noun · masculinesecond declension
proprietārius1
proprietārius m (genitive proprietāriī or proprietārī)
Classical[prɔ.pri.ɛˈtaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[pro.pri.eˈtaː.ri.us]
Meaning
- Late Latinowner
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | proprietārius | proprietāriī |
| genitive | proprietāriī proprietārī | proprietāriōrum |
| dative | proprietāriō | proprietāriīs |
| accusative | proprietārium | proprietāriōs |
| ablative | proprietāriō | proprietāriīs |
| vocative | proprietārie | proprietāriī |
proprĭĕtārĭus, ii, m. proprietas,
I. an owner, proprietor (post-class.), Dig. 7, 1, 15 et saep.—As adj.:
proprietaria res, belonging to one as his property, proprietary, Paul. Sent. 5, 7, 3.Origins
From proprietās + -ārius.
Descendants
- Frenchpropriétaire
In English words that came into English from proprietārius
- proprietaryproprietārius