LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

prōmō

prōmō (present infinitive prōmere, perfect active prōmpsī, supine prōmptum)
Classical[ˈproː.moː]Ecclesiastical[ˈprɔː.mo]

Meaning

  1. to take or bring out or forth, produce, bring to light

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.prōmōprōmēbamprōmamprōmpsīprōmpseramprōmpserō
2nd sg.prōmisprōmēbāsprōmēsprōmpsistīprōmpserāsprōmpseris
3rd sg.prōmitprōmēbatprōmetprōmpsitprōmpseratprōmpserit
1st pl.prōmimusprōmēbāmusprōmēmusprōmpsimusprōmpserāmusprōmpserimus
2nd pl.prōmitisprōmēbātisprōmētisprōmpsistisprōmpserātisprōmpseritis
3rd pl.prōmuntprōmēbantprōmentprōmpsērunt
prōmpsēre
prōmpserantprōmpserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.prōmamprōmeremprōmpserimprōmpsissem
2nd sg.prōmāsprōmerēsprōmpserīsprōmpsissēs
3rd sg.prōmatprōmeretprōmpseritprōmpsisset
1st pl.prōmāmusprōmerēmusprōmpserīmusprōmpsissēmus
2nd pl.prōmātisprōmerētisprōmpserītisprōmpsissētis
3rd pl.prōmantprōmerentprōmpserintprōmpsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.prōmorprōmēbarprōmar
2nd sg.prōmeris
prōmere
prōmēbāris
prōmēbāre
prōmēris
prōmēre
3rd sg.prōmiturprōmēbāturprōmētur
1st pl.prōmimurprōmēbāmurprōmēmur
2nd pl.prōmiminīprōmēbāminīprōmēminī
3rd pl.prōmunturprōmēbanturprōmentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.prōmarprōmerer
2nd sg.prōmāris
prōmāre
prōmerēris
prōmerēre
3rd sg.prōmāturprōmerētur
1st pl.prōmāmurprōmerēmur
2nd pl.prōmāminīprōmerēminī
3rd pl.prōmanturprōmerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.prōmeprōmere
pres. 2nd pl.prōmiteprōmiminī
fut. 2nd sg.prōmitōprōmitor
fut. 3rd sg.prōmitōprōmitor
fut. 2nd pl.prōmitōte—
fut. 3rd pl.prōmuntōprōmuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveprōmereprōmī
perfect infinitiveprōmpsisseprōmptum esse
future infinitiveprōmptūrum esseprōmptum īrī
present participleprōmēns—
perfect participle—prōmptus
prōmpta, prōmptā, prōmptae, prōmptam, prōmptārum, prōmptās, prōmpte, prōmptī, prōmptīs, prōmptō, prōmptōrum, prōmptōs
future participleprōmptūrus
prōmptūra, prōmptūrā, prōmptūrae, prōmptūram, prōmptūrārum, prōmptūrās, prōmptūre, prōmptūrī, prōmptūrīs, prōmptūrō, prōmptūrōrum, prōmptūrōs, prōmptūrum
prōmendus
prōmundus, prōmenda, prōmendā, prōmendae, prōmendam, prōmendārum, prōmendās, prōmende, prōmendīs, prōmendōrum, prōmendōs
gerundprōmendī, prōmendō, prōmendumsupineprōmptum, prōmptū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

hoc in promptu est
it is clear, evident.
lingua promptum esse
to have a ready tongue.
animo prompto esse ad iocandum
to be humorously inclined.

