adjectivethird-declension two-termination adjective
proeliāris
proeliāris (neuter proeliāre)
Classical[proe̯.liˈaː.rɪs]Ecclesiastical[pre.liˈaː.ris]
Meaning
- two terminationof or pertaining to a battle
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | proeliāris | proeliāris | proeliāre praeliāre |
| genitive | proeliāris | proeliāris | proeliāris |
| dative | proeliārī praeliārī | proeliārī praeliārī | proeliārī praeliārī |
| accusative | proeliārem praeliārem | proeliārem praeliārem | proeliāre praeliāre |
| ablative | proeliārī praeliārī | proeliārī praeliārī | proeliārī praeliārī |
| vocative | proeliāris | proeliāris | proeliāre praeliāre |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | proeliārēs praeliārēs | proeliārēs praeliārēs | proeliāria praeliāria |
| genitive | proeliārium praeliārium | proeliārium praeliārium | proeliārium praeliārium |
| dative | proeliāribus praeliāribus | proeliāribus praeliāribus | proeliāribus praeliāribus |
| accusative | proeliārīs proeliārēs, praeliārēs | proeliārīs proeliārēs, praeliārēs | proeliāria praeliāria |
| ablative | proeliāribus praeliāribus | proeliāribus praeliāribus | proeliāribus praeliāribus |
| vocative | proeliārēs praeliārēs | proeliārēs praeliārēs | proeliāria praeliāria |
proelĭāris (prael-) and proelĭā-lis, e, adj. proelium,
I. of or belonging to a battle (ante- and post-class.):
pugnae proeliares, pitched battles, Plaut. Curc. 4, 4, 17: acies, App. M. 8, p. 208, 40: proeliares dies appellantur, quibus fas est hostem bello lacessere, Paul. ex Fest. p. 266 Müll.; called also proeliales dies, Macr. 1, 16: proeliaris dea, i. e. Minerva, App. M. 10, p. 254, 21.Origins
Proto-Indo-European *h₂el- Proto-Indo-European *-is Proto-Indo-European *h₂élisder.? Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin -āris Latin proeliāris From proelium (“battle, combat”) + -āris.