LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

proelior

proelior (present infinitive proeliārī, perfect active proeliātus sum)
Classical[ˈproe̯.li.ɔr]Ecclesiastical[ˈprɛː.li.or]

Meaning

  1. deponentto fight (in battle)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.proeliorproeliābarproeliābor———
2nd sg.proeliāris
proeliāre
proeliābāris
proeliābāre
proeliāberis
proeliābere
———
3rd sg.proeliāturproeliābāturproeliābitur———
1st pl.proeliāmurproeliābāmurproeliābimur———
2nd pl.proeliāminīproeliābāminīproeliābiminī———
3rd pl.proelianturproeliābanturproeliābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.proelierproeliārer——
2nd sg.proeliēris
proeliēre
proeliārēris
proeliārēre
——
3rd sg.proeliēturproeliārētur——
1st pl.proeliēmurproeliārēmur——
2nd pl.proeliēminīproeliārēminī——
3rd pl.proelienturproeliārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.proeliāre—
pres. 2nd pl.proeliāminī—
fut. 2nd sg.proeliātor—
fut. 3rd sg.proeliātor—
fut. 3rd pl.proeliantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveproeliārī—
perfect infinitiveproeliātum esse—
future infinitiveproeliātūrum esse—
present participleproeliāns—
perfect participleproeliātus
proeliāta, proeliātā, proeliātae, proeliātam, proeliātārum, proeliātās, proeliāte, proeliātī, proeliātīs, proeliātō, proeliātōrum, proeliātōs
—
future participleproeliātūrus
proeliātūra, proeliātūrā, proeliātūrae, proeliātūram, proeliātūrārum, proeliātūrās, proeliātūre, proeliātūrī, proeliātūrīs, proeliātūrō, proeliātūrōrum, proeliātūrōs, proeliātūrum
proeliandus
gerundproeliandī, proeliandō, proeliandumsupineproeliātum, proeliātū

proelĭor (prael-), ātus, 1,
I. v. dep. n. [proelium], to join battle, to engage in battle, fight (class.).
I. Lit.: legiones in ipsis fluminis ripis proeliabantur, Caes. B. G. 2, 23: pedibus, id. ib. 4, 2: ad Syracusas, Cic. Div. 1, 25, 53: ita proelians interficitur, Caes. B. C. 2, 42: fortissime proeliando, Hirt. B. G. 8, 19: apes inter se et cum alteris quasi cum exteris gentibus proeliantur, Col. 9, 9, 5; cf. Hirt. B. Alex. 44; Caes. B. C. 1, 78; Just. 2, 11, 11: bella Domini, Vulg. 1 Reg. 18, 17 et saep.—
II. Transf.
A. In mal. part.: ex animo proeliabor, App. M. 2, p. 119, 21.—
B. In gen., to contend, fight with words: vehementer proeliatus sum, Cic. Att. 1, 16, 1.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin proelior From proelium (“battle, combat”) + -ō.

Quick answers

What does proelior mean in Latin?
proelior, a verb, means “to fight (in battle)”.
What are the principal parts of proelior?
proelior, proeliārī, proeliātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce proelior?
In classical Latin, [ˈproe̯.li.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈprɛː.li.or].