verbthird conjugation
prōscindō
prōscindō (present infinitive prōscindere, perfect active prōscidī, supine prōscissum)
Classical[proːsˈkɪn.doː]Ecclesiastical[proʃˈʃin.do]
Meaning
- to tear open in front, rend, split, cleave, cut up
- to plough or break up the land
- to cut through, cleave, furrow
- figurativelyto censure, castigate, revile, defame, satirize
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōscindō | prōscindēbam | prōscindam | prōscidī | prōscideram | prōsciderō |
| 2nd sg. | prōscindis | prōscindēbās | prōscindēs | prōscidistī | prōsciderās | prōscideris |
| 3rd sg. | prōscindit | prōscindēbat | prōscindet | prōscidit | prōsciderat | prōsciderit |
| 1st pl. | prōscindimus | prōscindēbāmus | prōscindēmus | prōscidimus | prōsciderāmus | prōsciderimus |
| 2nd pl. | prōscinditis | prōscindēbātis | prōscindētis | prōscidistis | prōsciderātis | prōscideritis |
| 3rd pl. | prōscindunt | prōscindēbant | prōscindent | prōscidērunt prōscidēre | prōsciderant | prōsciderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōscindam | prōscinderem | prōsciderim | prōscidissem |
| 2nd sg. | prōscindās | prōscinderēs | prōsciderīs | prōscidissēs |
| 3rd sg. | prōscindat | prōscinderet | prōsciderit | prōscidisset |
| 1st pl. | prōscindāmus | prōscinderēmus | prōsciderīmus | prōscidissēmus |
| 2nd pl. | prōscindātis | prōscinderētis | prōsciderītis | prōscidissētis |
| 3rd pl. | prōscindant | prōscinderent | prōsciderint | prōscidissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | prōscindor | prōscindēbar | prōscindar |
| 2nd sg. | prōscinderis prōscindere | prōscindēbāris prōscindēbāre | prōscindēris prōscindēre |
| 3rd sg. | prōscinditur | prōscindēbātur | prōscindētur |
| 1st pl. | prōscindimur | prōscindēbāmur | prōscindēmur |
| 2nd pl. | prōscindiminī | prōscindēbāminī | prōscindēminī |
| 3rd pl. | prōscinduntur | prōscindēbantur | prōscindentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | prōscindar | prōscinderer |
| 2nd sg. | prōscindāris prōscindāre | prōscinderēris prōscinderēre |
| 3rd sg. | prōscindātur | prōscinderētur |
| 1st pl. | prōscindāmur | prōscinderēmur |
| 2nd pl. | prōscindāminī | prōscinderēminī |
| 3rd pl. | prōscindantur | prōscinderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | prōscinde | prōscindere |
| pres. 2nd pl. | prōscindite | prōscindiminī |
| fut. 2nd sg. | prōscinditō | prōscinditor |
| fut. 3rd sg. | prōscinditō | prōscinditor |
| fut. 2nd pl. | prōscinditōte | — |
| fut. 3rd pl. | prōscinduntō | prōscinduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | prōscindere | prōscindī |
| perfect infinitive | prōscidisse | prōscissum esse |
| future infinitive | prōscissūrum esse | prōscissum īrī |
| present participle | prōscindēns | — |
| perfect participle | — | prōscissus prōscissa, prōscissā, prōscissae, prōscissam, prōscissārum, prōscissās, prōscisse, prōscissī, prōscissīs, prōscissō, prōscissōrum, prōscissōs |
| future participle | prōscissūrus prōscissūra, prōscissūrā, prōscissūrae, prōscissūram, prōscissūrārum, prōscissūrās, prōscissūre, prōscissūrī, prōscissūrīs, prōscissūrō, prōscissūrōrum, prōscissūrōs, prōscissūrum | prōscindendus prōscindundus, prōscindenda, prōscindendā, prōscindendae, prōscindendam, prōscindendārum, prōscindendās, prōscindende, prōscindendīs, prōscindendōrum, prōscindendōs |
gerundprōscindendī, prōscindendō, prōscindendumsupineprōscissum, prōscissū
prō-scindo, scĭdi, scissum, 3, v. a.,
I. to tear open in front, to rend, split, cleave, cut up, cut in pieces (poet. and in post-Aug. prose).
I. Lit.
A. In gen.:
ferro proscindere quercum, Luc. 3, 434: piscem, App. Mag. p. 300, 18 and 20: spumanti Rhodanus proscindens gurgite campos, Sil. 3, 449: vulnere pectus, Stat. Th. 10, 439: fulgure terram, Just. 44, 3, 6.—B. In partic., in agriculture, of the first ploughing, to break up the land: rursum terram cum primum arant, proscindere appellant; cum iterum, offringere dicunt, quod primā aratione glebae grandes solent excitari. Varr. R. R. 1, 29, 2; 1, 27, 2:
terram transversis adversisque sulcis, Col. 3, 13, 4: priusquam ares, proscindito, Cato ap. Plin. 18, 19, 49, § 176: bubulcum autem per proscissum ingredi oportet, the trench, furrow, Col. 2, 2, 25; 3, 13, 4; 11, 2, 32.—Poet., in gen., for arare, to plough: rorulentas terras, Att. ap. Non. p. 395, 22 (Trag. Rel. v. 496 Rib.): validis terram proscinde juvencis, Verg. G. 2, 237: terram pressis aratris, Lucr. 5, 209: ferro campum, Ov. M. 7, 119.—2. Transf., to cut through, to cleave, furrow (poet.): rostro ventosum aequor. Cat. 64, 12:
remo stagna, Sil. 8, 603.—II. Trop., to cut up with words, to censure, satirize, revile, defame:
aliquem, Ov. P. 4, 16, 47: equestrem ordinem, Suet. Calig. 30: aliquem foedissimo convicio, id. Aug. 13: carminibus proscissus, Plin. 36, 6, 7, § 48: aliquem famoso carmine, Suet. Vit. Luc.; Val. Max. 5, 3, 3; 8, 5, 2.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
prō-scindō —, —, ere,
to plough, break up: terram iuvencis, V.: ferro campum, O.—Fig., to satirize, revile, defame: summotum (me) patriā, O.
Origins
From prō- + scindō.