noun · femininefirst declension
prōminentia
prōminentia f (genitive prōminentiae)
Classical[proː.mɪˈnɛn.ti.a]Ecclesiastical[pro.miˈnɛn.t͡si.a]
Meaning
- a jutting out, prominence
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | prōminentia | prōminentiae |
| genitive | prōminentiae | prōminentiārum |
| dative | prōminentiae | prōminentiīs |
| accusative | prōminentiam | prōminentiās |
| ablative | prōminentiā | prōminentiīs |
| vocative | prōminentia | prōminentiae |
prōmĭnentĭa, ae, f. prominens,
I. a jutting out, projection, prominence (postAug.): ita uti summam habeant prominentiam (anterides), Vitr. 6, 11;
praecordiorum, Cael. Aur. Acut. 3, 5, 50; in plur. of promontories, Sol. 27, 1.Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin prōminentia From prōminēns + -ia.
Descendants
- Frenchprominence
- Englishprominencefrom French prominence