prōmo, mpsi (msi), mptum (mtum), 3, v. a. pro-emo,
I. to take, give, or bring out or forth, to produce (freq. and class.; syn.: profero, effero)
I. Lit.: si quid tibi opus erit promptu, promito, Plaut. Cist. 1, 1, 113: Pa. Prompsisti tu illi vinum? Lu. Non prompsi, id. Mil. 3, 2, 16: pecuniam ex aerario, Cic. Verr. 2, 3, 84, § 195: signa ex aerario prompta, Liv. 3, 69 fin.: medicamenta de narthecio, Cic. Fin. 2, 7, 22: aurum ex armario, id. Cael. 21, 52: libros inde, id. Fin. 3, 2, 7: vina dolio, Hor. Epod. 2, 47: promptum vagina pugionem, Tac. A. 15, 54 aliquid in usus, Col. 2, 10, 16: se, to come forth or out: laetique cavo se robore promunt, Verg. A. 2, 260: vites promunt se, put forth, shoot out, Col. 3, 12, 1.—
II. Trop.
A. In gen., to bring, put, or draw forth est aliquid, quod non ex usu forensi...sit promendum et assumendum, Cic. de Or 1, 14, 59: loci, e quibus argumenta promuntur, id. Top. 2, 7: nunc promenda tibi sunt consilia, id. Att. 9, 18, 2: promere et exercere justitiam, Plin. Ep. 1, 10, 10: nunc illas promite vires, Verg. A. 5, 191.—
B. In partic., to bring to light, disclose, utter, tell, express, relate, etc.: percuntanti promere omnia. Plaut. As. 1, 1, 10: rerum ordinem, Vell. 2, 48, 6: magnificam orationem de semet ipso prompsit, Tac. H. 2, 90. verba, quae sensum animi nostri optime promunt, Quint. 8 praef. § 32: animi voluntatem, id. 12, 10, 40: promere aliquid loquendo, id. 2, 16, 15: quid ipse sim secutus promam, id. 7, 1, 3: qui pueris utile carmen prompturus est, wishes to publish, App. Flor. p 358 med.; cf.: insignem attenuat deus, Obscura promens, raising into notice, Hor. C. 1, 34, 14.—Hence, promp-tus (promtus), a, um, P. a., prop. brought to light, exposed to view; hence,
A. Visible, apparent, evident, manifest (rare but class.): inimicitiam atque amicitiam in frontem promptam gero, Enn. ap. Gell. 19, 8, 6 (Trag. v 8 Vahl.): aliud clausum in pectore, aliud promptum in linguā habere, Sall. C. 10, 5: tametsi hoc minime latet, quod ita promptum et propositum est, ut, etc., Cic. Rosc. Am 40, 118 prompta et aperta, id. Fin. 1, 9, 30: eminentia et prompta, id. de Or. 3, 57, 215: consilia, locos, prompta, occulta noverat, Tac. A. 2, 20.—Sup.: nihil se tam clausum neque tam reconditum posse habere, quod non istius cupiditati apertissimum promptissimumque esset, Cic. Verr. 2, 4, 20, § 42.—
B. Transf.
1. At hand, i. e. prepared, ready, quick, prompt, inclined or disposed to or for any thing = paratus, expeditus.
(a). Absol.: laudat promptos, segniores castigat, Caes. B. C. 1, 3: promptissimus homo, Cic. Verr. 2, 4, 17, § 37: cetera, quae tibi a multis prompta esse certo scio, a me sunt paratissima, id. Fam. 4, 13, 6: fidem alicui promptam expositamque praebere, id. Caecin. 27, 78: quorum cognoverat promptam audaciam, Sall. C. 32, 2: quod cuique promptum, arma, equos, aurum offerentes, Tac. A. 1, 71: sagittae, Ov. M. 3, 188: prompta et profluens eloquentia, Tac. A. 13, 3.—Sup., Just. 22, 2, 12.—
(b). With ad or in aliquid (rarely in aliquū re): ad bella suscipienda Gallorum aiacer et promptus est animus, Caes. B. G. 3, 19 fin.: animus ad defendendam rem publicam, Cic Fam. 3, 11, 4. esse animo prompto ad jocandum, id. Q. Fr. 2, 13, 1: homines ad vim prompti, ad seditionem parati, id. Agr 2, 30, 82: paratior ad usum forensem promptiorque esse, id. Div. in Caecil. 13, 41: promptiores ad nostra pericula, id. Off. 1, 24, 83: promptus ad lacessendum certamen, Liv 44, 4, 2: ad injurias vicinorum, Just. 23, 1, 3: promptus in pavorem, Tac. A. 15, 25 fin.: in adulationes, id. ib. 15, 61: in latrocinia, Flor 4, 12, 10; cf. in comp.: promptior in spem, Tac. Agr. 35 fin.; and in sup.: Dalmatae in latrocinia promptissimi, Flor 4, 12, 10: celeritas prompta et parata in agendo, Cic. Brut. 42, 154: in rebus gerendis promptus, Nep. Them. 1, 4.—
