noun · neutersecond declension
prōpudium
prōpudium n (genitive prōpudiī or prōpudī)
Meaning
- A shameful act
- A shameful person; wretch, villain
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prōpudium | prōpudia |
| genitive | prōpudiī prōpudī | prōpudiōrum |
| dative | prōpudiō | prōpudiīs |
| accusative | prōpudium | prōpudia |
| ablative | prōpudiō | prōpudiīs |
| vocative | prōpudium | prōpudia |
prō^pŭdĭum, ĭi, n. pro-pudet.
I. A shameful or infamous action (ante-class. and post-Aug.):
propudium dicebant, cum maledicto nudare turpitudinem volebant, quasi porro pudendum. Quidam propudium putant dici, a quo pudor et pudicitia procul sint, Fest. p. 227 Müll.: propudii aliquem insimulare, Plaut. Mil. 2, 4, 11.—In plur.: hoc cinere poto propudia virorum inhiberi, Plin. 28, 8, 32, § 122.—II. Transf., concr., a shameful person, vile wretch, a rascal, villain, a term of abuse (class.):
quid ais, propudium? Plaut. Curc. 1, 3, 34; id. Bacch. 4, 1, 7; cf. id. Poen. 1, 2, 60: propudium illud et portentum L. Antonius, Cic. Phil. 14, 3, 8; App M. 8, p. 215, 15.prō^pŭdĭum, a dub. reading:
I.
moraris tanquam propudium ignores, Petr. 99; perh. a signal to set sail (Bücheler), or a vulgar form for propediem.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
propudium ī, n
pro+4 PV-, a shameful act (old); hence, of a person, a scandal, a vile wretch : illud Antonius.
Origins
- Proto-Indo-European*per-der.?
- Proto-Indo-European*per-der.?
- Proto-Indo-European*pér
- Latinprōpudium
Proto-Indo-European *próder. Proto-Italic *prō Latin prō Latin pudet Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -iusnom. Latin -ium Latin prōpudium From prō + pudet + -ium.