LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

prōscrībō

prōscrībō (present infinitive prōscrībere, perfect active prōscrīpsī, supine prōscrīptum)
Classical[proːsˈkriː.boː]Ecclesiastical[prosˈkriː.bo]

Meaning

  1. to advertise, proclaim
  2. to publish
  3. to proscribe, ban
  4. to outlaw, banish

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.prōscrībōprōscrībēbamprōscrībamprōscrīpsīprōscrīpseramprōscrīpserō
2nd sg.prōscrībisprōscrībēbāsprōscrībēsprōscrīpsistīprōscrīpserāsprōscrīpseris
3rd sg.prōscrībitprōscrībēbatprōscrībetprōscrīpsitprōscrīpseratprōscrīpserit
1st pl.prōscrībimusprōscrībēbāmusprōscrībēmusprōscrīpsimusprōscrīpserāmusprōscrīpserimus
2nd pl.prōscrībitisprōscrībēbātisprōscrībētisprōscrīpsistisprōscrīpserātisprōscrīpseritis
3rd pl.prōscrībuntprōscrībēbantprōscrībentprōscrīpsērunt
prōscrīpsēre
prōscrīpserantprōscrīpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.prōscrībamprōscrīberemprōscrīpserimprōscrīpsissem
2nd sg.prōscrībāsprōscrīberēsprōscrīpserīsprōscrīpsissēs
3rd sg.prōscrībatprōscrīberetprōscrīpseritprōscrīpsisset
1st pl.prōscrībāmusprōscrīberēmusprōscrīpserīmusprōscrīpsissēmus
2nd pl.prōscrībātisprōscrīberētisprōscrīpserītisprōscrīpsissētis
3rd pl.prōscrībantprōscrīberentprōscrīpserintprōscrīpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.prōscrīborprōscrībēbarprōscrībar
2nd sg.prōscrīberis
prōscrībere
prōscrībēbāris
prōscrībēbāre
prōscrībēris
prōscrībēre
3rd sg.prōscrībiturprōscrībēbāturprōscrībētur
1st pl.prōscrībimurprōscrībēbāmurprōscrībēmur
2nd pl.prōscrībiminīprōscrībēbāminīprōscrībēminī
3rd pl.prōscrībunturprōscrībēbanturprōscrībentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.prōscrībarprōscrīberer
2nd sg.prōscrībāris
prōscrībāre
prōscrīberēris
prōscrīberēre
3rd sg.prōscrībāturprōscrīberētur
1st pl.prōscrībāmurprōscrīberēmur
2nd pl.prōscrībāminīprōscrīberēminī
3rd pl.prōscrībanturprōscrīberentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.prōscrībeprōscrībere
pres. 2nd pl.prōscrībiteprōscrībiminī
fut. 2nd sg.prōscrībitōprōscrībitor
fut. 3rd sg.prōscrībitōprōscrībitor
fut. 2nd pl.prōscrībitōte—
fut. 3rd pl.prōscrībuntōprōscrībuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprōscrībereprōscrībī
perfect infinitiveprōscrīpsisseprōscrīptum esse
future infinitiveprōscrīptūrum esseprōscrīptum īrī
present participleprōscrībēns—
perfect participle—prōscrīptus
prōscrīpta, prōscrīptā, prōscrīptae, prōscrīptam, prōscrīptārum, prōscrīptās, prōscrīpte, prōscrīptī, prōscrīptīs, prōscrīptō, prōscrīptōrum, prōscrīptōs
future participleprōscrīptūrus
prōscrīptūra, prōscrīptūrā, prōscrīptūrae, prōscrīptūram, prōscrīptūrārum, prōscrīptūrās, prōscrīptūre, prōscrīptūrī, prōscrīptūrīs, prōscrīptūrō, prōscrīptūrōrum, prōscrīptūrōs, prōscrīptūrum
prōscrībendus
prōscrībundus, prōscrībenda, prōscrībendā, prōscrībendae, prōscrībendam, prōscrībendārum, prōscrībendās, prōscrībende, prōscrībendīs, prōscrībendōrum, prōscrībendōs
gerundprōscrībendī, prōscrībendō, prōscrībendumsupineprōscrīptum, prōscrīptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

e proscriptorum numero eximere aliquem
to erase a person's name from the list of the proscribed.
proscribere aliquem or alicuius possessiones
to proscribe a person, declare him an outlaw.
in proscriptorum numerum referre aliquem (Rosc. Am. 11. 32)
to place a person's name on the list of the proscribed.