(g). With pro or adversus (very rare): utemini nobis etiam promptioribus pro patriā, Liv. 22, 59, 11: promptus adversus insontes, Tac. A. 6, 48 fin.—
(d). With abl.: non promptus ingenio, Liv. 4, 3: linguā promptus, id. 2, 45 fin.; cf.: sermone promptus, Tac. H. 2, 86: promptus audaciā, id. A. 1, 57; 14, 40: promptus animo, id. ib. 14, 58.—Comp.: haud quisquam manu promptior erat, Liv. 2, 56: promptior linguā quam manu, Sall. J. 44, 1.—(ε) With gen.: promptus animi, Tac. H. 2, 23.—Sup.: belli promptissimos delegebant, Sall. Fragm. ap. Arus Mess. (H. 2, 13 Dietsch): Plato veritatis omnibus exhibendae promptissimus, Gell. 10, 22, 1.—(ζ) With dat. (rare except in Tacitus): promptus libertati aut ad mortem animus, Tac. A. 4, 46: seditioni, id. ib. 1, 48: cuicumque fiagitio, id. ib. 15, 45: ultioni, id. ib. 11, 32: nullam gentem promptiorem veniae dandae fuisse, Liv. 25, 16, 12. —(η) With inf. (poet.): promptus metuenda pati, Luc. 7, 105: scis ipse, quam promptae superos incessere Thebae, Stat. Th. 7, 209.—
b. In gen., brave, courageous: maxime vellem, rem publicam in periculis a promptissumo quoque defendi, Sall. Or. Phil. cont. Lep. (H. 1, 48 Dietsch); Tac. Agr. 3; id. H. 2, 25; 3, 69.—
2. Easy, practicable: facilis et prompta defensio, Cic. de Or. 1, 56, 237: moenia haudquaquam prompta oppugnanti, Liv. 23, 1 fin.: regnum, Just. 29, 2, 5: expugnatio, Tac. A. 1, 68: possessio, id. ib. 2, 5: aditus, obvia comitas, id. ib. 2, 2 fin.: promptissima mortis via, id. ib. 16, 17: promptum est, with inf., it is easy: sed nec mihi dicere promptum, Nec facere est illi, Ov M. 13, 10; Tac. A. 15, 41.—Hence, adv.: promptē (perh. not ante-Aug.).
1. Readily, quickly, without delay, willingly, promptly: dare operam, Tac. A. 15, 52: distribuere pecuniam legatis, Val. Max. 4, 3, 9.—Comp.: promptius adversari, Tac. A. 2, 38: dirumpere imagines (opp. cunctanter), id. H. 1, 55.— Sup.: promptissime adesse alicui, Plin. Ep. 4, 17, 11.—
2. Easily: promptius expediam, Juv. 10, 220: victoria promptissime licentiam sumministrat, Val. Max. 6, 5, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*per-der.?
  2. Proto-Indo-European*per-der.?
  3. Proto-Indo-European*pér
  4. Proto-Indo-European*pró
  5. Proto-Indo-European*pro-
  6. Proto-Italic*pro-
  7. Latinprōmō

Proto-Indo-European *h₁em- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₁émeti Proto-Italic *emō Latin emō Latin prōmō From prō- (“forth, forward”) + emō (“to take, acquire, buy”).

Descendants
  • Italianpromere

Quick answers

What does prōmō mean in Latin?
prōmō, a verb, means “to take or bring out or forth, produce, bring to light”.
What are the principal parts of prōmō?
prōmō, prōmere, prōmpsī, prōmptum (third conjugation).
How do you pronounce prōmō?
In classical Latin, [ˈproː.moː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɔː.mo].
Where does prōmō come from?
Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *per-der.? → Proto-Indo-European *pér → Proto-Indo-European *pró → Proto-Indo-European *pro- → Proto-Italic *pro- → Latin prōmō.