LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

prōrumpō

prōrumpō (present infinitive prōrumpere, perfect active prōrūpī, supine prōruptum)
Classical[proːˈrʊm.poː]Ecclesiastical[proˈrum.po]

Meaning

  1. to break or burst forth or out

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.prōrumpōprōrumpēbamprōrumpamprōrūpīprōrūperamprōrūperō
2nd sg.prōrumpisprōrumpēbāsprōrumpēsprōrūpistīprōrūperāsprōrūperis
3rd sg.prōrumpitprōrumpēbatprōrumpetprōrūpitprōrūperatprōrūperit
1st pl.prōrumpimusprōrumpēbāmusprōrumpēmusprōrūpimusprōrūperāmusprōrūperimus
2nd pl.prōrumpitisprōrumpēbātisprōrumpētisprōrūpistisprōrūperātisprōrūperitis
3rd pl.prōrumpuntprōrumpēbantprōrumpentprōrūpērunt
prōrūpēre
prōrūperantprōrūperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.prōrumpamprōrumperemprōrūperimprōrūpissem
2nd sg.prōrumpāsprōrumperēsprōrūperīsprōrūpissēs
3rd sg.prōrumpatprōrumperetprōrūperitprōrūpisset
1st pl.prōrumpāmusprōrumperēmusprōrūperīmusprōrūpissēmus
2nd pl.prōrumpātisprōrumperētisprōrūperītisprōrūpissētis
3rd pl.prōrumpantprōrumperentprōrūperintprōrūpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.prōrumporprōrumpēbarprōrumpar
2nd sg.prōrumperis
prōrumpere
prōrumpēbāris
prōrumpēbāre
prōrumpēris
prōrumpēre
3rd sg.prōrumpiturprōrumpēbāturprōrumpētur
1st pl.prōrumpimurprōrumpēbāmurprōrumpēmur
2nd pl.prōrumpiminīprōrumpēbāminīprōrumpēminī
3rd pl.prōrumpunturprōrumpēbanturprōrumpentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.prōrumparprōrumperer
2nd sg.prōrumpāris
prōrumpāre
prōrumperēris
prōrumperēre
3rd sg.prōrumpāturprōrumperētur
1st pl.prōrumpāmurprōrumperēmur
2nd pl.prōrumpāminīprōrumperēminī
3rd pl.prōrumpanturprōrumperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.prōrumpeprōrumpere
pres. 2nd pl.prōrumpiteprōrumpiminī
fut. 2nd sg.prōrumpitōprōrumpitor
fut. 3rd sg.prōrumpitōprōrumpitor
fut. 2nd pl.prōrumpitōte—
fut. 3rd pl.prōrumpuntōprōrumpuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprōrumpereprōrumpī
perfect infinitiveprōrūpisseprōruptum esse
future infinitiveprōruptūrum esseprōruptum īrī
present participleprōrumpēns—
perfect participle—prōruptus
prōrupta, prōruptā, prōruptae, prōruptam, prōruptārum, prōruptās, prōrupte, prōruptī, prōruptīs, prōruptō, prōruptōrum, prōruptōs
future participleprōruptūrus
prōruptūra, prōruptūrā, prōruptūrae, prōruptūram, prōruptūrārum, prōruptūrās, prōruptūre, prōruptūrī, prōruptūrīs, prōruptūrō, prōruptūrōrum, prōruptūrōs, prōruptūrum
prōrumpendus
prōrumpundus, prōrumpenda, prōrumpendā, prōrumpendae, prōrumpendam, prōrumpendārum, prōrumpendās, prōrumpende, prōrumpendīs, prōrumpendōrum, prōrumpendōs
gerundprōrumpendī, prōrumpendō, prōrumpendumsupineprōruptum, prōruptū

prō-rumpo, rūpi, ruptum, 3, v. a. and n.
I. Act., to thrust or cast forth, to cause to break, burst, or rush forth, to send forth: (Aetna) atram prorumpit ad aethera nubem, Verg. A. 3, 572: proruptus pons, broken down, Tac. H. 1, 86 (al. proruto).—With se, to burst forth, dash forth: cerva in fugam sese prorupit, Gell. 15, 22, 6.—Mid.: prorumpi, to rush or burst forth: hinc prorumpitur in mare venti vis, Lucr. 6, 436: mare proruptum, Verg. A. 1, 246: proruptum exundat pelagus, Sil. 3, 51: proruptus corpore sudor, Verg. A. 7, 459: prorupto sanguine, Stat. Th. 2, 626.—
II. Neutr., to rush or break forth, to burst out.
A. Lit.: per medios audacissime proruperunt, Caes. B. G. 5, 15: in hostes, Verg. A. 10, 379: obsessi omnibus portis prorumpunt, Tac. H. 4, 34. —
2. Transf., of things, to break out, break or burst forth, make its appearance: cum diu cohibitae lacrimae prorumperent, Plin. Ep. 3, 16, 5: vis morbi in unum intestinum prorupit, Nep. Att. 21, 3: incendium proruperat, a fire had broken out, Tac. A. 15, 40: stercora, Vulg. Judic. 3, 22: prorumpit in auras vox, Sil. 3, 699: nihil prorupit, quo conjuratio intellegeretur, became known, Tac. H. 4, 55.—
B. Trop., to break out, burst forth: illa pestis prorumpet, Cic. Mur. 39, 85: eo prorumpere hominum cupiditatem, ut, etc., id. Rosc. Am. 5, 12: in bellum, to break out, Just. 24, 1, 1: in scelera ac dedecora, Tac. A. 6, 51: ad minas, to break out into threats, id. ib. 11, 35: ad quod victo silentio prorupit reus, at which he broke silence and burst forth, id. ib. 11, 2; 12, 54; 13, 12.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-der.?
  2. Proto-Indo-European*per-der.?
  3. Proto-Indo-European*pér
  4. Proto-Indo-European*pró
  5. Proto-Indo-European*pro-
  6. Proto-Italic*pro-
  7. Latinprōrumpō

Proto-Indo-European *Hrew-? Proto-Indo-European *Hrewp- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *Hrunépti Latin rumpo Latin prōrumpō From pro- + rumpo.

Descendants
  • Catalanprorrompre
  • Englishprorupt
  • Frenchprorompre
  • Italianprorompere
  • Portugueseprorromper
  • Romanianprorupe
  • Spanishprorrumpir
  • Galicianprorromper

In English words that came into English from prōrumpō

  • proruptionproruptio

Quick answers

What does prōrumpō mean in Latin?
prōrumpō, a verb, means “to break or burst forth or out”.
What are the principal parts of prōrumpō?
prōrumpō, prōrumpere, prōrūpī, prōruptum (third conjugation).
How do you pronounce prōrumpō?
In classical Latin, [proːˈrʊm.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [proˈrum.po].
Where does prōrumpō come from?
Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *pér → Proto-Indo-European *pró → Proto-Indo-European *pro- → Proto-Italic *pro- → Latin prōrumpō.