LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

prosperō

prosperō (present infinitive prosperāre, perfect active prosperāvī, supine prosperātum)
Classical[ˈprɔs.pɛ.roː]Ecclesiastical[ˈprɔs.pe.ro]

Meaning

  1. to further (cause to succeed)
  2. to propitiate

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.prosperōprosperābamprosperābōprosperāvīprosperāveramprosperāverō
prosperārō
2nd sg.prosperāsprosperābāsprosperābisprosperāvistī
prosperāstī
prosperāverās
prosperārās
prosperāveris
3rd sg.prosperatprosperābatprosperābitprosperāvitprosperāverat
prosperārat
prosperāverit
prosperārit
1st pl.prosperāmusprosperābāmusprosperābimusprosperāvimusprosperāverāmusprosperāverimus
prosperārimus
2nd pl.prosperātisprosperābātisprosperābitisprosperāvistis
prosperāstis
prosperāverātis
prosperārātis
prosperāveritis
prosperāritis
3rd pl.prosperantprosperābantprosperābuntprosperāvērunt
prosperāvēre, prosperārunt
prosperāverant
prosperārant
prosperāverint
prosperārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.prosperemprosperāremprosperāverim
prosperārim
prosperāvissem
prosperāssem
2nd sg.prosperēsprosperārēsprosperāverīsprosperāvissēs
prosperāssēs
3rd sg.prosperetprosperāretprosperāverit
prosperārit
prosperāvisset
prosperāsset
1st pl.prosperēmusprosperārēmusprosperāverīmus
prosperārīmus
prosperāvissēmus
prosperāssēmus
2nd pl.prosperētisprosperārētisprosperāverītis
prosperārītis
prosperāvissētis
prosperāssētis
3rd pl.prosperentprosperārentprosperāverint
prosperārint
prosperāvissent
prosperāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.prosperorprosperābarprosperābor
2nd sg.prosperāris
prosperāre
prosperābāris
prosperābāre
prosperāberis
prosperābere
3rd sg.prosperāturprosperābāturprosperābitur
1st pl.prosperāmurprosperābāmurprosperābimur
2nd pl.prosperāminīprosperābāminīprosperābiminī
3rd pl.prosperanturprosperābanturprosperābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.prospererprosperārer
2nd sg.prosperēris
prosperēre
prosperārēris
prosperārēre
3rd sg.prosperēturprosperārētur
1st pl.prosperēmurprosperārēmur
2nd pl.prosperēminīprosperārēminī
3rd pl.prosperenturprosperārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.prosperāprosperāre
pres. 2nd pl.prosperāteprosperāminī
fut. 2nd sg.prosperātōprosperātor
fut. 3rd sg.prosperātōprosperātor
fut. 2nd pl.prosperātōte—
fut. 3rd pl.prosperantōprosperantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprosperāreprosperārī
perfect infinitiveprosperāvisse
prosperāsse
prosperātum esse
future infinitiveprosperātūrum esseprosperātum īrī
present participleprosperāns—
perfect participle—prosperātus
prosperāta, prosperātā, prosperātae, prosperātam, prosperātārum, prosperātās, prosperātī, prosperātōrum, prosperātōs
future participleprosperātūrus
prosperātūra, prosperātūrā, prosperātūrae, prosperātūram, prosperātūrārum, prosperātūrās, prosperātūre, prosperātūrī, prosperātūrīs, prosperātūrō, prosperātūrōrum, prosperātūrōs, prosperātūrum
prosperandus
prosperanda, prosperandā, prosperandae, prosperandam, prosperandārum, prosperandās, prosperande, prosperandīs, prosperandōrum, prosperandōs
gerundprosperandī, prosperandō, prosperandumsupineprosperātum, prosperātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

bona (firma, prospera) valetudine esse or uti (vid. sect. VI. 8., note uti...)
to enjoy good health.
fortunae favore or prospero flatu fortunae uti (vid. sect. VI. 8., note uti...)
to be favoured by Fortune; to bask in Fortune's smiles.

prospĕro, āvi, ātum, 1, v. a. prosper.
I. To cause a thing to succeed, to render fortunate or happy, to prosper (syn. secundo; not in Cic.): vos precor, uti populo Romano Quiritium vim victoriamque prosperetis, an old form of prayer in Liv. 8, 9, 7: ut consilia sua reipublicae prosperarent, Tac. A. 3, 56: deos precatus, ut coepta prosperarent, id. H. 4, 53; cf.: patrum decreta, Hor. C. S. 18: hanc tibi veniam prospero, i. e. make you happy with, etc., Plaut. Cas. 5, 4, 26: prosperata felicitas, desired happiness, Tert. Apol. 6: mala averruncare, bona prosperare, App. de Deo Socr. 16, p. 51.—Absol.: amico meo prosperabo, will make my friend happy, Plaut. Pers. 2, 3, 11: non prosperantibus avibus, the birds not giving favorable omens, Val. Max. 7, 2, 5.—With inf.: qui prosperavit mundari locum, Vulg. 2 Macc. 10, 7.—Pass.: via impiorum prosperatur, Vulg. Jer. 12, 1.—
II. To render favorable or propitious, to propitiate (post-class.): prosperatus deus, Prud. στεφ. 10, 365: o Domine, bene prosperare, Vulg. Psa. 117 (118), 25.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin prosperō From prosperus + -ō.

Descendants
  • Catalanprosperar
  • Italianprosperare
  • Occitanprosperar
  • Frenchprospérerfrom Old French prosperer
  • Romanianprosperafrom Old French prosperer
  • Englishprosperfrom Old French prosperer
  • Portugueseprosperar
  • Spanishprosperar
  • Galicianprosperar
  • Polishprosperować

In English words that came into English from prosperō

  • prosperousprosperō
  • prosperprosperō

Quick answers

What does prosperō mean in Latin?
prosperō, a verb, means “to further (cause to succeed); to propitiate”.
What are the principal parts of prosperō?
prosperō, prosperāre, prosperāvī, prosperātum (first conjugation).
How do you pronounce prosperō?
In classical Latin, [ˈprɔs.pɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɔs.pe.ro].