritārēmus | quaeritāverīmus | quaeritāvissēmus |
| 2nd pl. | quaeritētis | quaeritārētis | quaeritāverītis | quaeritāvissētis |
| 3rd pl. | quaeritent | quaeritārent | quaeritāverint | quaeritāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | quaeritor | quaeritābar | quaeritābor |
| 2nd sg. | quaeritāris quaeritāre | quaeritābāris quaeritābāre | quaeritāberis quaeritābere |
| 3rd sg. | quaeritātur | quaeritābātur | quaeritābitur |
| 1st pl. | quaeritāmur | quaeritābāmur | quaeritābimur |
| 2nd pl. | quaeritāminī | quaeritābāminī | quaeritābiminī |
| 3rd pl. | quaeritantur | quaeritābantur | quaeritābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | quaeriter | quaeritārer |
| 2nd sg. | quaeritēris quaeritēre | quaeritārēris quaeritārēre |
| 3rd sg. | quaeritētur | quaeritārētur |
| 1st pl. | quaeritēmur | quaeritārēmur |
| 2nd pl. | quaeritēminī | quaeritārēminī |
| 3rd pl. | quaeritentur | quaeritārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | quaeritā | quaeritāre |
| pres. 2nd pl. | quaeritāte | quaeritāminī |
| fut. 2nd sg. | quaeritātō | quaeritātor |
| fut. 3rd sg. | quaeritātō | quaeritātor |
| fut. 2nd pl. | quaeritātōte | — |
| fut. 3rd pl. | quaeritantō | quaeritantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | quaeritāre | quaeritārī |
| perfect infinitive | quaeritāvisse | quaeritātum esse |
| future infinitive | quaeritātūrum esse | quaeritātum īrī |
| present participle | quaeritāns | — |
| perfect participle | — | quaeritātus quaeritāta, quaeritātā, quaeritātae, quaeritātam, quaeritātārum, quaeritātās, quaeritātī, quaeritātōrum, quaeritātōs |
| future participle | quaeritātūrus quaeritātūra, quaeritātūrā, quaeritātūrae, quaeritātūram, quaeritātūrārum, quaeritātūrās, quaeritātūre, quaeritātūrī, quaeritātūrīs, quaeritātūrō, quaeritātūrōrum, quaeritātūrōs, quaeritātūrum | quaeritandus quaeritanda, quaeritandā, quaeritandae, quaeritandam, quaeritandārum, quaeritandās, quaeritande, quaeritandīs, quaeritandōrum, quaeritandōs |
gerundquaeritandī, quaeritandō, quaeritandumsupinequaeritātum, quaeritātū
quaerĭto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. quaero,
I. to seek, search, or look for earnestly (ante-class.).
I. In gen.:
hominem inter vivos quaeritamus mortuum, Plaut. Men. 2, 1, 15: defessus sum quaeritando, id. Am. 4, 1, 4; id. Cist. 4, 2, 19: aliquem mari terrāque, id. Poen. prol. 105: te ipsum, Ter. Ad. 2, 4, 2: hospitium ab aliquo, Plaut. Poen. 3, 3, 77: lanā ac telā victum, to earn, Ter. And. 1, 1, 48: multis languoribus peresus essem te quaeritando, Cat. 58, 15.—Prov.: hujus sermo haud cinerem quaeritat, needs no ashes, i. e. no polishing, Plaut. Mil. 4, 2, 10. — II. In partic., to ask, inquire, or demand earnestly, to wish to know exactly:
quid tu id quaeritas? Plaut. Rud. 1, 2, 22; id. Cist. 4, 2, 57; Ter. Eun. 3, 3, 17.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
quaeritō —, —, āre, freq.
quaero, to seek earnestly, ask persistently : haec quor quaeritet? T.: lanā ac telā victum quaeritans, earning , T.
Origins
Frequentative verb from quaerō.