LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

pultō

pultō (present infinitive pultāre, perfect active pultāvī, supine pultātum)
Classical[ˈpʊɫ.toː]Ecclesiastical[ˈpul.to]

Meaning

  1. to beat, strike, knock (at a door)
    Comēsse pānem trīs pedēs lātum potes, forēs pultāre nescīs.Thou art able to eat up a loaf three feet broad, (but) knowest not how to knock on a door.c. 190 BCE, Plautus, Bacchides 4.1.8–9

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.pultōpultābampultābōpultāvīpultāverampultāverō
2nd sg.pultāspultābāspultābispultāvistīpultāverāspultāveris
3rd sg.pultatpultābatpultābitpultāvitpultāveratpultāverit
1st pl.pultāmuspultābāmuspultābimuspultāvimuspultāverāmuspultāverimus
2nd pl.pultātispultābātispultābitispultāvistispultāverātispultāveritis
3rd pl.pultantpultābantpultābuntpultāvērunt
pultāvēre
pultāverantpultāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.pultempultārempultāverimpultāvissem
2nd sg.pultēspultārēspultāverīspultāvissēs
3rd sg.pultetpultāretpultāveritpultāvisset
1st pl.pultēmuspultārēmuspultāverīmuspultāvissēmus
2nd pl.pultētispultārētispultāverītispultāvissētis
3rd pl.pultentpultārentpultāverintpultāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.pultorpultābarpultābor
2nd sg.pultāris
pultāre
pultābāris
pultābāre
pultāberis
pultābere
3rd sg.pultāturpultābāturpultābitur
1st pl.pultāmurpultābāmurpultābimur
2nd pl.pultāminīpultābāminīpultābiminī
3rd pl.pultanturpultābanturpultābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.pulterpultārer
2nd sg.pultēris
pultēre
pultārēris
pultārēre
3rd sg.pultēturpultārētur
1st pl.pultēmurpultārēmur
2nd pl.pultēminīpultārēminī
3rd pl.pultenturpultārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.pultāpultāre
pres. 2nd pl.pultātepultāminī
fut. 2nd sg.pultātōpultātor
fut. 3rd sg.pultātōpultātor
fut. 2nd pl.pultātōte—
fut. 3rd pl.pultantōpultantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivepultārepultārī
perfect infinitivepultāvissepultātum esse
future infinitivepultātūrum essepultātum īrī
present participlepultāns—
perfect participle—pultātus
future participlepultātūruspultandus
gerundpultandī, pultandō, pultandumsupinepultātum, pultātū

pulto, āre, v. freq. a. collat. form of pulso, from pello,
I. to beat, strike, knock (ante-class.; cf. Quint. 1, 4, 14): pectus digitis pultat, Plaut. Mil. 2, 2, 47: ostium, Ter. Ad. 4, 5, 3: fores, id. Heaut. 2, 3, 34: januam, Plaut. Poen. 3, 4, 30: aedes, id. Most. 2, 1, 56.—Absol., of knocking at the door, Plaut. As. 2, 3, 2: placide, id. Men. 1, 2, 65: pedibus, id. Most. 1, 2, 23.
Pulto, ōnis, m.,
I. a Roman surname, Val. Max. 5, 4 ext. 7.

Origins

From pellō + -tō (frequentative suffix), this derivative of pellō shows the expected supine stem from Proto-Italic *pelno (also seen in Venetan poltos), compare later pulsō.

In English words that came into English from pultō

  • pelt*pultiare

Quick answers

What does pultō mean in Latin?
pultō, a verb, means “to beat, strike, knock (at a door)”.
What are the principal parts of pultō?
pultō, pultāre, pultāvī, pultātum (first conjugation).
How do you pronounce pultō?
In classical Latin, [ˈpʊɫ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈpul.to].