prō-scrībo, psi, ptum, 3, v. a.,
I. to write before or in front of, to write over or upon, to inscribe.
I. In gen. (post-Aug.): vultus voluntariā poenarum lege proscripti, written over, inscribed, Petr. 107.—
II. In partic.
A. To publish any thing by writing (freq. and class.): ut quo die esse oporteret idus Januarias, eo die Calendas Martias proscriberet, Cic. Verr. 2, 2, 52, § 129: quam (legem) non is promulgavit, quo nomine proscriptam videtis, id. ib. 2, 5, 69, § 177: non proscriptā neque edictā die, id. ib. 1, 54, 141: venationem, id. Att. 16, 4, 1: leges, Tac. A. 13, 51: versiculos per vias, Gell. 15, 4, 3.—
(b). With obj.-clause: senatum Calendis velle se frequentem adesse, etiam Formiis proscribi jussit, Cic. Att. 9, 17, 1: proscribit se auctionem esse facturum, id. Quint. 4, 15; cf. Suet. Caes. 49.—
B. To offer in writing any thing for sale, lease, or hire, or as to be sold by auction, to post up, advertise: proscribere palam sic accipimus, claris litteris, ut, etc., Dig. 14, 3, 11: Racilius tabulam proscripsit, se familiam Catonianam venditurum, Cic. Q. Fr. 2, 6, 5: Claudius proscripsit insulam, vendidit, id. Off. 3, 16, 65.—
C. To publish a person as having forfeited his property, to punish with confiscation, to confiscate one's property (cf. publico): quaero enim, quid sit aliud proscribere. Velitis, jubeatis, ut M. Tullius in civitate ne sit, bonaque ejus ut mea sint, Cic. Dom. 17, 43: Pompeium, to confiscate the estates gained by him, id. Agr. 2, 36, 99: vicinos, to confiscate the lands of one's neighbors, id. ib. 3, 4, 14: possessiones, id. ib.: bona, Plin. Ep. 8, 18, 5.—
D. To proscribe, outlaw one, by hanging up a tablet with his name and sentence of outlawry, confiscation of goods, etc.: posteaquam victoria constituta est, cum proscriberentur homines, qui adversarii fuisse putabantur, Cic. Rosc. Am. 6, 16: victoriā Sullae parentes, Sall. C. 37, 9: modus proscribendi, Suet. Aug. 27.—Hence, P. a., as subst.: prōscriptus, i, an outlaw, one proscribed: contra legem Corneliam, quae proscriptum juvari vetat, Cic. Verr. 2, 1, 47, § 123: proscriptorum liberos honores petere puduit, Plin. 7, 30, 31, § 117: in proscriptorum numero esse, Sall. C. 51, 33: bona proscriptorum, id. H. 1, 31 Dietsch.—
2. Trop.: cujus pudoris dignitas in concione proscripta sit, has been brought into ill repute, rendered suspected, Petr. 106.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-der.?
  2. Proto-Indo-European*per-der.?
  3. Proto-Indo-European*pér
  4. Proto-Indo-European*pró
  5. Proto-Indo-European*pro-
  6. Proto-Italic*pro-
  7. Latinprōscrībō

Proto-Indo-European *(s)ker-? Proto-Indo-European *(s)kreybʰ- Proto-Indo-European *(s)kréybʰeti Proto-Italic *skreiβō Latin scrībō Latin prōscrībō From prō- + scrībō (“write”).

Descendants
  • Englishproscribe
  • Frenchproscrire
  • Italianproscrivere
  • Portugueseproscrever
  • Romanianproscrie
  • Spanishproscribir

In English words that came into English from prōscrībō

  • proscribeprōscrībō
  • proscriptionprōscrīptiō

Quick answers

What does prōscrībō mean in Latin?
prōscrībō, a verb, means “to advertise, proclaim; to publish; to proscribe, ban”.
What are the principal parts of prōscrībō?
prōscrībō, prōscrībere, prōscrīpsī, prōscrīptum (third conjugation).
How do you pronounce prōscrībō?
In classical Latin, [proːsˈkriː.boː]; in ecclesiastical (church) Latin, [prosˈkriː.bo].
Where does prōscrībō come from?
Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *pér → Proto-Indo-European *pró → Proto-Indo-European *pro- → Proto-Italic *pro- → Latin prōscrībō.