adverb
prūdenter
prūdenter (comparative prūdentius, superlative prūdentissimē)
Meaning
- wisely, prudently
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prūdenter adv. with comp. and sup.
prudens, sagaciously, intelligently, discreetly, circumspectly, learnedly, prudently : res attendere, S.: facere: disputavit multa: quaestio non satis prudenter constituta: belli administrationem prudentius quam imperator coniecturā adsequi: prudentissime defendere.
Origins
Proto-Indo-European *-teros? Latin -ter Latin prūdenter From prūdēns + -ter.