noun · neuterthird declension
prōnōmen
prōnōmen n (genitive prōnōminis)
Classical[proːˈnoː.mɛn]Ecclesiastical[proˈnɔː.men]
Meaning
- pronoun
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prōnōmen | prōnōmina |
| genitive | prōnōminis | prōnōminum |
| dative | prōnōminī | prōnōminibus |
| accusative | prōnōmen | prōnōmina |
| ablative | prōnōmine | prōnōminibus |
| vocative | prōnōmen | prōnōmina |
prō-nōmen, ĭnis, n.;
I.
in gram., a pronoun, Varr. L. L. 8, § 45 Müll.; Quint. 1, 4, 19; 1, 5, 47; 26; 11, 3, 87 et saep.Origins
From prō (“instead of”) + nōmen (“name; in grammar: noun (sensu lato)”), a calque of Ancient Greek ἀντωνυμία (antōnumía).
Descendants
- Catalanpronom
- Frenchpronom
- Romanianpronumefrom French pronom
- Italianpronome
- Portuguesepronome
- Spanishpronombre
- Englishpronoun
In English words that came into English from prōnōmen
- pronounprōnōmen
- pronominalprōnōminālis